Nog zeven daagjes en dan vertrekken we alweer naar Nederland. Wat is de tijd hier snel gegaan, te snel! Ik heb eerlijk gezegd nog weinig zin om naar huis te gaan omdat ik mij hier prima vermaak. Natuurlijk is het fijn om weer je familie en vrienden weer te zien, maar het is ook moeilijk om afscheid te nemen van de mensne hier. In Costa Rica stonden onze werkzaamheden altijd voorop. Dit was ook de reden waarom we in vergelijking met andere projectleden niet veel hebben gezien van het land. Met Lars en Sander verliep de samenwerking uitstekend! Gelukkig gingen er twee rasechte tukkers mee met dezelfde interesses. Als we een avond vrij hadden waren we altijd wel bij de familie Campos te vinden om iets gezelligs te doen. Dit is dan ook na mijn familie in Nederland en mijn gastgezin mijn derde familie geworden. De tijd in San Jose is ons zo goed bevallen dat Nobbe en ik een afspraak hebben gemaakt. Als we over een jaar voldoende geld hebben en geen verplichtingen hebben in Nederland vertrekken we weer naar Latijns Amerika. Dan blijven we hier een jaar om werk en Pura Vida op te zoeken.  Hieronder volgt een kleine samenvatting met onze resultaten het afgelopen half jaar.

Voetbalschool:
Natuurlijk begin ik met ´ons´ project. Samen met Lars en Sander zijn we bijna elke dag intensief bezig geweest om de voetbalschool zo goed mogelijk te helpen. Bij aankomst beschikte de voetbalschool over ongeveer 30 kinderen, een waardeloze trainer en drie vrijwilligers. Deze waardeloze trainer hadden we al snel de laan uitgestuurd en we hadden zelf de training overgenomen. De voetbalschool beschikte over een bestuur, maar er zaten veel mensen in die niks hadden toe te voegen. Met zo´n organisatie kan een voetbalschool niet functioneren! Het is jammer dat dit de vorige projectleden niet was opgevallen want de voetbalschool heeft hierdoor weinig stappen vooruit kunnen maken. Aangezien we behoorlijk wat dingen hebben ondernomen heb ik het maar opgesomd.

- In het begin telde de voetbalschool 30 jeugleden, dit is verhoogd naar 85!
- Bij aankomst had de voetbalschool een belachelijke trainer. Een maand geleden hebben we Verny aangesteld. Een inteligente man met veel ervaring en hart voor de voetbalschool en de wijk Purral.
- In januari telde de voetbalschool drie trainers op vrijwilligersbasis en dit is verhoogd naar 8.
- Een groot tweedaags evenement waarin ongeveer 450 mensen partcipeerden en behoorlijk wat bezoekers!
- Ongeveer 85 procent van onze jeugdleden beschikt nu over het mooie feloranje tenuetje van Escuela de Futbol!
- Dit is ook ongeveer het percentage dat contributie betaald, dit was  bij aankomst ongeveer vijf procent.
- Nieuwe systemen ontworpen om de trainingen te verzorgen.
- Organisatie omgevormd en nieuwe mensen gevonden die bereidt zijn om te werken voor Escuela de Futbol.
- Een welkomsbord op de cancha neergezet.
- Kleedkamers opgeknapt en geschilderd.
- Casa deportes (ons clubgebouw) opgeknapt en voorzien van een vergadertafel en stoelen.
- Materiaalhok opgeknapt en een ordensysteem ervoor bedacht.
- Behoorlijk wat sportmateriaal gekocht!
- Een samenwerking met Municipalidad Goicoechea en ervoor gezorgt dat hun de trainer betalen (140 euro in de maand) en de kosten dekken van het benodigde materiaal in de toekomst.
- Voetbalschoenen gegeven aan de kinderen die trouw hun contributie betalen als cadeau!

De kans is groot dat ik een aantal dingen ben vergeten met de voetbalschool, maar het was een behoorlijk groot project geweest. Zelfs met drie man sterk maakten we een volle week om alle werkzaamheden te voltooien.

Scholen:
Het scholenproject liep dit jaar moeizaam. Net zoals voorgaande jaren waren de docenten niet bereidt om mee te werken. De doelstelling was om de docenten op te leiden, maar dit was niet gelukt. Bij de Juan Flores, school van Miranda en ik, kwamen ze zelfs niet kijken bij de lessen. Dit maakte het ons voor lastiger om te werken aangezien we elke keer een groep van 25 kinderen hadden. Op het stenen veldje vielen de kinderen vaak waardoor we op zoek naar pleisters moesten, maar dan was er niemand die de klas in de gaten kon houden. Met wat kunst- en vliegwerk was het allemaal wel gelukt. Ondanks dat ik niet over de opleiding lichamelijke opvoeding beschik verliepen de lessen goed. De kinderen vonden de gymlessen leuk en ze hebben naast de leuke spelletjes ook veel belangrijke dingen geleerd. Bij aankomst luisterden de kinderen moeilijk, dit kon natuurlijk ook komen omdat ze al een tijd geen gymles meer hebben gehad. Ze speelden vaak vals en zelfs kleine makkelijke dingetjes zoals in rijen staan vonden ze moeilijk. Aan het eind van de gymlessen verliep dit allemaal beter. Elke les probeerde ik ze normen en waarden aan te leren en dit is ook gelukt. Zeer waarschijnlijk gaat ISOP stoppen met deze project aangezien we weinig progressie kunnen boeken bij deze scholen.

Zwemlessen:
Het duurde behoorlijk lang totdat deze zwemlessen op gang begonnen te komen. Zelf ben ik geen held in zwemmen, net zoals vele donker gekleurde mensen. Dit dus ook meer het project van Miranda en Leon. Ze hoefden maar een klein bedrag te betalen om deel te nemen, dit was ongeveer 50eurocent. Veel kinderen in Costa Rica kunnen niet zwemmen en daarom vonden we het ook noodzakelijk om deze lessen weer op te pakken. Aan het eind van hun project begonnen ze met ongeveer zes kinderen. Via mond tot mond reclame werd de groep steeds groter en groter.
Nadat Leon en Miranda naar Nederland zijn Sander, lars en ik doorgegaan met de lessen. Op het eind hadden we zelfs 18 kinderen, maar helaas moesten wij er op ten duur ook mee stoppen. Ze beschikken nu over de basis, maar dit is nog niet genoeg om ze zelfstandig te laten zwemmen. Volgende projectperiode komt er maar 1 student waardoor we deze lessen niet voort kunnen zetten. In januari verwachten we dat de kinderen weer nieuwe zwemlessen krijgen als ISOP weer meer studenten weet te werven. We hebben een overdrachtsdocument opgesteld waardoor de nieuwe studenten direct aan de slag kunnen.

Sportdagen:
In totaal hebben we acht sportdagen georganiseerd. De sportdagen die we organsieerden voor de regio Purral werden niet goed bezocht. Er kwamen gemiddeld 30 kinderen, dit vonden wij veelste weinig en vooral als je kijkt hoeveel tijd we er hebben ingestopt. Toen zijn we met het idee gekomen om de sportdagen te organiseren voor de basisscholen in Purral. Deze sportdagen werden beter bezocht en we hadden ongeveer 100 tot 150 kinderen. Het waren leuke sportdagen en bij elke sportdag was het onderdeel buikglijden het populairst. Het hoogtepunt van alle sportdagen was nog het duet van Nobs en mij toen we als afsluiter Ai se te pego zongen met de kinderen. Door de geluidsinstallatie van Alfonso kon bijna heel Purral ons horen. Vermoedelijk zijn er wel een aantal ruiten gesneuveld, maar de kinderen vonden het leuk!

Mijn projectgroep:
De samenwerking verliep niet altijd naar wens. Het is ook moeilijk om alles op en top te houden in een groep van vijf personen waarin iedereen verschillende persoonlijkheden heeft. Af en toe waren er behoorlijk harde discussies, maar dat hoort er natuurlijk bij. Alle projecten verliepen goed en dat is het belangrijkste! Ik wil hierbij Lars, Sander, Leon en Miranda bedanken voor de toptijd die we hebben beleefd.

Families Costa Rica:
Halverwege mijn projectperiode ben ik verwisseld van gastgezin. Ik had het gevoel dat ze me alleen maar voor het geld gebruikten en daarnaast waren er nog wel een aantal minpunten. Het was moeilijk om van gastgezin te verwisselen, maar ben blij dat ik het gedaan heb. Van het kleinste huis in Purral zit ik nu bijna in het grootste huis. Ik heb een goede band gekregen met mijn familie hier, maar was toch wel benieuwd hoe onze band was als ik hier zes maanden had gezeten. Daarnaast waren de andere gastfamilies ook belangrijk voor ons. We hebben hier veel goede vrienden aan over gehouden. Het zijn allemaal gastvrije mensen die je graag willen meehelpen en je kan ze alles vragen. Sommige families hebben zelfs behoorlijke indrukwekkende verhalen verteld, die je normaal alleen maar tegen echte vrienden zult vertellen. Dit geeft ook wel aan hoe hecht onze band is met deze mensen. Gracias para todos maesss!!!

Vrienden:
Geovanni, Luis, Fonso, Choco, Jonathan, Fabian, Maicol en Alex zijn in de tussentijd goede vrienden van ons geworden. Ze stonden altijd voor ons klaar en we hebben veel leuke dingen meegemaakt die we nooit meer zullen vergeten. Hun zijn belangrijk geweest voor het project, voor onze Spaans en hebben ons veel geleerd over de cultuur.

Top tien gebeurtenissen!
In het afgelopen half jaar hebben we veel leuke dingen gedaan. Werkzaamheden tijdens het project en leuke uitstapjes. Hieronder volgt mijn top tien!

#1: Uniformpjes overhandigen aan de kinderen
#2: Verjaardag van de voetbalschool
#3: Verwisselen van gastgezin
#4: Stapavond Puntarenas
#5: Vakantie Playa del Coco
#6: Vakantie met de nobjes (in het speciaal onze ontmoeting met onze Nederlandse vrienden in de bus!)
#7: Laatste lessen Juan Flores
#8: Vakantie met Sander en Lars in Puerto Viejo
#9: Jaco met Travis en Tracy
#10 Vakantie met Nobbe in Panama!

Buenas dias,

Nja zon goeie morgen was het eigenlijk niet. Zoals gewoonlijk reed het busje met eieren weer te schreeuwen waar ik natuurlijk weer wakker van werd. Heuvos! Heuvos! Treinta por dos mil, muy barrato! Grrrrrr. Als ik dit minpuntje overweeg tegenover alle pluspunten mag ik eigenlijk niet klagen. In de tussentijd zijn er veel dingen gebeurd dus hieronder een kleine opsomming.

Gastgezin:
Ik ben afgelopen maand van gastgezin verwisseld. Dit komt omdat ik het daar niet meer naar me zin had en het gevoel had dat ze me gebruikten voor mijn geld. Nu zit ik in een beter gezin met een vader en een moeder genaamd Orlando en Ana. Het huis is behoorlijk groot en ze hebben zelfs drie douches. Daarnaast nog een zusje van 17 Tracy en een broertje Travis van 9 jaar. Ik heb het hier prima naar mijn zin dus dat komt wel goed de laatste twee maandjes!

Schoolprojecten:
Aangezien Leon en Miranda gisteren zijn vertrokken zijn we ook gestopt met de schoolprojecten. We kunnen als groep terugkijken op een geslaagd, maar zeer moeizaam scholenproject. Onze doelstelling was namelijk dat we de docenten zouden helpen om gymlessen te geven, dus hun opleiden. De scholen en docenten werkten niet mee. We waren zelfs bijna bij de Juan Flores gestopt aangezien er een leugen over 1 van ons was rondverspreid. We hebben toen 1 week geen les gegeven en daarna boden ze hun excuses aan. In mijn tijd bij de Juan Flores heb ik veel geleerd, maar merk toch dat lesgeven niet mijn ding is. Toen we aankwamen in het begin waren alle kinderen zelfs zo energiek dat het moeilijk was om de oefeningen uit te leggen. Naarmate de tijd vorderde merkten we wel dat we de kinderen discipline hebben aangeleerd. Kinderen leerden omgaan met winnen en verliezen want er werd zelfs minder vals gespeeld.

Escuela de Futbol:
Met Escuela de Futbol hebben we weer veel stappen gemaakt. Vorige week hebben we eindelijk tenuetjes besteld voor alle kinderen en de trainers van de voetbalschool, namelijk 110 stuks! De tenues zullen oranje en zwart zijn en natuurlijk komt het mooie logo van Escuela de Futbol er ook op. Het welkomsbord is eindelijk klaar, na ongeveer twee maanden wachten! Op dit moment telt de jonge groep ongeveer 55 kinderen en de oudere groep 25. Van de oudere groep helpen 8 jongens ons mee tijdens de trainingen s´ochtends en deze willen waarschijnlijk ook een bestuursfunctie. We hebben nu twee workshops achter de rug om een organisatie te vormen en om gezamenlijk het beleid te bepalen. Hier zitten dus ook onze nieuwe trainers in, maar we merken wel dat deze jongens nog weinig ervaring hebben en hun mening niet durven uit te spreken. Choco, een van onze trainers, zat toen we hier aankwamen precies in hetzelfde schuitje. Hij was trainer van de jongste groep en stond heel onzeker voor de groep. De jongens liepen zelfs over hem heen! Afgelopen weekend hebben we een wedstrijd geregeld voor vier teams van ons en toen nam hij zelfs het voortouw. Hij sprak toen tegen een groep van 50 kinderen! Toch leuk om te zien dat de voetbalschool zijn vruchten afwerkt. Helaas komt er in juli waarschijnlijk maar 1 student dus we zijn zoveel bezig om taken over te dragen aan de locale vrijwilligers. Tot op heden hebben wij voornamelijk het  denkwerk verricht en hun uitvoerend aan de slag laten gaan. Dit zal de komende weken anders worden want anders is het werk niet te doen voor Robert.

Zwemproject:
Het duurde even, maar het zwemproject is eindelijk opgestart! We geven ongeveer 8 kinderen elke dinsdag zwemles aangezien we hebben geconstateert dat alle kinderen hier zwemmen als hondjes. Ik ben nu 1 keer meegeweest en dit was echt super. We gaan met de bus naar een zwembad ongeveer 15 minuten hiervan daan en dan komen we in een behoorlijk modern zwembad terecht. Het water is alleen ijskoud! Helaas kan dit project geen vervolg krijgen aangezien er maar 1 student komt. De kinderen hebben dus in onze periode 8 zwemlessen gehad want Lars, Sander en ik gaan de komende weken hiermee door. Ze zullen dus de basis kennen en hopelijk is dat genoeg.

Sportdagen:
We hebben besloten om de sportdagen alleen nog te organiseren voor de basisscholen. Als we een sportdag organiseren waar kinderen vrij kunnen binnenstromen hebben we ongeveer maar 50 kinderen. Met een sportdag voor een basisschool heb je er minimal 100 en daarnaast kunnen de docenten meehelpen als vrijwilliger. We hebben in twee weken tijd drie sportdagen moeten organiseren voor de Juan Flores en de Pestalozzi. Gelukkig vielen de voorbereidingen wel mee aangezien we al een aantal draaiboeken klaar hadden. De sportdagen waren erg leuk met als hoogtepunt dat Lars en ik Ai Se Te Pego zongen met de kinderen. Waarschijnlijk wel wat oren beschadigd en zijn er wat ruiten gesneuveld, maar de kinderen vonden het leuk. Ook dit project is afgerond en we hoeven geen sportdagen meer te organiseren.

Nicaragua:
Lars en ik zijn naar Nicaragua gegaan om daar de boes boes op te zoeken. Helaas kregen we een dag van te voren een telefoontje van Genny dat het helaas niet meer door kon gaan. Ondanks dit bericht zijn Lars toch naar Nicaland gegaan. De avond voor vertrek hadden we een afscheidsfeestje van Leon. Ik heb geprobeerd de Merengue te dansen met weinig success! Ik kwam om 3 uur thuis en moest om kwart over 4 de bus pakken. Aangezien ik behoorlijk wat bier achter de kiezen had toen was ik helaas in slaap gevallen. Lars stond voor mijn deur en wasnatuurlijk behoorlijk pissig op mij. Snel gooide ik wat spullen in mijn tas waardoor ik veel dingen was vergeten. Na een vervelende bus- en bootreis kwamen we aan in Nicaragua. Meteen gingen we naar het huis van Nikki en hebben Lars en ik genoten van wat Toña´s. S´avonds hebben we meegeholpen met de voorbereidingen van de spelletjesdag en het hardloopevenement. De volgende dag er weer vroeg uit want er waren nog meer voorbereidingen. Alles verliep goed en het was een leuk evenement. Ze hebben zelfs landelijke nieuws bereikt! De volgende dag was een chil dagje want we hebben een beetje rondgelopen op hun marktpleintje. Hier waren allemaal activiteiten en er was een marktje. S´avonds natuurlijk flink gefeest in de Champa waar er natuurlijk weer knotsgekke dingen zijn gebeurd. De volgende dag gingen we weg naar een klein eiland en sliepen we in een kabine. De hele dag weinig uitgevoerd alleen een beetje vissen, wandelen en kaarten. Het hoogtepunt was de tarantula die op de deur van onze kamer klom. De dames waren te bang om deze weg te jagen dus moesten Lars en ik een wedstrijdje steen, papier en schaar spelen. Helaas verloor ik dus moest ik deze wegjagen. Normaal ben ik een grote stoere vent, maar ik was behoorlijk bang haha.

Afscheidsfeest Leon en Miranda:
Toen onze trip in Nicaragua erop zat pakten we om 5 uur s´ochtends de boot richting Costa Rica. Het was een lange en vervelende rit, maar gelukkig hebben we alle overstappen kunnen halen. We kwamen uiteindelijk om 8 uur s´avonds aan in San Jose. Leon en Miranda die dachten dat we later terug zouden komen dus die hadden al afscheid genomen van ons. Een leuke verrassing voor hun dus!  Miranda keek vol verbazing naar ons en helaas gaf Luis een stille hint aan Leon. Hij had het dus al verwacht. Het was een gezellige avond en aan het eind van de avond zaten onze amigo Ticos buiten. Alle drie zaten ze te huilen en Fonso die kon het niet meer aan en ging zelfs naar huis. Raar om te zien dat deze jongens zo emotioneel zijn. Met Lars, Sander en ik zijn ze nog veel closer dus dan gaan ze het nog moeilijker krijgen. Choco was behoorlijk dronken van vier bier aan het eind van de avond dus we hebben ons kapot gelachen. De volgende dag hebben we ze met de bus weggebracht en officieel afscheid genomen. We hebben in September in reunie dus we gaan elkaar nog wel zien.

Hola yo soy en Costa Rica para casi tres mes. Pfff wat gaat de tijd toch snel als je veel plezier hebt. Ik heb al een tijdje geen verslag geschreven, dus ik zit weer achter mijn laptop om alles te vertellen wat ik hier heb meegemaakt en heb gedaan. Ik zal eerlijk zijn het wordt een echt boekwerk, daarom heb ik drie hoofdstukken geschreven. Drie UNITBOMBERS, zoals Kevin het mooi zegt!! Mijn excuses voor het ongemak!!

Het eerste hoofdstuk gaat over de verjaardag van de voetbalschool. 31 maart en 1 april stonden in het teken van de voetbalschool. Op 1 april bestond de voetbalschool voor 1 jaar, dus reden voor een feestje. We waren al lang bezig met de voorbereidingen, omdat we een groot evenement wilden organiseren voor het 1 jarige bestaan van de voetbalschool. De voorbereidingen begonnen al de eerste week toen we in Costa Rica zaten. De week voordat het toernooi begon hebben we op het complex onder andere de logo’s van de voetbalschool en ISOP geschilderd op de kleedkamers om het complex zo mooi mogelijk er uit te laten zien. Hier ging wel wat meer werk in zitten dan we dachten. Naast het schilderen moesten we ervoor zorgen dat alle goals van netten waren voorzien. In het verleden kon je geeneens zien of het een doelpunt was ofniet, aangezien het net vol met gaten zat! Pffff we hadden een rol touw gekocht en zijn begonnen met knopen!! Ik denk achteraf dat we beter een nieuw net hadden moeten kopen, want de rol touw was op toen we klaar waren. Naast de netten moest het veld ook opnieuw gekalkt worden. De voetbalschool heeft geen karretje waar je makkelijk lijnen mee kan maken, nee we moesten alles met de hand doen. Ik probeer even een beeld te schetsen hoe we dit hebben volbracht. Eerst hebben we met touw het veld afgebakend en daarna hebben we een hyper moderne lijnenmaakmachine gemaakt: Een stok met daaraan een bakje. Dit bakje voorzien van een aantal gaten en daarna het kalk hierin gooien en na 3 uur bloed zweet en tranen was het hele veld gekalkt. Ja gewoon met de handen aan die stok schudden, zodat er kalk uit valt. Toch wel een leuke oplossing vind ik zelf!

Op 31 naart stond een voetbaltoernooi op het programma. Het toernooi was bedoelt voor de jongere jeugd van de voetbalschool. We hebben iedere voetbalschool in de buurt gevraagd of ze wilden participeren. Iedereen was heel erg enthousiast en de vijf voetbalscholen in de buurt wilden allen heel graag mee doen! Om het toernooi in goede banen te leiden hebben we veel geregeld, zodat alles in de puntjes verzorgd was.  Het toernooi was echt geweldig en iedereen was super enthousiast! Er waren veel ouders en bezoekers aanwezig om de kinderen aan te moedigen. Dit is wel grappig, want de Costa Ricanen zijn erg emotioneel als het gaat om voetbal. Ze willen allemaal erg graag winnen. Winnaarsmentaliteit hebben ze allemaal en als scheidsrechter hadden we hier ook wel wat problemen mee, want ze doen er echt alles aan om te winnen. Het toernooi was erg leuk om te organiseren en om de gezichten van de kinderen te zien hoe veel plezier ze hadden was nog een pluspunt natuurlijk. Dit was trouwens het eerste toernooi wat ooit in Purral georganiseerd was. Punto para nuestros. Ja sorry het spaans neemt nog wel eens de overhand, want ik denk nu echt in het spaans. Vooral Maikel heeft daar nog wel wat problemen mee als hij Engels moet praten. Hij heeft een nieuwe taal ontdekt SPANGLISCH. Daarnaast had ik met mijn camera heeel veel foto’s gemaakt van onder andere het toernooi en de voorbereidingen etc, maar er is een Costa Ricaans jongetje Daniel a.k.a Toytoy die alles wat met Nederland te maken erg interessant vindt. Hij had mijn camera geleend zonder dit ff te vragen en toen ik hem terug kreeg waren alle foto’s gewist. Pffffff, toen was ik wel een beetje boos!

1 april, dit was de dag waar het eigenlijk allemaal om ging. We wilden deze dag zo groot maken als het maar kon. We hadden verschillende onderdelen verdeeld onder de verschillende vrijwilligers. Maikel, Sander en ik waren verantwoordelijk voor het bedrijven toernooi en Guisella, Orlando  en Don Marco voor de hardloop wedstrijd en andere side-events. Er waren kraampjes opgezet,  een plek waar we fruitdrankjes konden kopen en twee grote luchtkussens konden niet ontbreken. Het bedrijventoernooi begon om 9 uur en er waren 6 teams die participeerden waaronder 2 teams van de voetbalschool Holanda – Purral en wij als Nederlanders deden ook mee!!  De hardloopwedstrijd begon ook om 9 uur en de kinderen die participeerden kregen een T-shirt voor het meedoen. Naast de hardloopwedstrijd werden verschillende workshops gegeven en aan het einde was zelfs een heuse salsaband aan het optreden, pfff wat geweldig. De Nederlandse Ambassade was ook nog van de partij en vonden dat we een geweldige dag hadden opgezet. Leuk om te horen natuurlijk! Het einde van het toernooi was in zicht en de finale moest gespeeld worden. De voetbalschool  stond in de finale na wat geluk en goed voetbal tegen FC Alto. Zoals ik al zei is het winnaarsmentaliteit van de gemiddelde Costa Ricaan niet mis en de Nederlanders moesten allemaal mee doen in de finale. Ik heb nog nooit zo iets gezien, ze deden hun shirts uit zodat de beste spelers konden voetballen. We hebben natuurlijk wel gewoon verteld dat wij belangrijk vonden dat de Costa Ricanen voetbalden in de finale maar hier wouden ze allemaal niets van weten!!! De finale met de 6 Costa Ricanen en 5 Nederlanders eindigde in 1-1, dus penalty’s!! We hebben de finale gewonnen en ik heb de voetballers van de voetbalschool nog nooit zo blij gezien. Wat waren ze blij!! ALLEMAAL! Niet normaal haha, dit deed me goed. Na het vieren hebben we alles opgeruimd en stond een week vol feest op het programma, want we hadden een week vakantie!! Heerlijk. Een filmpje met foto’s hebben we op youtube gezet!! Dit is een kleine impressie van hoe de verjaardag eruit zag.

Semana Santa!!
In de week van semana Santa hebben veel Costa Ricanen vrij, dus wij ook natuurlijk. We hebben besloten om naar het strand te gaan. De eerste bestemming was Tamerindo weet niet of je het zo schrijft, maar boeie!! Maandag rond 3 uur kwamen we aan het plaatsje, na een busrit van 6 uur. We waren moe en hadden het heel warm, want het was ong. 35 graden. We hadden al gebeld richting een hostel, dus gingen we op zoek naar dat ding, nou die was niet snel te vinden. Na een half uur lopen zat dat hostel ong. 2 min lopen van de plek waar we uitgestapt wuhahaha. Na het inchecken was het tijd voor een welverdiend BIERTJE!!!! Veel gewerkt de laatste tijd, dus een beetje ontspanning hoort erbij natuurlijk. Na twee biertjes zijn we richting het strand gelopen om daar ff een duik te nemen. Wat gingen we in de avond doen? We hebben bij een restaurantje gekaart en het leek erop dat we een rustige avond gingen beleven, dit was niet het geval!! Eerst naar een cafeetje  toe om een aantal biertjes te nuttigen. We hoorden toen van de barman dat we naar een andere Discotheek moesten. Er was niet veel te beleven waar we waren, maar dat maakte ons niet echt uit want we deden toch wel gek haha. Toch gingen we naar CLUB AQUA!! Pfff hier heb ik dingen gezien WOW!! 80% was Amerikaans en de DJ was heeeeeeeeeeeeel eeeeerrggggg slecht!! Ik kan volgens mij nog beter platen in elkaar mixen hahaha. Toch wel een feestje van gemaakt! De volgende dag een beetje uitbrakken. Ik in ieder geval, want de andere gingen om 7 uur al weer surfen. Hier heb ik wijs voor gepast haha!! In de avond zijn we uit eten gegaan met een Noors Stel ongeveer onze leeftijd, die we ontmoet hadden in het Hostel. Bij het restaurant was in die avond ook een feestje, waar de dames gratis mochten drinken. DISCRIMINATIE!! Was trouwens een gezellig feestje hoor!! Het Noorse stel kwam ook los na een aantal biertjes! Nadat Leon en Miranda al weg waren gingen we nog eventjes door met zn vieren. Maikel was daar ook bij natuurlijk!! En toen het feestje afgelopen was dachten we dat we naar het Hostel gingen. NEEEEE hoor de Noren wilden nog ff een deurtje verder wuhahaha. Maikel en ik stemde gelijk toe!! De volgende morgen gingen we naar Playa del Coco toe. Hier aangekomen wilden we graag naar het strand toe!! De hosteleigenaar heeft ons naar het strand gebracht, maar het water was heel erg vies!! Dit komt door de rode tij!! De algen zijn dood op de één of andere manier en daardoor ziet het water een beetje rood. Omdat het strand niet zo leuk was en we pas om 5 uur werden opgehaald is Maikel gaan rondvragen of er een zwembad in de buurt zat. Maikel had een zwembad gevonden, maar dit was een privé zwembad van een hotel! Een gast daar zei dat we daar wel mochten zwemmen. Wij met zn allen daar heen, maar de hotel eigenaren zeiden dat we niet naar het zwembad mochten. Hier stak die Costa Ricaan waar Maikel meegesproken had een stokje voor en we mochten chillen in een super mooi zwembad. Heerlijk genoten die dag. Die avond kwamen Sander, Loes en Margreet ook langs in Playa del Coco. Sander was met zijn moeder en zus aan het reizen. Die avond zijn we uit eten geweest en na het eten zijn we op stap gegaan met Sander, Leon, Maikel en Ik . Een echte mannen avond. Dat hebben we geweten wat een gekke avond!!  Wist je dat de vrouwen in Costa Rica heel raar dansen? Niet dat ik het er vond!! Haha. Na het vele dansen met verschillende dames gingen we richting het hostel.  De volgende dag zijn we weer naar het strand gegaan om te kijken of we konden snorkelen. Door de rode tij was dit helaas niet mogelijk. Dezelfde dag kwamen we er achter dat er twee dagen geen bier werd geschonken in de barretjes. Ook kon je geen bier halen in de super markten. De regering had dit geregeld. LEUK IS DAT!!! Ben je op vakantie kun je nergens bier krijgen. Wij die avond op zoek naar een pilsje want we konden het niet geloven dat dit waar was. Na een half uur kwamen we een man tegen die ons illegaal bier kon verkopen. We hebben toen een aantal biertjes gehaald en zijn we naar het naar het hostel gegaan om wat spelletjes te doen.

De volgende ging Sander en zijn familie weer weg en zijn Maikel, miranda en ik naar een zwembad geweest in de buurt. Weer een chill dagje!! Die avond hadden we weer een stapavond op het programma. Maikel, Leon, ik en twee dames uit het hostel ging mee. Was weer een geweldige avond. Wederom veel foto’s gemaakt en op een gegeven moment vroeg ik aan Maikel waar mijn camara was. Deze had ik uitgeleend aan een stel Costa Ricanen die de hele discotheek rond gingen om foto’s te maken!! Ik snel naar die jongens toe, want was bang dat ze weg waren. Gelukkig kreeg ik mijn camara terug haha. Dat was een niet zo slim van me, maar de foto’s zijn wel geweldig!! De volgende dag weer lekker op het strand liggen chillen!! Het was wel een rust vakantie!! Die avond zijn we nog één keer de stad in gegaan om de vakantie goed af te sluiten. Dit is goed gelukt

De afgelopen week stond in het teken van werken aan mijn Scriptie, lesgeven en voorbereidingen treffen voor de sportdag die op vrijdag gepland stond. De sportdag organiseerde we voor de Juan Floris. Dit is een basisschool waar we les geven. Die vrijdag stonden ong. 250 kinderen op de stoep bij de voetbalschool. We hadden allemaal Nederlandse spelletjes uitgezet en de school moest de leiding nemen. Dit was helaas niet het geval. We hebben toen de sportdag overgenomen, zodat alles goed verliep. Het begin was daardoor wel wat chaotisch, maar we kunnen kijken naar een sportdag waar ongeveer 200 kinderen het erg naar hun zin hadden.

De zaterdag hadden we natuurlijk weer de voetbalschool. Dus de hele ochtend hebben we training gegeven!! Er komen steeds meer nieuwe kinderen bij! Van 8 tot 10 komen kinderen met de leeftijd van 6 tot 14 en daar staat de teller nu op 40 en van 10 tot 12 is de leeftijdscategorie 15 t/m 20 aan de beurt. Hier tellen we zo ongeveer 20 voetballers. Het mooie is ook dat de meeste kinderen nu ook contributie betalen.

Ga nu verder met hoofdstuk 2 Nicaragua!! 

Het tweede hoofdstuk van dit spannende boek gaat over mijn avontuur in Nicaragua. Voordat de 90e dag in Costa Rica moeten we het land uit ivm. met mijn visum. De keuze viel gelijk op Nicaragua, want Genenivieve, Nikki en Mark werken daar voor ISOP. Voordat we richting Nicaragua gingen was het hele programma al gerealiseerd door onze perfecte reisleidsters Nikki en Genevieve.

DAG 1

De reis naar Nicaragua. We gingen met een groep van 12 man sterk naar Nicaragua, want niet alleen de mensen uit San Jose, maar ook de groep uit Turrialba, Nicaragua (die waren op bezoek in San Jose) en Marjolein en Paul. Om 4 uur het bed uit die ochtend, want om half 5 ging de taxi naar de bus parade. Ok ik lieg 5 voor half 5 het bed uit en half 5 met de taxi. Met zn allen gezellig in de bus, want er stond een reis van 5 uur voor de boeg. Na de vijf uur kwamen we aan in het plaatsje Los Chilles. Daar moesten we even door de douane en daarna 2 uur wachten op de boot, want San Carlos (Nicaragua) kun je alleen bereiken met de boot. De bootreis was een geweldige ervaring opzich, want onderweg kwamen we verschillende mooie vogels en andere dieren tegen. Na een reis van 8 uur was het wel genoeg en we waren in San Carlos! Nadat we ingecheckt hadden zijn we de gastfamilies van Nikke, Genevieve en Mark gaan bezoeken. De zusjes van Nikki hebben we gelijk ‘ TIK M AAN OUWE ‘ aangeleerd, dus de stempel van de tukkers was al meteen gezet

In de avond stond de champa op het programma. De plaatselijke dans/bar/ keet. Toen we binnen kwamen hebben we gelijk maar een aantal biertjes besteld. Een flesje Nicaraguaanse gerstenat kost ongeveer 75 euro cent. Nu weet je vast wel wat voor een avond dit is geworden. Na een aantal biertjes genuttigd te hebben, heb ik me laten verleiden om te gaan dansen met een Nicaraguaanse schoonheid. Na mijn danskunsten te hebben vertoont vroeg deze dame, vind je mij knap. Ik met mijn nuchterheid eeeuhm… SI un poco. Deze dame ging gelijk nog beter haar best doen om mij te kunnen verleiden, maar ik ben er niet ingetrapt hahaha. Na deze geweldige avond was het tijd om naar huis te gaan, want in de morgen moesten we vroeg met de boot.

DAG 2

In de morgen waren we natuurlijk niet uit te branden, want die biertjes hebben ons, mij in ieder geval flik vertraagd. Om 8 uur ging de boot naar el castillo ofzow. Weet niet meer hoe je het schrijft, maar die boot hebben we gemist. De volgende ging om 1 uur dus we moesten nog even wat tijd overbruggen. OK we gaan naar de honkbalwedstrijd. Er was een honkbalwedstrijd aan de gang tussen de plaatselijke spelers en een team uit de hoofdstad. Wat was dat team van SAN CARLOS slecht haha. Na een aantal blunders werd de plaatselijke club afgeslacht.

Om 1 uur ging toch eindelijk met de boot. 3 uur lang varen over een rivier richting el costillo. Na twee uur knikkebollen en een hernia heb ik dan toch even om mij heen gekeken, want we vaarden echt rechtstreeks door de jungle. In de avond stond een kaaimannen tocht op het programma. We gingen met zn allen in een bootje en onze gids ging opzoek naar een aantal kaaimannen. Wat een snelle beestjes zeg. De gids had er een aantal gevangen en wat een leuke beesten. Ja dat was een leuke ervaring.

DAG 3

Dag drie stond in het teken van de jungle. We vertrokken vroeg in de ochtend richting de jungle. De BEAR GRILLS kwam al gelijk in me op. Beetje door de jungle banjeren. heerlijk. Onderweg kwamen we verschillende dieren gezien. Van apen, vlinders, giftige kikkers, toekans en 400 verschillende soorten insecten. Onderweg moest sander ff pissen, dus hij zoekt een willekeurige boom en merkt gelijk op dat hij onder een boom staat waar een spider monkey ligt. Na een aantal keren de gids de gek aangestoken te hebben was de vier uur durende tocht ten einde, maar de finale was toch het mooist!!! We werden ongeveer belaagd door een aantal apen. Eentje wou ons onderpissen en ze begonnen met takjes te gooien echt lachen. Na de tocht hebben we savonds toch maar afgesproken dat we dit nog wel een keertje wouden., dus hebben afgesproken dat we in juni weer gaan, maar dan voor 4 dagen in de jungle.

DAG 4

Deze dag stond  in het teken van het bezoeken van het binnen land van Nicaragua. We hebben hier onder andere een paar finca’s bezocht. Dit zijn boerderijen met sinasappelbomen , ananas planten en koeien!! na een paar versgeplukte sinasappels te hebben gegeten zijn we een berg gaan beklimmen. Met een temperatuur van + 35 was dit erg afzien. In de avond zijn Leon, Sander en ik richting de plaatselijke casino gegaan. We dachten van 10 euro spelen en dan weg. Sander ging eerst zijn geld omwisselen. Ze keek aar het geld en vroeg moet ik alles wisselen, wij keken elkaar aan en zeiden ja graag. Die tien euro is in Nicaragua veel geld. dus hebben we maar 10 euro ingewisseld. Met driehonderd muntjes zijn we maar gaan beginnen met spelen. Ik vroeg aan de serveerster of ik binnen mocht roken. Ze liep weg en kwam met 6 sigaretten terug. Was gratis!! beetje lopen paffen daarbinnen en jaaa hoor ik had de jackpot te pakken!! Binnen no time stonden er 7 mensen om mij heen, want dat was heel speciaal. IK had omgerekend in euro’s 36 euro gewonnen. Dat is daar heel veel geld schijnbaar. HAHA

De volgende dag zijn we weer terug gegaan naar San Jose. Het was een geweldige vakantie en wil de dames bedanken voor de geweldige dagen. In juni doen we dit zo weer over!!

Ok dit was hoofdstuk 2, het volgende hoofdstuk gaat over de vakantie met mijn Vader en Broer, want die zijn ook in Costa Rica!!!

Zondag 29 april om 7 uur lande mijn broer en vader op de luchthaven in San José, dus een weekje vakantie stond voor de boeg!!

Laten ik zeggen dat de reis naar het vliegveld al goed spannend was!! Pfffff wat een hel, want we waren niet zeker of we wel naar het goede vliegveld gingen Haha! In de bus een man gevraagd en hij zei dat we goed gingen. Maikel was erbij en ik was lekker in paniek, want ik dacht dat de bus reis vanaf San José niet zo lang duurde!! Gelukkig waren we wel bij de goede luchthaven! We moesten nog zo’n 45 minuten wachten en dan is het fijn om iemand bij je te hebben! NEEEE HOOORR, die Maikel zei om 4 minuten: Daar heb je ze! Helemaal gek in het dak haha!

Daar waren ze dan! De heren Nobbe waren nu dan echt in Costa Rica! De weg richting huis was zeer gezellig! Thuis aangekomen stonden een paar heerlijke biertjes te wachten en na wat gepraat waren de heren echt moe, want ze waren al een tijdje wakker.

De volgende dag heb ik ze Purral laten zien! Ik heb ze laten zien wat niet en wel kan etc. Want met een dikke camera rond lopen is niet zo slim!! Als laatste zijn we in de ochtend naar de school van Maikel geweest, want hij was daar aan het werk. Toen we daar aankwamen was Maikel al helaas klaar met werken, dus had Maikel het idee om even een klas uit de les te halen. Kaz en me vader waren dik onder de indruk! In de middag moest ik zelf aan de slag en ging Maikel met ze naar San José. Die avond hebben we onder genot van een lekker Grolsch biertje ( Na drie maand) de reis besproken waar we heen gingen. De dinsdag moesten we eerst in de ochtend een auto huren. We hadden al wat besproken en ze zouden ons ophalen bij het park in Guadalupe voor de kerk. Na 40 minuten stond er nog geen auto. Toen werd Kaz opgebeld door het bedrijf, waar we waren! Stonden ze bij een andere kerk.

In de middag gingen toch daadwerkelijk weg richting La Fortuna. We moesten eerst nog het rijbewijs van Kaz naar het bedrijf brengen, want hij was hem vergeten. Wie vergeet nu zijn rijbewijs als je een auto gaat huren?? Ik niet hoor!! Toen we wegreden ging het gelijk al mis. Lars als kaartlezer geen succes, want de eerste ruzie was al gaande. Toen kwam me pa met een goed idee om een navigatie te huren. Nee zei Kaz, zo is het veel leuker, na 5 minuten waren we weer terug bij het huurbedrijf.  Nu gingen we daadwerkelijk weg en savonds aangekomen in het mooie La Fortuna, waar de vulkaan Arenal zich bevindt hebben we weer onder genot van een biertje de avond gezellig afgesloten.

De volgende dag hebben we een aantal Mountainbikes gehuurd, want me vader de vervent fietser wilde graag met de fiets richting de vulkaan. Afstandje 25 km! Niet zo ver dachten we en de eigenaar van het hostel zei dat het niet zo stijl was naar de vulkaan. Ok wij met de fiets richting de vulkaan. NOU!!!! Het was alleen maar berg opwaarts, sommige stukken moesten we zelfs lopen, omdat het niet te doen was. Me vader had voor de rit al een grote bek dat hij 200 km in de week fietste etc. etc. maar hij fietste steeds achteraan die held!! Nee ik wil me niet opblazen was zijn smoes. De heenweg ong. 2 uur over gedaan en toen hebben we het nationale park bezocht. Na twee uur te hebben gelopen in de wonderschone natuur zijn we weer terug gegaan. Dit ging duidelijk sneller!!! Met 60 van een berg af heerlijk!! Die avond zijn we richting de hotsprings gegaan. We hadden een taxi besteld, want Kaz wou ook een aantal biertjes drinken. Met een koelboxje, ijs en bier zijn we richting de rivier gereden. Onderweg werden we nog vermaakt door de taxi chauffeur, want hij had een Hollywood film gemaakt en hij was vrienden met Will Smith. Toch wel gelachen. We waren gearriveerd bij de hotsprings. Eigenlijk is dit een rivier die door de vulkaan wordt verwarmt. Het water had een temperatuur van 38 graden, dus het was heerlijk na een zware fietstocht om even te relaxen in het warme water.

De volgende dag zijn we richting monteverde gereden, onderweg zijn we meerdere malen uitgestapt want het uitzicht was zo mooi, JAAAA sorry ik ben een oldwief, maar het is de waarheid. De foto’s komen nog!! In monteverde aangekomen hebben we even wat gegeten en hebben voor de avond een nachttocht geboekt in de jungle. Eerst wouden Maikel, Kaz en ik nog een waterval bezoeken. Na 30 min rijden moesten we nog eens 45 min lopen. Daar hadden we geen tijd voor, dus maar weer teruggegaan. De nachttocht was er 1tje om niet te vergeten. Ten eerste waren we al te laat, want het busje stond al te wachten op ons die ons naar het reservaat zou brengen. In het busje zaten toevallig ook een aantal Nederlanders. Hier begon het hoor!! Me vader in de bocht het eerste wat hij zei “Ach nee hé Nederlanders”. Jaa je ziet ze ook overal. De tocht in het donker was zeker de moeite waard, want we hebben een luiaard gezien, een soort familielid van mij denk ik of iets dergelijks, een slang, een megaspin en weer duizenden insecten. Dit vond de gids zeer de moeite waard, want hij bleef wel 30 min lullen over een wandelende tak. De terugweg naar het hotel was echt lachen, want de familie Nobbe was op oorlogspad. Nee grapje, die Nederlanders zaten weer in het busje. Normaal als je in een leeg busje stapt ga je achterin zitten, dit noemen we volgens mij normen, maar nee hoor die lelijke Nederlanders gingen op de fijnste plaatsen zitten. Toen ging het loos. We hebben even die lui de gek aan gestoken. Vaders begon gelijk met van GVD wat is dit voor iets asociaals en daarna volgende gelijk van dat we die 48 blikken bier niet hadden moeten drinken voor de tour. Meisjes van 17 werden er nog even ingegooid. De mensen wisten niet wat ze hoorden, we hebben nog nooit zo hard gelachen!!  De volgende dag stond Manuel Antonio op de planning. Een rit van ongeveer twee en een half uur met wederom een super landschap was geen straf. Bij aankomst hebben we eerst het nationaal park bezocht. Dit park staat bekend om de apen die er allemaal wonen en het strand. In het park hebben we wel vier verschillende soorten apen gezien. Het bounty strand was ook de shizzle to the dizzle!!

Die zelfde dag zijn we weer richting San José gereden, want zaterdag was een belangrijke dag voor de geschiedenis van de voetbalschool. Over 1 maand of iets dergelijks wordt er een landelijke promotie actie gestart, die normen en waarden moeten benadrukken. Een soort SIRE reclame. Hier wordt de voetbalschool ook als voorbeeld gebruikt. Het komt er eigenlijk op neer dat de voetbalschool landelijke promotie krijgt. Die bewuste zaterdag ging het eigenlijk niet helemaal goed, want de camera ploeg zou niet komen. We moesten dus zelf een filmpje en foto’s maken. Toch kregen we na een uur goed nieuws. De mensen met de camera kwam toch. Na ander half uur dat ze te laat ging het toch daadwerkelijk gebeuren. We moesten allemaal heel officieel de kinderen toespreken voer respect etc. Microfoons alles werd geïnstalleerd. We worden beroemd!! Haha

De zondag zijn we toch maar weer verder gegaan met reizen, want de dagen waren nog niet op!! Maikel was afgehaakt, want deze beste man had nog vrij weinig aan zijn school werk gedaan, dus hij kreeg een deadline. Helaas maar we moesten toch verder! We zijn toen met z’n drieen richting Montezuma gereden. Dit is een klein surfers dorpje. Daarvoor moesten we eerst nog even een uur op een grote boot, maar na 4 uurtjes rijden waren we gearriveerd. We hebben eerste ff een hotelletje gezocht en daarna voor de volgende dag een vistocht en een snorkel tocht geboekt. De volgende dag zijn we rond half 6 het bed uitgegaan, omdat we gingen vissen. We hebben twee mahi mahi’s en een tonijn gevangen. Wij, nee ik bedoel kaz en men pappie. Na de vistocht gingen we met een bootje richting een eiland Isla Tortuga. Het bounty eiland was perfect, maar we gingen eerste ff snorkelen. De rest van de middag aan het strand gehangen en uitgerust, want een hele week vroeg je bed uit is ook geen pretje. J Na montezuma gingen we richting Quepos, want we waren nog niet uitgevist en uit betrouwbare bronnen was dit de plek om te vissen. Nadat we toch maar even de lonely planet hadden geraadpleegd leek het ons toch niet zo goed plan. Het was gevaarlijk of iets dergelijks en het vissen was super duur. We waren nog maar 30 min verwijderd van Quepos, dus snel gekeken waar iets leuks zat. We zijn toen uitgekomen bij een klein hotelletje, wat echt perfect was. 10 stappen en je was aan het strand. Na een uurtje surfen was het toch wel genoeg geweest, want mijn bord was doormidden! Gelukkig hoefden we niks te betalen. Via het hotel hadden we kunnen regelen om voor een goed prijsje een paar uur in de ochtend te kunnen zeevissen. De volgende dag dus wederom heeel vroeg me bed uit. Ik heb toen een oogvis gevangen! Ben ongeveer een half uur bezig geweest om dat beest eruit te krijgen.  Echt geweldig!! Vaders heeft nog een makreel gevangen van ongeveer 50 cm. Na de vistocht was de vakantie helaas voor mij over, maar me pa en broer hebben nog tot 28 Mei om te reizen, dus die zijn nu verder gegaan.

Dit helaas het einde van hoofdstuk 3, maar weer maar gerust het duurt vast wel een maandje dat ik het volgende verslag erop zet. Ik wil hierbij mij excuses aanbieden, want het was niet de bedoeling om zolang te wachten!!  Een selectie staat op FB, want we hebben met de camera van me pa alle foto’s geschoten teller staat nu op 1000!!

Hasta Luego!

Op dit moment bevind ik mij in de auto met de familie Nobbe en de roekeloze bestuur Kaz. Buiten  regent het pijpenstelen, maar gelukkig hebben we het de hele dag droog gehad. Gelukkig hebben wij veel lol gehad door Amerikanen te imiteren. Wat een verschrikkelijk accent hebben die en vooral als ze Spaans proberen te spreken! Over een kleine twee uur ben ik thuis en dan gaat de wekker weer morgenvroeg en dan komt de langbelovende videoshoot! Jawel, we komen in juni op televisie want de overheid wilt ons voetbalproject gebruiken als voorbeeld om de kinderen normen en waarden aan te leren.

Nicaragua
Via onze eigen tik ‘m aan vrouwe  reisleidster Genevieve en Nikki hebben we een geweldige tijd gehad in Nicaragua. Aangezien we al 90 dagen in Costa Rica waren moesten we het land uit vanwege onze visum. Een bezoekje richting het project van ISOP naar San Carlos was dus het ideale uitstapje. Genevieve heeft een heel programma uitgewerkt voor ons en alles was perfect geregeld. Vanwege een ISOP vergadering in San Jose waren alle projectleden in de duistere hoofdstad van Costa Rica. De volgende dag ging alweer vroeg weg de wekker want om 4 uur begon de lange reis. We moesten vijf uur lang met de bus naar Los Chilles, waar de boot ons stond op te wachten. De boottocht duurde in totaal drie uur, maar deze was overigens geweldig! We hebben veel verschillende dieren gezien zoals apen, schildpadden, visjes en veel vogels. Leon, onze eigen raro pacharo, was hier uiterst conent mee. Deze ogelaar heeft zelfs zijn lijstje kunnen afstrepen met twintig nieuwe vogels. Nadat we aangekomen waren hebben we meteen de eerste avond flink gefeest. Nja, nadat ik de Costa Ricaanse feestjes gewend was viel me dit behoorlijk tegen! Gelukkig waren de Tonas, Nicaraguaans bier, heerlijk en dit werd voor Paul zelfs iets teveel. De volgende dag ging de wekker alweer vroeg want we zouden naar Las Azucenas (excuses Genny als ik het verkeerd heb geschreven) gaan. Helaas was bijna IEDEREEN te laat en hadden we de rit gemist. Helaas kon niet iedereen toen mijn grappen waarderen, mja je moet ze natuurlijk wel snappen en dat is niet voor iedereen bestemd. Gelukkig konden we s’middags ook gaan dus hebben we als vervangende activiteit een honkbalwedstrijd bezocht. Raar maar waar, maar deze sport is nog populairder dan voetbal. De Nica’s bakten er niet veel van en verloren dik. Af en toe hoorde je Hijo de cien mil puta PUEESS, woord zal ik maar niet vertalen, uit het publiek. Bij elk punt dat ze scoorden kon hun geluk niet op, wat overigens wel leuk was om te zien. Na de wedstrijd hebben we gegeten bij het stadium. Nadat we het eten ontvingen zei Genny dat de kinderen die ons aan zaten te staren zaten te wachten totdat we waren uitgegeten. Hun zouden gaag de restjes oppeuzelen. Sneu en aangrijpend om te zien. Zelfs voor iemand met een hart van staal! Normaal krijg ik het bordje makkelijk op, maar kreeg er zelfs medelijden mee dat ik bijna een half bord weggaf. De kinderen die de half leeggegeten borden kregen deelden het wel met de andere kinderen, iets wat niet veel kinderen zouden doen. Na weer een bootreis kwamen we aan in Las Azucenas. We hebben eerst genoten van het geweldige uitzicht op het ford en gingen daarna mee met twee reisleiders op jacht naar kaaimannen. Die kerels waren knettergek want zodra ze er 1 tegenkwamen toen doken ze erop. Helaas was het ze niet gelukt om een grote te vangen en hebben we twee kleintjes gevangen. De Bear Grills in mij kwam al snel naar boven want dit is wel 1 van de dingen die ik wil doen gedurende mijn maanden in Latijns Amerika. Het uitzicht tijdens de tocht was geweldig want onder een strakke hemel kon je geweldig naar de sterren kijken terwijl je de dierengeluiden kan beluisteren. Ook de kaaimannen die communiceren hier met Peussss, muy raro! De volgende dag vertrokken we alweer vroeg want we kregen een jungletocht van vier uur. Dit was weer met dezelfde reisbegeleiders en het was weer een geweldige ervaring. Vele nieuwe dieren gezien en zijn zelfs bijna ondergepist door apen, stelletje schavuiten!!! Daarna de boot gepakt naar San Carlos en toen kwamen we op het om juni een film op te nemen. Mijn droom tijdens deze reis was namelijk dat we een aantal dagen in de jungle zo camperen, dit heb ik besproken met de reisbegeleider en dit kon in de rivier van San Juan. Toen we samen met Sander, Nikki, Lars en Genny een biertje dronken kwamen we op het idee om een parodie te maken op Bear Grills. Rick Biesemaat en ik hadden hier al eeder een script voor uitgewerkt dus die moeten we een klein beetje aanpassen. Hier gaan we niet teveel over vertellen, maar 1 ding is zeker. Het wordt geweldig!!!! De volgende dag hebben we de projecten in San Carlos bezocht en dit was een interessante ervaring. Veel overeenkomsten, maar toch veel verschillen en dan voornamelijk de cultuur. De volgende dag zijn we naar een oud gastgezin geweest van Genny en naar een Finka, een boerderij. Heerlijke sinaasappels en ananassen gegeten! Ik heb zelf op een paard en meteen een gegalopeerd! De Nica’s schrokken zich dood want dit was nog maar mijn eerste keer. Vervolgens ook nog champions league gekeken en zwaar genoten! Geweldig om crybaby Ronaldo een penalty te zien missen. De dag erna gingen we weer terug naar Costa Rica.

Vakantie met familie Nobbe!
Na een kort weekend kwamen Kaz en Robert Nobbe aan op zondag in Costa Rica. Het begon al goed want toen we met de bus naar het vliegveld gingen raakte Lars al in paniek. ‘’Gaan we wel naar het correcte vliegveld????’’ Na wat navraag wisten we het nog niet zeker. Al snel kwamen de ergste scheldwoorden van Lars, zwaar gefrustreerd en in paniek die man!!! Toen we aankwamen bleek het toch de correcte vliegveld te zijn. We waren een uur te vroeg en om de twee minuten zei ik: ‘Daar zijn ze!’ Lars die was het op een gegeven moment goed zat, mja ik hou er wel van om Lars een beetje op te stangen. Nadat ze aangekomen waren meteen de bus gepakt en richting het huis van Lars gegaan. Natuurlijk lieten we ze kennismaken met Imperial, Costa Ricaans bier en daarna op tijd naar huis want de volgende dag moest ik weer vroeg lesgeven.

La Fortuna en vulkaan Arenal
Ze bleven nog een paar dagen in San Jose om de stad en het project te bekijken en toen Lars, Kas, Robert en ik naar La Fortuna gegaan. We hadden voor deze trip een auto gehuurd. Het begon meteen al een gestresde Kaz achter het stuur en Lars die met een plattegrond moest begeleiden. Dit verliep niet zoals het hoorde dus meteen weer terug gegaan naar het bedrijf om een TomTom te regelen. La Castillo is een toeristisch oordje en ligt bij 1 van de populairste vulkanen in Costa Rica. De eerste dag kwamen we redelijk laat aan, dus meteen na het inchecken een hotelletje gezocht en een tentje gezocht waar we konden eten. Voor het eerst in Costa Rica heb ik een heerlijk stuk vlees gehad! Daarna naar het hotel gegaan en rustig wat biertjes gedronken en even flink gelachen met de nobs humor. Volgende dag gingen wij er vroeg uit om met de mountainbike de vulkaan op te rijden. De rit was ongeveer 25 kilomter en Kaz die zag het niet echt zitten. Hij had tenslotte in 1 jaar tijd maar twee keer gevoetbald! Het was een zware stijle rit, maar het ging op zich minder zwaar dan verwacht. De hele stijle stukken hebben we wel gelopen en hebben ook veel moeten wachten op Robert. Ondanks dat hij een ervaren fietser is die gemiddeld 200 kilomter fiest had hij het zwaar. Natuurlijk durfde hij dit niet toe te geven en kwam hij met het excuus dat hij zijn krachten wou sparen.  Nadat we bijna de top hadden bereikt moesten we nog een stuk lopen. In deze twee uur durende wandeltocht hebben wij, behalve Kaz, genoten van het mooie natuur. Tijdens deze mooie route hebben wij vele dieren gezien en genoten van het mooie uitzicht. Foto’s volgen snel! Na deze tocht pakten wij onze mountainbike weer en gingen we met 40/45 kilometer per uur van de vulkaan. Supervet, maar wel een beetje gevaarlijk! Eenmaal thuis aangekomen pakten we direct een welverdiend biertje en hebben in het hotel nog nagenoten van de mooie route. S’avonds zijn we Kaz, Lars en ik naar een hotspring geweest. Nja, eigenlijk was het geen echte hotspring maar een verwarmde rivier. Deze was gelukkig gratis want anders ben je al snel 50 euro kwijt! Robert had er helaas geen kracht meer voor, maar toch is het knap dat deze man de route heeft overleefd. Als ik de 40 heb bereikt dan zie je mij geen 2 uur meer fietsen!

Monte Verde
De volgende dag gingen we naar Monte Verde. We pakten al vroeg de auto aangezien het een lange rit was hiernaar toe. We reden met de auto op wegen waar je maximaal 20 kon, alleen Kaz die dacht hier af en toe wel anders over. We reden eerst langs een mooi meer en vervolgens in de bergen. Wat een geweldig uitzicht hadden wij. Onderweg tijdens een stop kwamen we zelfs Nederlanders tegen. Ik dacht meteen dat het Nederlanders waren, maar Robert die zei dat ze veelste lelijk waren voor een Nederlander. Het is af en toe best een gemene man! Toen ik wat dichterbij kwam lopen bleken het ook echt Nederlanders te zijn. Aan het eind van de route reden we langs de kust en namen we af en toe nog een stop om even de tijd te nemen om daarvan te genieten. Toen we aankwamen in Monte Verde hebben we een voor Costa Ricaans begrippen een luxe hotel gereserveerd. Daarna moesten we meteen even gaan onderzoeken wat we konden gaan doen die dag. S’middags gegeten in een restaurant waar zich een grote boom in bevindt, best raar om te zien. Daarna zijn Lars, Kaz en ik naar een waterval gegaan, maar nadat we twintig minuten in de auto hadden gezeten om daar te komen bleek het ook nog 40 minuten lopen te zijn. Mission imposible, want we hadden binnen anderhalf uur een nightwalk midden in de jungle. Teleurgesteld reden we terug! Robert lag ondertussen te slapen en had zich verslapen voor de nightwalk. Hij was ook niet wakker te krijgen. Zo vader, zo zoon! Ongeloofelijk! Het busje stond ongeveer 10 minuten op ons te wachten voor het hotel. Kaz die zat er al braaf in en toen wou ik er als tweede instappen want Lars en Robert waren nog niet klaar. Toen ik wou instappen zag ik de twee lelijke Nederlanders tegen die we ook onderweg tegenkwamen. Meteen draaide ik mij om want ik schoot meteen in de lach. Het duurde even, maar toen was iedereen klaar en reden we richting de jungle. De nightwalk was mooi, maar wat een verschrikkelijke reisleider hadden wij! Bij elk insectje dat die tegenkwam zat die een half uur te lullen. Ik was er gekomen om wat stoere nachtdieren te zien, niet om kleine mierige insectjes. Tijdens zijn uitleg zat ik te zoeken met mijn zaklamp naar andere dieren, dit vond hij niet zo leuk en hij probeerde hele tijd mijn aandacht erbij te houden. Dat lukte hem natuurlijk niet! Toen we uiteindelijk een slang tegenkwamen mochten we er geeneens een foto van maken… grrrr!!!  We hebben nog wel een luiaard, een soort van kruising tussen een kat en een aap en een spin gezien.

De busrit terug met de lelijke Nederlanders
De terugweg die was nog het leukst. De lelijke Nederlanders pakten meteen de beste plaatsen voorin zodat ze makkelijk konden uitstappen. Lars, Kaz en ik stapten gewoon in het busje, maar Robert kon zich weer niet gedragen. Hij stapte in de bus en zei: ‘’Dan ben je in Costa Rica en dan kom je nog Nederlanders tegen, dat soort mensen moet je gewoon klappen geven!’’. Niet heel sociaal, maarja ik kon er wel omlachen. Meteen gooide ik een opmerking de deur uit want ik had wel zin in een lolletje en zei: ‘’We hadden die 48 blikken bier beter niet kunnen opdrinken want ik voel me niet zo heel goed meer’’. Nja en toen ging het los haha! Robert zei direct: ‘’Ik heb gelukkig mijn roes uitgeslapen, vandaar dat ik mij verslapen had’’. Lars en Kaz die keken ons in het begin een beetje boos aan maar deden daarna leuk mee met ons. Daarna hebben we het over een 17 jarige serveester gehad en nog wat andere opmerkingen die eigenlijk niet door de beugel konden. De lelijke Nederlanders waren volgens mij hele nette opgevoede mensen, dus die konden het niet waarderen. Die dachten waarschijnlijk meteen: ‘’Wat waren dat voor stelletje flodders’’. Ach ja, af en toe kan ik het gewoon niet laten om mensen de gek aan te steken. Gelukkig kon de familie Nobs er ook wel wat van!  Daarna gingen we weer uit eten bij het boomrestaurantje en ja hoor, daar kwamen we ze weer tegen. We hebben ons toen wel gedragen en gingen ergens anders zitten haha.

De laatste dag gingen we alweer vroeg uit bed want we wouden naar San Manuel. We hebben hier een nationaal park bezocht en bij het eind van dit park kom je bij een geweldig mooi strand. Een echt  bounty strand zoals dit ook wel genoemd wordt. We hebben doodskopaapjes gezien, een brulaap, ratten zonder staart, een wasbeer en vast nog wel wat. Vanwege Robert die bij elk uitzicht een half uur wou genieten hadden wij geen tijd om te surven op het strand. We hadden nog maar een klein uurtje om te chillen op het strand. Daarna de auto teruggepakt naar San Jose want we moesten de volgende dag weer helpen met de voetbalschool. Robert en Kaz, super bedankt voor deze vermakelijke dagen waarin we veel hebben kunnen lachen!!!

Training en videoshoot:
Normaal begin ik bij het project en eindig ik met mijn andere vrijetijdsbezigheden. Nu is het even andersom. Natuurlijk verliep het weer op een Costa Ricaanse wijze. De mensen van de videoshoot kwamen te laat waardoor de hele training omgegooid moest worden. We hadden verwacht dat ze iets hadden voorbereidt, maar ze deden volgens mij maar iets. Eerst kwamen er twee vrouwen die wat foto’s wouden schietenen we moesten zelf een video opnemen met onze eigen camera. Om half 11, een half uur nadat de training was afgelopen van de jongere groep, kwam de videoploeg pas. De training van de ouderen was ondertussen al begonnen dus moest Alexis, de huidige trainer van die groep, zich even alleen redden met 22 muchachos. Alle kleine kinderen stonden al te wachten voor de video en ze moesten in een groep gaan zitten. Voor ik het wist werd de microfoon aan mij vastgebonden en moest ik een waarde gaan uitleggen. Gelukkig heb ik dit eerder gedaan tijdens mijn gymlessen en heb ik wat uitgelegd over respect. Samen met Lars probeerden wij de kinderen duidelijk te maken wat respect is door middel van veel interactie. Daarna wou de videoploeg graag de kinderen in actie zien dus hebben we nog even snel wat oefeningen bedacht. Toen ze wouden vertrekken vroeg ik of we de video mochten zien voordat die op tv kwam, dit kon helaas niet. Ze wouden in de toekomst nog een documentaire maken en zouden dan nog een keer contact met ons opnemen.

Als het goed is dan zal de commercial in juli op de nationale televisie komen. Om eerlijk te zijn moet ik het eerst nog even zien en dan geloof ik het pas. Het ging er behoorlijk amateuristisch aan toe zonder enige voorbereiding. Hopelijk kunnen ze er nog iets leuks van maken!

Hola todos,

Helaas heeft het even geduurd voordat ik dit verhaal online kon gooien. Ik heb het namelijk vier weken geleden maar toen kreeg ik ineens problemen met mijn laptop. Het repareren heeft vier weken geduurd!!! Hieronder mijn verslag.

Het is hier kwart voor elf ik kom net thuis van een lekker potje voetballen. Hier spelen veel jongens futbol cinco, dit is een  maar die vergelijkbaar is met speedsoccer in Nederland. Op een kleinkunstgrasveldje speel je vijf tegen vijf. Leuk spelletje! Alleen wil ik ook hier graag alles winnen en dit drijf ik soms wel even door. Samen met mijn gangsterbroers en Lars speelden we tegen 1 van de betere teams, dus ik wou perse winnen. We kwamen al vroeg op voorsprong en hebben dit uitgebouwd naar 8-3 in de rust. Na de rust raakten we geen bal meer goed en zochten mijn broers vaak de moeilijke oplossing. Lars die maakte de kansen niet af en bij mij lukte ook niet alles en ik speelde iets te agressief. Net zoals in Nederland wil ik altijd alles winnen en wanneer de scheidsrechter alles tegen mij fluit kan het maar zo zijn dat ik een doodschop uitdeel. Gelukkig was het uurtje alweer voorbij en floot de scheids af want anders kon het nog wel verkeerd aflopen haha. Eindstand 12-12! Dit doen we ongeveer 1 keer in de week en het kost ongeveer 2,50 euro per persoon. Veel Costa Ricanen zijn behoorlijk technisch aangelegd en toveren leuke trucjes uit de doos. Helaas denken veel Costa Ricanen dat ze Christiano Ronaldo, Lionel Messi of Ola John zijn want soms drijven ze het behoorlijk door. In Nederland word ik af en toe wel eens uitgelachen vanwege het feit dat ik alle ballen ver over schiet op training. Hier kijken ze op tegen mijn traptechniek aangezien ik veel harder kan schieten dan vele Costa Ricanen. Ook defensief valt er nog veel bij te spijkeren bij de Tico’s want met een een-tweetje sta je altijd vrij. Een Costa Ricaan die op de keeper afgaat schiet altijd op goal en kijkt niet of er een medespeler vrij staat. Wanneer wij dus een tikje breed geven kan je de bal er zelfs indribbelen. Leuke dingen om te weten wanneer je dit spelletje gaat spelen. Daarnaast zijn er nog vele ontwikkelingen geweest binnen het project. Waarschijnlijk veelste veel om op te noemen dus ik zal er vast en zeker wel een paar vergeten.

Voetbalschool
Natuurlijk begin ik met het leukste project, de voetbalschool. We hebben een plan geformuleerd aangezien er veel kinderen zijn dus we kunnen ze in teams verdelen. De vrijwilligers die we op dit moment hebben (Choco, Luis en Alfonso) zullen de trainers worden van deze teams. Sergio zal alles moeten coordineren en trainingen voorbereiden voor hun. Op deze manier kunnen we werken naar een verenigingscultuur en een van de eerste stappen hiervan is teams samenstellen, kinderen dus verenigen. Hiermee kunnen we meteen ons contributieprobleem oplossen want in het verleden probeerde Sergio alle kinderen te laten betalen. Per training betaalde ongeveer 8 van de 60 kinderen, dus het systeem dat hij hanteerde klopte ook voor geen meter. De trainers zullen voorafgaand van een training alle kinderen laten betalen en vervolgens dit geld overhandigen aan Sander. Hij regelt met Guisela, onze projectcoordinator, de financien van de voetbalschool. Per voetbaltraining moeten de kinderen ongeveer 0,70 betalen dus maandelijks 2,80. Voor andere voetbalscholen in de buurt betalen ze minimaal tien keer zoveel, dus we proberen voetbal zo toegankelijk mogelijk te maken voor iedereen. Om de kinderen te stimuleren elke keer te komen hebben we behoorlijk veel materiaal van Jan Willem, een oud projectlid, in ons magazijn liggen. We zijn nu bezig om een beloningssysteem te maken voor de kinderen zodat ze na een x aantal trainingen shirtjes, broekjes of zelfs voetbalschoenen kunnen verdienen. Iets wat veel kinderen niet hebben hier!

Ingezamelde geld
In totaal hebben we ongeveer 15 000 euro ingezameld in Nederland. Hiervan gaat 20 procent naar de stichting die het gebruikt voor organisatiekosten. Ik heb in Nederland twee jaar voor ISOP vrijwilligerswerk gedaan dus ik weet dat het goed wordt uitbesteed. De overige 80 procent zijn voor dit project dus dat is rond de 12 000 euro. Het overige jaar hebben ze ongeveer 4 000 gebruikt vanwege de opstartkosten, promotie en de vaste lasten die de voetbalschool met zich meebrengt. We hebben nu nog ongeveer 8 000 euro en willen dit graag op een goede manier investeren. Tijdens de vorige vergadering schreeuwden de bestuursleden allemaal dingen die ze perse nodig hadden. Het liefst wouden ze dit al een dag na de vergadering kopen, iets wat behoorlijk Costa Ricaans is. We hebben erop gehamerd dat we eerst een financieel plan willen maken voor de investeringen anders blijven we ad hoc inkopen doen en blijft er weinig geld over voor duurzaam materiaal. In de vergadering hebben we een prioriteitenlijst gemaakt, iets waar we behoorlijk hebben over gediscussieerd aangezien ze vonden dat dit teveel tijd kost. Naast de vaste lasten willen we komend jaar voor elk kind en de trainers een tenue aanschaffen. Dit zal de clubliefde vergroten en ons meer naamsbekendheid geven in de wijk. We gaan een groot welkomsbord aanschaffen zodat alle voorbijgangers weten dat Escuela de Futbol hier zit. De derde grote investering zal het verhogen van de hekken zijn. We hebben getwijfeld tussen deze optie en een watersysteem, maar deze laatste optie kost teveel en zo kunnen we er ook wel op voetballen. Met het verhogen van de hekken vergroten we de veiligheid op de cancha en vliegen er geen ballen meer over.

Lesgeven op de basisscholen
Iets wat ook in mijn takenpakket zit is lesgeven op de basisscholen. Toen ik koos voor de opleiding Sportmanagement heb ik nog wel even getwijfeld tussen ALO en sportmanagement. Lesgeven is op zich wel leuk, maar om het nou je hele leven te doen zie ik niet echt zitten. In mijn eerste week hebben Sander en ik Miranda geholpen met de gymlessen. De tweede week werden Sander en ik voor de leeuwen gegooid en moesten we maandag, dinsdag en woensdag alleen lesgeven. Vooral de maandag was behoorlijk zwaar. Om zeven uur begonnen we en we waren pas om vijf uur klaar, dit was een behoorlijke teleurstelling aangezien we dachten dat we om 3 uur klaar zouden zijn. Elke klas telt ongeveer 30 kinderen en we hadden 9 klassen. We hadden dus lesgegeven aan 270 kinderen in 10 uur tijd! Daarnaast weinig tijd gehad om te eten dus ook mijn buikje was hier niet blij mee. We geven les in een open gymlokaal en hadden ook nog eens de pech dat de zon fel op onze gezichten scheen. Om 6 uur hadden we een twee uur durende vergadering met onze vriend Don Marco, een coordinator van de kerk die ons helpt met het organiseren van een sportdag. Gesloopt dus! Volgende dag had ik bijna geen stem meer over,  maar gelukkig hoeven we elke dinsdag en woensdag maar van 7 tot 12. Alles verliep wel goed alleen was het soms erg lastig om de kinderen stil te krijgen. Ze hadden al een behoorlijke tijd geen gymles gehad dus waren dolenthousiast! Soms krijg ik nog wel eens de neiging om de les gewoon te stoppen aangezien ze niet stil willen zijn. Dan tel ik even tot tien en ga ik toch door. Als het spel begint te lopen zie je dat de kinderen hier echt van genieten en hier doen we het uiteindelijk ook voor. Zelf waren we volgens mij ook niet de makkelijkste kinderen vroeger! Elke pauze moeten we op het veldje blijven want onze spullen liggen daar en rennen alle kinderen langs ons heen, dit is ook de meest centrale plek waar de kinderen kunnen spelen. Er komt altijd 1 jongetje langs ons heen rennen en die blijft altijd stil staan op de trap. Ze zijn bezig met een tikspelletje en hij staat dicht bij een vierkant getekend op de grond waar je niet getikt mag worden. Met 1 of 2 zakken chips in de hand, die hij naar binnen propt als iemand die een week geen eten heeft gehad, kijkt hij aandachtig rond. Vanuit zijn ooghoeken ziet hij de tikker opduiken en springt hij snel in het vierkant en gaat hij verder met eten. Vanwege de vele zakjes chips zijn slimme manier van spelen met tikkertje is hij vermoedelijk ook een gordito geworden. Jammer, maar toch vermakelijk om te zien haha.

De kinderen zijn dol op combate, een van de meest populairste shows hier. In deze show spelen twee teams genaamd Azul of Naranja met mooie schaars geklede vrouwen en mannen spelletjes tegen elkaar. Het team dat danst op een overwinningsliedje. Alle kinderen zijn hier dol op, ondanks dat het een superslecht programma is. Hieronder een link: Natuurlijk hebben Sander en ik dit gebruikt voor onze gymlessen en vele estafettevormpjes bedacht. De kinderen vonden het helemaal geweldig en deden allemaal goed hun best. Hieronder een filmpje:

http://www.youtube.com/watch?v=IAQFAgh-Ais&context=C48fb0fbADvjVQa1PpcFPQlS8zJVHKmS7yqGzqnHXgRRUofidAOoA=

De week erna kwam Miranda weer terug van haar reisje door Costa Rica en stond ze voor de klas. Toen ik haar moest helpen begonnen de kinderen alweer spontaan A – A – Azul te zingen. Een grote chaos haha! Natuurlijk zat ik stiekem achter de rug van Miranda ook 1 keer het dansje van Azul na te doen waardoor alle kinderen weer begonnen te zingen. Sorry Miranda, ik kon het niet laten! Helaas hebben we niet veel mogelijkheden om een gymles te geven aangezien we weinig ruimte hebben en ook weinig materiaal. Veel improviseren dus voor ons!  Af en toe is het behoorlijk irritant dat alle kinderen maar steeds naar je toe komen om alleen even gedag te zeggen. Hola profi, hola profi, hola profi! Dit hoor ik echt wel 200 keer per dag. Zelfs als ik door de wijk heen loop dan wordt er dit naar me toe geschreeuwd. Natuurlijk is de gymdocent altijd 1 van de populaire docenten en moet ik hier van genieten, maar stiekem probeer ik veel plekken te ontwijken waar ik veel kinderen zie staan haha.

Is Costa Rica wel veilig zoals het lijkt?
Twee weken geleden vertelde mij moeder dat mijn neef is doodgestoken in Purral Arriba, het gevaarlijke gedeelte van de wijk. Ik kende hem niet, maar het is natuurlijk wel aangrijpend aangezien mijn familie hem goed kent. Hij liep op een zondagavond om 10 uur door de wijk en werd bestolen door iemand. Vermoedelijk wou hij zijn spullen niet afgeven en is vervolgens drie keer gestoken in zijn buik. De ambulance kwam snel en vervoerde hem naar het ziekenhuis. Nadat hij geopereerd was heeft hij een dag op de intensive care gezeten maar helaas heeft hij het niet overleefd. Mijn familie was behoorlijk emotioneel dus ik was stiekem wel blij dat ik vanwege mijn werkzaamheden niet veel thuis kon zijn. Voordat ik ging voetballen had mijn broer zich gedouched en had hij geen shirt aan. Ik zag een groot litteken op zijn buik van wel 20 centimeter lang. Natuurlijk was ik nieuwsgierig en vroeg ik wat er was gebeurd. Met wat grappen vertelde hij dat ook hij een nare ervaring heeft gehad in Purral Arriba. Toen hij drie jaar lang geleden daar alleen liep werd hij ook beroofd en vervolgens neergeschoten in zijn buik. Met veel geluk heeft hij dit overleefd en 1 maand in het ziekenhuis gelegen. Dit soort verhalen heeft mij toch aan het denken gezet. Costa Rica is veel gevaarlijker dan dat het eruit ziet. Hiervan zijn we ons niet altijd van bewust aangezien we in Nederland veilig s’nachts dronken naar huis kunnen lopen. Ook als we s’avonds ergens zijn geweest hier dan lopen we vaak alleen waardoor we in een gevaarlijke situatie terecht kunnen komen. Zoals een blonde vrouw als Miranda brengen we wel naar huis, maar ik vond het altijd geen probleem om op straat rond te lopen. Ik zie er tenslotte uit als een Tico en ben ook niet blank. Toch zal ik in de toekomst proberen beter op te letten!

Vrije tijd:
Veel bijzonder dingen hebben we eigenlijk niet meegemaakt in onze vrije tijd. We zijn veel aan het werk aangezien een aantal personen vakantie hebben gehad. We zijn wel met Kitty, een oud projectlid die een maandje in Costa Rica is geweest, en haar vriend Patrick naar de discotheek Pueblo geweest. Dit was in haar laatste week dus waren we genoodzaakt om te stappen. Wat jammer nou! Samen met Alfonso hebben Sander en ik een dierentuin bezocht.  Toen we uitstapten in de bus kwamen we mooie danseressen tegen die aan het optreden waren dus hebben we daar een uur naar zitten staren. Sander die vond het mooi geweest en hamerde erop dat hij snel naar het dierentuin wou gaan. Best sneu om al die dieren opgesloten te zien en veel die vervelen zich stierlijk de hele dag. Vermoedelijk was dit voor Lars wel een ideaal leventje geweest want het enige wat hij hoefde te doen is slapen en eten. We zijn stiekem door een hek gegaan om een close up foto van een jachtluipaard te nemen en werden bijna betrapt. We kwamen ook nog drie zeer zeldzame dieren tegen die er behoorlijk gevaarlijk uitzagen.

Leeuwen!

Na het uitstapje naar de dierentuin kwam Alfonso met het geweldige idee om naar het nationale museum te gaan. Met veel tegenzin gingen Sander en ik mee en hoopten we stiekem op iets leuks. We kwamen eerst langs een vlindertuin en het lukte ons maar niet om de vlinders op de foto te zetten. Daarna rondgelopen in een gebouw dat vroeger werd gebruikt voor de oorlog. Heel saai dus! Dit was meteen ook de laatste keer voor Sander en mij dat we een museum gaan bezoeken.

Van mijn baas Marjolein Wildeboer hebben Lars en ik de opdracht gekregen om kleinere verslagen te schrijven. Ik zal mijn best doen, maar vaak als ik iets aan het typen ben dan haal ik al snel de twee pagina´s.  Er gebeuren hier zoveel dingen en als ik de tijd had dan zou ik elke dag wel een verhaal kunnen schrijven. Ervaringen die je hier tegenkomt op straat zou je bijvoorbeeld nooit tegenkomen in Nederland. Daarnaast is het project echt super en je ziet meteen aan de kinderen waarom het een nuttig project is.

Mijn vorige verslag heb ik geschreven een dag voor de verjaardag van de voetbalschool toen wij een toernooi hadden georganiseerd voor de kinderen. Op 1 abril hebben we groots uitgepakt met een bedrijventoernooi, hardloopwedstrijd en nog vele activiteiten op het complex  van de voetbalschool. Alles verliep nog beter dan verwacht en er kwamen veel mensen op af. Wij zijn zelfs kampioen geworden van het toernooi. De  tegenpartij scoorde de 1-0 vijf minuten voor tijd. Daarna liet iedereen de kop hangen en hebben we alles op de aanval gezet. Met wat geluk kreeg Sander de bal en zette hij Choco vrij voor de keeper. Met nog meer geluk verschalkte hij de keeper en mochten we strafschoppen nemen. Sander, Luis en ik scoorden en Alfsonso faalde hierin. De tegenpartij had het vizier niet op scherp staan waardoor wij wonnen. Ik kreeg een flashback toen ik jongens van een jaar of 16, 17 of 18 jaar die voor de eerste keer een toernooi wonnen. Ze deden me aan mijzelf denken toen ik een jaar of 7 was. Deze jongens hebben nog nooit deelgenomen aan een toernooi dus dat maakte het wel extra speciaal. Luis, één van de vrijwilligers van de voetbalschool, heeft de beker mee naar huis genomen en volgens mij slaapt hij er zelfs mee. De hardloopwedstrijd viel tegen met maar 40 kinderen, maar voor de eerste keer kwamen er veel ouders op af. Het hele stenen veldje zat vol met mensen die afkwamen op onze miniconcert. Klik hieronder op de video om foto´s te bekijken.

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=nVN2XHVjHvQ.

Het hele programma was uitgelopen en we waren ongeveer anderhalf uur later klaar, dit konden we niet gebruiken want we zouden naar een babyshower gaan van de broer van Sander. Daarnaast was ook El Classico Alajuela tegen Saprissa erop. In Costa Rica zijn dit de twee grootste teams. Bij aankomst zat de hele zaal vol met familie en vrienden van Sander zijn broer. Ik had geen flauw idee wat ik moest verwachten van een babyshower, dus we lieten het wel op ons afkomen. Een clown die gaf een show weg maar we konden met onze gebekkige Spaans de grappen niet begrijpen. Na afloop pakte het gezin de cadeautjes uit en wij hadden een kast gehaald waar ze de babykleren kunnen instoppen en een tenuetje van Saprissa voor de kleine. De broer van Sander was er zichtbaar blij mee!
In Costa Rica heeft iedereen met pasen een week vrij. De mensen zoeken dan voornamelijk hun familie op die bij het strand wonen en verblijven daar een paar nachten. Wij hebben ook het strand opgezocht naar Tambarindo en Playa de Coco en een superweek hier gehad! We gingen  maandag al vroeg weg na een zwaar en vermoeiend weekendje. Na een rit van vijf uur kwamen we aan in Tambarindo. We zaten in een superchill hostel. De eigenaar was een hippie en er waren hangmatten en een mogelijkheid om te tafelvoetballen of te poolen. We kwamen hier een Noors stelletje tegen en ik ben erachter gekomen dat Engels spreken behoorlijk moeilijk geworden is, dit komt omdat ik de laatste 2,5 maanden geen Engels heb gesproken. Ik had er het meeste moeite mee en sprak Spaans en Engels door elkaar. Natuurlijk hebben we hier ook elke dag het uitgaansleven verkend, maar er waren alleen Gringo´s (Amerikanen). Dit maakte het er niet leuker op. Nadat Mark, Leon en Miranda naar huis gingen toen bleven Lars, de Noren en ik nog om wat rare dancemoves te showen en wat biertjes te nuttigen. Nadat we terugkwamen in het Hostel was het voor de Noren niet verstandig geweest om met ons tempo mee te drinken. Bij de meid van het stelletje kwam alles er weer uit. De volgende dag om 8 uur stond onze bus klaar naar Playa de Coco.

In Playa de Coco was het minder toeristisch en kwamen er wat minder Amerikanen. Bij aankomst leek de eigenaar ook chill, maar schijn bedriegt. Alleen de eerste dag was die aardig maar daarna zei die geen woord meer. Helaas hadden we geboekt voor 4 dagen en al betaald, dus bleven we daar. Omdat ik heel even twee minuten op een bed zat in een lege kamer moest ik 35 euro betalen. Overdag waren we te vinden in een zwembad of een strand en Leon die liep de hele dagen rond met een verrekijker om vogels te spotten. Op donderdag en op vrijdag was het niet mogelijk om bier te halen, dit is een soort van Costa Ricaanse traditie waar ik helemaal niks van begrijp. Alle Costa Ricanen kopen dinsdag tientallen liters bier en drinken dit op straat op in hun auto´s. Het grappige was dat Sander er die dag was met zijn moeder en zijn zus. Nadat we uit eten waren geweest zochten we wanhopig naar een plek waar we bier konden halen. De zus en moeder van Sander hadden volgens mij nog meer dorst dan ons haha. Nadat we de zoektocht bijna hadden gestaakt kwamen we een man tegen die bier in de auto had zitten om te verkopen. Het was wel iets duurder maarja, dit moest dan maar. De stapavonden hier waren echt super. Gelukkig hadden we elke avond de nooit dronken Leon mee die ons kan waarschuwen als er iemand op ons afkwam die we de avond ervoor hadden ontmoet. Ik kan hier wel een heel verslag over gaan schrijven, maar er komt spoedig een filmpje op internet waaraan je kunt zien dat we het leuk hebben gehad.

De vakantie kwam wel veel overeen met mijn vakantie in Bulgarije of de vakanties in Spanje. De hele dagen bakken in de zon en s´avonds feesten. Het enige verschil is dat ik tijdens mijn vakantie niks ben kwijt geraakt, behalve kleine gedeeltes van wat stapavonden, en zijn er niet al te gekke dingen zijn gebeurd. Door het bakken in de zon ben ik nu een echte El Negro alleen is mijn rug behoorlijk aan het vervellen. Ohja, mijn telefoon is wel kapot gegaan op het strand. Bij aankomst wouden we direct een balletje trappen dus gooiden we ergens onze handdoeken neer. We zaten ongeveer 15 meter van de zee en dachten dat de golven niet zover zouden komen. Nadat we vijf minuten aan het voetballen waren kwam er uit het niets een grote golf aan. Ik was net iets te laat om mijn handdoek en telefoon te redden. Gelukkig vonden de mensen die achter ons het wel leuk dus heb ik toch nog iemand ermee blij gemaakt.

Nadat de vakantie was afgelopen moest ik weer beginnen met werken. Het was een behoorlijk zwaar dagje met veel zeurende kinderen, maar na twee uurtjes ben ik er wel redelijk doorheen gekomen. We hebben deze week weer meteen onze energie in het project gestopt. Morgen hebben we volgens mij zelfs de grootste sportdag  die ooit door ISOP is georganiseert voor 250 kinderen, pitten dus!

Si claro!

P.S. sorry Marjo het is me weer niet gelukt

Buenos noches,
Op dit moment zit ik heel eenzaam alleen thuis na een zwaar en geslaagd toernooi. Ik heb net drie halve liters imperial in huis gehaald en voel me wel een beetje een alcholist. Helemaal alleen en dan nog wel bier brinken, iets wat ik niet vaak doe. Gelukkig zijn dit mijn eerste paar biertjes in dit weekend dus ik hoef me geen zorgen te maken. Hopelijk kan ik na die paar biertjes goed slapen, want ik ben bang dat mijn familie weer diep in de nacht thuis komt nadat ze een alcoholische versnaperingen achter de kiezen hebben. Luidruchtig dus en vermoedelijk mijn welverdiende nachtrust verstoren. Helaas is mijn laptop kapot en deze laat ik maken door een Tico. Hier heb ik weinig vertrouwen in aangezien hij hem al tien dagen heeft. Ik had toen een leuk verslagje getyped, maar deze moest ik nog even goed nalezen. Dit wou ik graag de volgende dag doen maar hier had mijn laptopje weinig zin in. Nja, zodra ik mijn laptop weer heb zal ik mijn verhaal direct online gooien aangezien er wat leuke anekdotes erin heb verwerkt.

Voetbalschool
Bij de voetbalschool zijn er in onze projectperiode veel veranderingen doorgevoerd. Er is een systeem ingevoerd om ervoor te zorgen dat alle kinderen betalen, er komen op korte termijn tenuetjes voor alle kinderen van de voetbalschool, een nieuw welkomsbord op cancha Anafrank, en er is een start gemaakt met het formeren van teams. De moeilijkste stap was het ontslaan van Sergio. Deze trainer zat er vanaf het begin al bij, maar wij zagen direct bij aankomst al dat er veel dingen waren die op een andere manier moeste gebeuren. Daarna hebben wij een aantal weken de training overgenomen en gehoopt dat hij van onze trainingsstructuur zou gaan leren. Hij pakte een aantal dingen goed op, maar helaas was hij het niet eens met onze nieuwe structuur. Wij zouden graag willen dat hij zijn trainingen uitschreef en doorverstuurd via de mail naar de vrijwilligers die fungeren als trainer. Hij zou dan zelf fungeren als coordinator van deze trainers. Sergio is een betaalde trainer en krijgt ongeveer 100 euro per maand voor 16 uur, wat voor Costa Ricaans begrippen best veel is. We vonden dus dat we dit wel konden verlangen van hem. Zelf vond hij dit niet en hij wou zelfs meer geld ontvangen aangezien hij meeer werk moet verrichten. Daarnaast zijn er nog een aantal kleine dingen gebeurd. Deze optelsom heeft hem de kop gekost en we zijn nu op zoek naar een trainer die wel binnen onze visie past. In het begin hadden we ongeveer 24 kinderen om 8 uur en 12 ´grote´ kinderen om 10 uur. Dit aantal is verhoogd naar 36 kinderen en 24 ´grote´ kinderen. Je zou dus kunnen zeggen dat onze nieuwe beleid zijn vruchten afwerpt. Gelukkig heb ik met Sander en Lars twee perfecte teamgenoten die corazon hebben voor de voetbalschool. Het scheelt natuurlijk ook dat we dezelfde interesses hebben. Wellicht komt dat omdat we uit het mooie Twente komen en op die manier werk kunnen afwisselen met humor, voetbal en bier. We zijn hiernaar toe gekomen om ook daadwerkelijk iets moois neer te zetten voor de kinderen en niet alleen om te genieten van dit mooie land. Het scheelt We pakken de typische Costa Ricaanse cultuur niet negatief op waarin het moeilijk is om afspraken te maken maar passen ons makkelijk aan. Met deze instelling zijn we druk bezig geweest om de verjaardag van de voetbalschool te organiseren. Op 31 maart, vandaag dus, vond er een voetbaltoernooi plaats. Vijf voetbalscholen in de buurt zouden partciperen tijdens het toernooi. Eén voetbalschool kwam ruim te laat en één voetbalschool kwam zelfs de gehele dag niet opdagen. Wij hebben ondertussen één team in de leeftijdscategorie 6 tot en met 9 en twee in de categorie 10 tot en met 14. Alleen met het jongste team streden we mee om de prijzen en met de overige teams zijn we laatste geworden. Helaas, maar we hebben toch ruim 140 kinderen een mooie dag gegeven. Dit was het eerste toernooi voor alle voetbalscholen dus de kinderen hebben ook echt alles gegeven. Alsof ze speelden voor een vol stadium van Barcelona in een champions league finale. Zelf heb ik een aantal wedstrijden gefloten en door mijn gebrekkige Spaans gelukkig een aantal scheldwoorden niet begrepen. Wat een temperament hebben deze kinderen! Allemaal van die schreeuwende Suarezjes om je heen, daar word je niet altijd vrolijk van. Foto´s volgen snel!

Juan Flores
Op de basisschool Juan Flores verliep het in het begin moeizaam. Het project is een jaar geleden van start gegaan door Steffan die het hier uitstekend heeft gedaan. Melle die kwam een half jaar later om dit project voort te zetten. Helaas kon hij zich niet aanpassen aan de cultur en heeft hij hier geen goed werk afgeleverd. De docenten kwamen een jaar geleden helpen met lesgeven en nu komen ze geeneens meer bij de lessen kijken. Je zou dus kunnen zeggen dat we zo goed als opnieuw moeten beginnen. Nja, dit maakt mij ook niet veel uit aangezien de scholieren heel enthousiast zijn en graag gymlessen willen hebben. Tegenwoordig geef ik alleen les op de maandagochtend en Miranda die verzorgt de res van de lessen. De school heeft ons gevraagd voor hulp om een sportdag te organiseren voor 250 kinderen. Behoorlijke klus maar gelukkig hebben we de draaiboeken van onze andere sportdagen al klaar. Het doel hiervan is om de school bruikbare handvaten te geven zodat ze in de toekomst zelf deze sportdagen kunnen organiseren.

Sportdag
De tweede sportdag verliep goed. We hadden als thema dieren uit de jungle en samen met Alfonso hebben we een mooie flyer gemaakt. Na deze uitgedeeld te hebben op de scholen kwam er zelfs een kind met de verwachting dat er ook daadwerkelijk dieren uit de jungle op het veld stonden. Eén kind was dus een klein beetje teleurgesteld, maar na een knuffel met papabeer Lars was alles goed. Organisatorisch zat het beter in elkaar dan de eerste alleen dit keer kwamen er minder kinderen. Wellicht had dit met de datum te maken en gaan er veel mensen naar de kerk. Costa Rica is een gelovig land en dit is terug te vinden in bijna elk huis in het land. Ook in het huis waar ik nu woon is het goed te zien. Best raar om te zien, vooral als een atheist zoals ik. Een pastoor genaamd Don Marco heeft zelfs een keer gebeden op een goede samenwerking. De gebeden zijn niet gehoord door god want deze verloopt alles behalve soepel.

Overig werk
In Nederland hebben wij drie behoorlijk veel geld ingezameld. Ik had in mijn andere verslag, wat dus nog op mijn kapotte laptop staat, exact geschreven hoeveel we waaraan zouden besteden. Het financiele plan zal spoedig op de website te vinden zijn. We gaan het geld uitgeven aan het verhogen van de hekken, nieuwe tenues voor elk kind van de voetbalschool, de activiteiten die we gaan organiseren, waterinstallatie en een welkomsbord.. Zeer waarschijnlijk hebben wij voor de tenues een sponsor gevonden dus kunnen we dit geld weer gebruiken voor iets anders. Het welkomsbord hebben wij vorige week besteld en deze zou af zijn voor de verjaardag van het voetbaltoernooi. Zoals vele al weten is het moeilijk om goede afspraken te maken met iemand uit Latijns Amerika en gisteren ontvingen we een telefoontje dat het niet meer mogelijk was. We verwachten dat het bord over een week op de cancha staan. Tegen die tijd zullen we wat leuke foto´s plaatsen op de site. We hebben op de accommodatie van Escuela de Futbol kleedkamers staan die we in onze eerste weken al hebben geschilderd en gerenoveerd. Helaas stond er nog geen logo van ISOP en Escuela de Futbol. Met Miranda en Choco hebben wij twee prima schilders in huis. Vooral het logo van Escuela de Futbol was moeilijk dus kon Choco de assistentie van Nobs, Temmer, Luis en mij goed gebruiken. Als klein kind had ik moeite om binnen de lijntjes te tekenen, helaas heb ik hier nog steeds last van. Lars en Sander ook, maar dit komt vermoedelijk door de hoeveelheid alcohol die ze wekelijks naar binnen werken. Gelukkig is het ons gelukt met enige moeite en is het een waar kunstwerk geworden! De eerste doelstellingen zijn gerealiseerd en we hopen onze grote waslijst met doelstellingen ook af te krijgen. Bedankt allemaal nog voor jullie hulp in Nederland en dan speciaal Rick Biesemaat, Erkan Kuzucu, Sjoerd Koster, Mike de Vries, Hanze Hogeschool en de Waerdenborch.

Andere chunchse  (dingen)
 Helaas hebben we tot op heden nog niet kunnen genieten van een weekendje weg vanwege al onze werkzaamheden. Volgende week hebben we Semana Santa, het Pasen in Costa Rica, een weekje vakantie dus! Geen flauw idee hoe de plek heet waar we naar toe gaan maar er is zon, zee, strand en bier. Natuurlijk wil ik nog wel even een mooi natuurgebied bezoeken, maar ik ga eerst een paar dagen flink chillen. We gaan hier ongeveer één keer in de week uit naar het mooie Pueblo of San José. Gelukkig hebben wij de ´bijna´ altijd nuchtere Leon bij ons die de volgende dag alle verhalen nog weet. Helaas zitten er altijd wel wat verhalen bij die je liever snel vergeet, maar toch wel weer leuk zijn. Deze schrijf ik maar niet in mijn verslag. We hebben wel het vermoeden dat ze hier een nieuwe serie kunnen maken met Loco Holandeses en Costa Rica. Vaak drinken we bij iemand een biertje thuis met een gezellig potje kaarten, pakken we een zwembadje in de buurt of gaan gewoon naar San Jose. Met het mooie weer en alle facebook berichten van vrienden die op een terrasje zitten zijn we soms een beetje jaloers. Nergens in San José is er een terrasje te vinden!!! Ook mis ik de frikandellen, gehaktballen en andere frituursnacks behoorlijk want hier eten ze echt elke dag rijst met bonen. Vorige week heb ik hier stamppot wortelen gemaakt, maar heb alleen het verkeerde vlees gehaald. Desondanks was mijn familie zeer tevreden en ik had ook de voorzitter van de voetbalschool uitgenodigd voor dit oerhollandse gerechtje. Ik kom vaak bij Sander over de vloer aangezien om hem op te halen en dan lopen we samen naar de voetbalschool of de bassisscholen.  Hierdoor ben ik behoorlijk close met zijn familie. Zijn broer Maikol, mijn naam met de Tico spelling, heeft een zoon gekregen een dag nadat we bij hem thuis hadden gegeten en wat bier hadden gedronken. Kleine Jefferson was drie weken te vroeg geboren maar gelukkig kerngezond! Wat blijven baby´s toch rare schepsels. Zo klein, kwetsbaar, hele dagen huilen en stinken, maar toch ook weer een beetje lief. Morgen na de verjaardag van de voetbalschool gaan we naar een babyshower, een feest wat voorafgaand plaatsvindt van de geboorte van een baby hier. Er is veel eten aanwezig, bier, clownen en verschillende spelletjes. Ik ben benieuwd wat ons te wachten staat! We hebben wat leuke cadeautjes gehaald voor de kleine en vermoedelijk zijn z´n ouders er heel blij mee.

Ik ga pitten, si claro!

Mijn laatste verslag is alweer twee weken geleden!! Wat gaat de tijd toch snel pfff. Ik denk dat de tijd zo snel gaat omdat ik het zo geweldig hier heb! Maandag twee weken geleden ben ik in de ochtend richting Turrialba gereisd. Het is een bus ritje van ongeveer ander half uur. De reden waarom ik hierheen moest is dat ik een week samen met Judith en Janneke les ging geven aan kinderen in een berg dorpje. In het berg dorpje genaamd Grano de Oro moesten we met z’n drieen les geven aan kinderen van de plaatselijke basisschool. Iedereen uit de project groep in San José zal 1 week hier verblijven.

ENTONCES!!!! Dit betekend  dus  in het Spaans, jaja m’n Spaans begint al iets te worden. Entonces, de maandag dat ik aan kwam in Turrialba heb ik een taxi gepakt richting de school waar Judith en Janneke les geven. Hier aangekomen kreeg ik een korte rondleiding van Janneke. Judith en Janneke volgen de opleiding pshyomotorische therapie. Ze werken met mensen met een beperking. Op deze school werken ook Oscar en Pablo. Deze heren had ik al ontmoet in Nederland, want die waren in januari in ons land. Het was natuurlijk geweldig om ze weer te spreken. Na de “Tickem aan ouwe’s” wat we hen geleerd hadden in Nederland zijn we richting het huis van Janneke gelopen. Hier wat gegeten en richting de bus. Het was toen lekker warm en nadat we een kaartje gekocht hadden moesten we wachten in de bus. Hier was het nog warmer. Haha. Ik klaag  niet hoor!! De tocht richting Grano de Oro. Dat was me er eentje!! Het eerst stuk was te doen, maar toen hield de verharde weg op en reden we op een zandweg vol gaten. Wat kan die bus schudden zeg haha. Na twee uur in de bus hebben gezeten waren we aangekomen bij in het bergdorpje. We wisten niet wat we moesten verwachten, dus liepen we richting de school. Aangekomen werden we ontvangen door de directeur. We vroegen waar we gingen slapen, maar hier kregen we geen duidelijk antwoord op. Naja maakt niet uit, we hadden nog wat tijd voordat het donker werd, entonces we gingen ff een stukje wandelen. Na de wandeling in een geweldige omgeving kregen we te horen waar we konden slapen. Judith en Janneke sliepen in een 1 persoonsbed en ik moest op de grond. Maakt me niet zoveel uit, maar als je een matras hebt van 3 cm. Dat is nog eens anders wakker worden, na een nacht letterlijk op de grond te hebben gelegen. MIJN RUG!!!! AUWWW. In de morgen liepen allemaal krom richting het potpoeria. Zo heten de kleine winkeltjes hier in CR. Na een lekker ontbijt gingen we les geven. Wat een ervaring was dat zeg!! Die kinderen waren zo blij dat we les kwamen geven niet normaal.  We kregen het rooster en het zag erna uit dat we best wat vrije tijd hadden. Elke dag waren we om 1 uur vrij. Tjah wat moet je doen in een berg dorpje. Beetje Spaanse soeps kijken is ook geen pretje. De hele dag dan hé!! We hadden een nieuwe bezigheid gevonden. WANDELEN! Elke dag gingen we wel twee a drie uur wandelen. In de omgeving waar wij zaten was dit zeker geen straf J Na de wandelingen gingen we Jungle Speeden of jatzeen. In jungle speed was ik geen ster in, maar met brute kracht kun je veel goed maken, maarja judith was zo snel dat ik dit voordeel niet eens kon gebruiken. Nog een leuk feitje was dat de douche heeeel erg koud was!! Ik heb gegild als een meisje, maar ik ging echt aan mezelf twijfelen toen de dames er onder gingen. Je hoorde helemaaal niks!! Dat geluid hoorde ik in de avond wel!! Want de kakkerlakken vonden de badkamer een heerlijke plek!! Haha de eerste nacht was bijna het huis wakker hehe. Naja de stoere boy kwam in me op en ging de kakkerlakken met kakkerlakken spray te lijf. De nachten waren erg koud, maar de dagen waren geweldig. Wat een ervaring. Het was alweer vrijdag en we moesten om 5 uur uit bed, omdat de bus om 6 uur vertrok richting Turrialba. IK heb toen besloten om nog wat langer te blijven. De vrijdag gingen we met een hele groep naar een dansbar of iets dergelijk. Eerst was er karaoke muziek. Daar werd het niet echt gezellig door, maar na een aantal biertjes werd er over geschakeld op Salsa. De Costa Ricanen zijn een groot fan van dansen!! Ik ben toen op de dansvloer gegaan met Emilia!! Ik wil je het plaatje besparen, maar ik ben er geen ster in!! Laten we het daar maar op houden. Terwijl ik me voor gek zette keek ik ff om me heen. Iedereen moest lachen naar mijn gevoel. Ik nog ff een paar minuten door proberen te dansen! Toen had m’n partner er genoeg van na drieduizend keer op haar teen te hebben gestaan en het ritme constant verkeerd had. Toen maar weer een paar pilsjes gedronken en toen kwam er wat andere muziek op. Heb me weer ff goed voor gek gezet, maarja wat boeit het hé als je maar lol hebt. Na een geweldige avond gingen we richting huis. Ik sliep bij Judith, maar het was al twee uur en de volgende dag moesten we om 5 uur bij Oscar zijn, want ik had de vorige dat toegezegd om te gaan mountainbiken.  Toen we wakker werden was het geen pretje, want jullie weten ben niet echt een ochtend mens. Wij op die fiets richting de bergen. Dit was echt super!! Sommige stukken dan hé. Het eerste stuk ging goed, maar toen werd het iets steiler en ik zat op de fiets van de vriendin van Oscar. Hele tijd ging het voorwiel steigeren. Dus viel ik weer van de fiets. Ik werd helemaal gek in het DAK!! Het zinnetje “BEN ER HELEMAAL KLAAR MEE” was een aantal keren uit mijn mond te horen. Oscar had toen een goed idee om van fiets te verwisselen. Dit was een geweldige zet, want hierna ging het veel beter!! Ok boven op de berg aangekomen was het uitzicht om te huilen. Na een aantal foto’s! Zijn we weer de berg afgereden. Dit ging trouwens een stuk sneller hehe. OK na het fietsen hebben we nog lekker ontbeten bij Oscar en zijn we richting het huis van Judith gefietst. Hier aangekomen was ik helemaal dooood. Na een warme douche ben ik op de bank neer geploft en heb ik twee uurtjes geslapen. Judith heeft nog geskyped, maar hier heb ik niks van mee gekregen HAHA. Die dag ben ik terug naar San José gegaan en kon ik terug kijken naar een geweldige week. Die zelfde zaterdag heb ik de hele dag verder geslapen en de volgende dag heb ik de wedstrijd PSV – Twente gekeken om half 10 in de ochtend. Kan nog steeds niet wennen aan het tijdsverschil. Na deze geweldige wedstrijd J ben ik samen met Sander ff San José in geweest om de winst ff te vieren!!

De maandag om 6 uur uit bed gegaan en richting de Pestalozzi gelopen, want ik moest van 7 tot half 5 lesgeven. Dit was erg vermoeiend, maar hierdoor gaat me Spaans ook sterk vooruit. De lessen waren super en na een lange dag stond er weer een lange nacht slapen voor de boeg, want ik was weer kapot. Deze week stond in het teken van les geven en voetbalschool, want we hebben veel werk verzet. Wat hebben we op de kalender staan voor de voetbalschool. Met de volgende zaken zijn we druk bezig. We willen een welkomstbord realiseren!! Hier komt op te staan welkom bij de voetbalschool!! Haha denk dat het welkomstbord voldoende was geweest. We willen ervoor zorgen dat mensen weten dat op de Cancha Ana Frank, zo heet het complex, een voetbal school zit. Nu weten nog niet iedereen dat we hier zitten. Naast het welkomst bord gaan we deze week nieuwe voetbalshirts bestellen. Deze worden echt super lijp!! Zodra ze binnen zijn krijgen jullie een foto te zien. We zijn alleen nog bezig om een nieuwe shirt sponsor te vinden, maar dit gaat wel goed komen, want we hebben Daewoo benaderd. Even afwachten wat ze van ons plan vinden. Naast deze plannen moet een verhoogd hekwerk komen, want veel ballen vliegen over het hek en vinden we niet meer terug omdat er een kleine rivier naast ons complex loopt.

Nog meer goede initiatieven wat ik te melden heb is dat we in samenwerking zijn gegaan met de kerken in de omgeving. Met behulp van de kerken zijn de kleedkamers al opnieuw geschilderd en het materiaal hok. We werken samen met Don Marco! Deze man heeft veel goede plannen, maar het gaat nog iets te snel. De Costa Ricaanse mensen werken echt ad hoc, want binnen een week dat we toegestemd hadden om samen te werken, was de kleedkamer al geschilderd. We moesten ervoor zorgen dat we goede afspraken zouden maken. Dus na een intensieve vergadering zijn er eruit gekomen dat er eerst een plan van aanpak gemaakt moet worden en dat er een contract opgesteld moet worden. Naast deze zaken, zijn we ook bezig met een nieuw trainingsplan. Sander gaat dit verder uitwerken, maar het volgende zijn we van plan! Entonces we gaan een nieuw trainingsplan maken. Dit moet ervoor zorgen dat de kinderen de contributie gaan betalen. Hier zijn nog wat problemen mee! We vragen een contributie van 2000 colones per maand. Dit is ongeveer 3 Euro. Het is niet veel, maar we doen dit, omdat we ervoor willen zorgen dat er continuïteit gewaarborgd blijft. Dit zorgt ervoor dat de kinderen blijven komen, omdat ze betaald hebben en hieruit kan de accommodatie betaald worden. Het plan ziet er als volgt uit! We verdelen de groep jonge kinderen op in 3 teams. Elk team krijgt een Costa Ricaanse trainer. De trainers Alfonso, Chocko en Luiz krijgen van de hoofdtrainer Sergio de oefeningen. Wij helpen Sergio weer om deze trainingen voor te bereiden. We gaan de Hollandse school implementeren, entonces het  4-3-3 systeem  er in hakken bij de kinderen. Dit is in het kort het systeem uitgelegd. Naast deze zaken ben ik nog druk met men scriptie bezig geweest!! Dus de werkdagen zijn lang, maar hier doe je het allemaal voor. Afgelopen zaterdag ben ik samen met Geovanni, Maikel en Sander naar andere voetbalscholen geweest, want op 1 april staat de het 1 jarig bestaan van de voetbalschool gepland. We gaan op de 31^e een groot toernooi organiseren voor de kleine kinderen en op 1 april wordt er een bedrijven toernooi georganiseerd. Dit toernooi heeft natuurlijk een achterliggende gedacht!! Hopen dat ze sponsor worden. Hier gaat nog veel werk in zitten de komende drie weken, maar het eind product gaat geweldig worden. Gisteren heeft de tweede sportdag plaats gevonden en deze was ook weer zeer geslaagd.

Nu ben ik er klaar mee met al dat typen!! OW weer niet gelukt om een kort verslag te schrijven.  Ik wens jullie veel lees plezier!!

Tot de volgende keer!!

Op m’n facebook staan de fotows!!