Op dit moment bevind ik mij in de auto met de familie Nobbe en de roekeloze bestuur Kaz. Buiten  regent het pijpenstelen, maar gelukkig hebben we het de hele dag droog gehad. Gelukkig hebben wij veel lol gehad door Amerikanen te imiteren. Wat een verschrikkelijk accent hebben die en vooral als ze Spaans proberen te spreken! Over een kleine twee uur ben ik thuis en dan gaat de wekker weer morgenvroeg en dan komt de langbelovende videoshoot! Jawel, we komen in juni op televisie want de overheid wilt ons voetbalproject gebruiken als voorbeeld om de kinderen normen en waarden aan te leren.

Nicaragua
Via onze eigen tik ‘m aan vrouwe  reisleidster Genevieve en Nikki hebben we een geweldige tijd gehad in Nicaragua. Aangezien we al 90 dagen in Costa Rica waren moesten we het land uit vanwege onze visum. Een bezoekje richting het project van ISOP naar San Carlos was dus het ideale uitstapje. Genevieve heeft een heel programma uitgewerkt voor ons en alles was perfect geregeld. Vanwege een ISOP vergadering in San Jose waren alle projectleden in de duistere hoofdstad van Costa Rica. De volgende dag ging alweer vroeg weg de wekker want om 4 uur begon de lange reis. We moesten vijf uur lang met de bus naar Los Chilles, waar de boot ons stond op te wachten. De boottocht duurde in totaal drie uur, maar deze was overigens geweldig! We hebben veel verschillende dieren gezien zoals apen, schildpadden, visjes en veel vogels. Leon, onze eigen raro pacharo, was hier uiterst conent mee. Deze ogelaar heeft zelfs zijn lijstje kunnen afstrepen met twintig nieuwe vogels. Nadat we aangekomen waren hebben we meteen de eerste avond flink gefeest. Nja, nadat ik de Costa Ricaanse feestjes gewend was viel me dit behoorlijk tegen! Gelukkig waren de Tonas, Nicaraguaans bier, heerlijk en dit werd voor Paul zelfs iets teveel. De volgende dag ging de wekker alweer vroeg want we zouden naar Las Azucenas (excuses Genny als ik het verkeerd heb geschreven) gaan. Helaas was bijna IEDEREEN te laat en hadden we de rit gemist. Helaas kon niet iedereen toen mijn grappen waarderen, mja je moet ze natuurlijk wel snappen en dat is niet voor iedereen bestemd. Gelukkig konden we s’middags ook gaan dus hebben we als vervangende activiteit een honkbalwedstrijd bezocht. Raar maar waar, maar deze sport is nog populairder dan voetbal. De Nica’s bakten er niet veel van en verloren dik. Af en toe hoorde je Hijo de cien mil puta PUEESS, woord zal ik maar niet vertalen, uit het publiek. Bij elk punt dat ze scoorden kon hun geluk niet op, wat overigens wel leuk was om te zien. Na de wedstrijd hebben we gegeten bij het stadium. Nadat we het eten ontvingen zei Genny dat de kinderen die ons aan zaten te staren zaten te wachten totdat we waren uitgegeten. Hun zouden gaag de restjes oppeuzelen. Sneu en aangrijpend om te zien. Zelfs voor iemand met een hart van staal! Normaal krijg ik het bordje makkelijk op, maar kreeg er zelfs medelijden mee dat ik bijna een half bord weggaf. De kinderen die de half leeggegeten borden kregen deelden het wel met de andere kinderen, iets wat niet veel kinderen zouden doen. Na weer een bootreis kwamen we aan in Las Azucenas. We hebben eerst genoten van het geweldige uitzicht op het ford en gingen daarna mee met twee reisleiders op jacht naar kaaimannen. Die kerels waren knettergek want zodra ze er 1 tegenkwamen toen doken ze erop. Helaas was het ze niet gelukt om een grote te vangen en hebben we twee kleintjes gevangen. De Bear Grills in mij kwam al snel naar boven want dit is wel 1 van de dingen die ik wil doen gedurende mijn maanden in Latijns Amerika. Het uitzicht tijdens de tocht was geweldig want onder een strakke hemel kon je geweldig naar de sterren kijken terwijl je de dierengeluiden kan beluisteren. Ook de kaaimannen die communiceren hier met Peussss, muy raro! De volgende dag vertrokken we alweer vroeg want we kregen een jungletocht van vier uur. Dit was weer met dezelfde reisbegeleiders en het was weer een geweldige ervaring. Vele nieuwe dieren gezien en zijn zelfs bijna ondergepist door apen, stelletje schavuiten!!! Daarna de boot gepakt naar San Carlos en toen kwamen we op het om juni een film op te nemen. Mijn droom tijdens deze reis was namelijk dat we een aantal dagen in de jungle zo camperen, dit heb ik besproken met de reisbegeleider en dit kon in de rivier van San Juan. Toen we samen met Sander, Nikki, Lars en Genny een biertje dronken kwamen we op het idee om een parodie te maken op Bear Grills. Rick Biesemaat en ik hadden hier al eeder een script voor uitgewerkt dus die moeten we een klein beetje aanpassen. Hier gaan we niet teveel over vertellen, maar 1 ding is zeker. Het wordt geweldig!!!! De volgende dag hebben we de projecten in San Carlos bezocht en dit was een interessante ervaring. Veel overeenkomsten, maar toch veel verschillen en dan voornamelijk de cultuur. De volgende dag zijn we naar een oud gastgezin geweest van Genny en naar een Finka, een boerderij. Heerlijke sinaasappels en ananassen gegeten! Ik heb zelf op een paard en meteen een gegalopeerd! De Nica’s schrokken zich dood want dit was nog maar mijn eerste keer. Vervolgens ook nog champions league gekeken en zwaar genoten! Geweldig om crybaby Ronaldo een penalty te zien missen. De dag erna gingen we weer terug naar Costa Rica.

Vakantie met familie Nobbe!
Na een kort weekend kwamen Kaz en Robert Nobbe aan op zondag in Costa Rica. Het begon al goed want toen we met de bus naar het vliegveld gingen raakte Lars al in paniek. ‘’Gaan we wel naar het correcte vliegveld????’’ Na wat navraag wisten we het nog niet zeker. Al snel kwamen de ergste scheldwoorden van Lars, zwaar gefrustreerd en in paniek die man!!! Toen we aankwamen bleek het toch de correcte vliegveld te zijn. We waren een uur te vroeg en om de twee minuten zei ik: ‘Daar zijn ze!’ Lars die was het op een gegeven moment goed zat, mja ik hou er wel van om Lars een beetje op te stangen. Nadat ze aangekomen waren meteen de bus gepakt en richting het huis van Lars gegaan. Natuurlijk lieten we ze kennismaken met Imperial, Costa Ricaans bier en daarna op tijd naar huis want de volgende dag moest ik weer vroeg lesgeven.

La Fortuna en vulkaan Arenal
Ze bleven nog een paar dagen in San Jose om de stad en het project te bekijken en toen Lars, Kas, Robert en ik naar La Fortuna gegaan. We hadden voor deze trip een auto gehuurd. Het begon meteen al een gestresde Kaz achter het stuur en Lars die met een plattegrond moest begeleiden. Dit verliep niet zoals het hoorde dus meteen weer terug gegaan naar het bedrijf om een TomTom te regelen. La Castillo is een toeristisch oordje en ligt bij 1 van de populairste vulkanen in Costa Rica. De eerste dag kwamen we redelijk laat aan, dus meteen na het inchecken een hotelletje gezocht en een tentje gezocht waar we konden eten. Voor het eerst in Costa Rica heb ik een heerlijk stuk vlees gehad! Daarna naar het hotel gegaan en rustig wat biertjes gedronken en even flink gelachen met de nobs humor. Volgende dag gingen wij er vroeg uit om met de mountainbike de vulkaan op te rijden. De rit was ongeveer 25 kilomter en Kaz die zag het niet echt zitten. Hij had tenslotte in 1 jaar tijd maar twee keer gevoetbald! Het was een zware stijle rit, maar het ging op zich minder zwaar dan verwacht. De hele stijle stukken hebben we wel gelopen en hebben ook veel moeten wachten op Robert. Ondanks dat hij een ervaren fietser is die gemiddeld 200 kilomter fiest had hij het zwaar. Natuurlijk durfde hij dit niet toe te geven en kwam hij met het excuus dat hij zijn krachten wou sparen.  Nadat we bijna de top hadden bereikt moesten we nog een stuk lopen. In deze twee uur durende wandeltocht hebben wij, behalve Kaz, genoten van het mooie natuur. Tijdens deze mooie route hebben wij vele dieren gezien en genoten van het mooie uitzicht. Foto’s volgen snel! Na deze tocht pakten wij onze mountainbike weer en gingen we met 40/45 kilometer per uur van de vulkaan. Supervet, maar wel een beetje gevaarlijk! Eenmaal thuis aangekomen pakten we direct een welverdiend biertje en hebben in het hotel nog nagenoten van de mooie route. S’avonds zijn we Kaz, Lars en ik naar een hotspring geweest. Nja, eigenlijk was het geen echte hotspring maar een verwarmde rivier. Deze was gelukkig gratis want anders ben je al snel 50 euro kwijt! Robert had er helaas geen kracht meer voor, maar toch is het knap dat deze man de route heeft overleefd. Als ik de 40 heb bereikt dan zie je mij geen 2 uur meer fietsen!

Monte Verde
De volgende dag gingen we naar Monte Verde. We pakten al vroeg de auto aangezien het een lange rit was hiernaar toe. We reden met de auto op wegen waar je maximaal 20 kon, alleen Kaz die dacht hier af en toe wel anders over. We reden eerst langs een mooi meer en vervolgens in de bergen. Wat een geweldig uitzicht hadden wij. Onderweg tijdens een stop kwamen we zelfs Nederlanders tegen. Ik dacht meteen dat het Nederlanders waren, maar Robert die zei dat ze veelste lelijk waren voor een Nederlander. Het is af en toe best een gemene man! Toen ik wat dichterbij kwam lopen bleken het ook echt Nederlanders te zijn. Aan het eind van de route reden we langs de kust en namen we af en toe nog een stop om even de tijd te nemen om daarvan te genieten. Toen we aankwamen in Monte Verde hebben we een voor Costa Ricaans begrippen een luxe hotel gereserveerd. Daarna moesten we meteen even gaan onderzoeken wat we konden gaan doen die dag. S’middags gegeten in een restaurant waar zich een grote boom in bevindt, best raar om te zien. Daarna zijn Lars, Kaz en ik naar een waterval gegaan, maar nadat we twintig minuten in de auto hadden gezeten om daar te komen bleek het ook nog 40 minuten lopen te zijn. Mission imposible, want we hadden binnen anderhalf uur een nightwalk midden in de jungle. Teleurgesteld reden we terug! Robert lag ondertussen te slapen en had zich verslapen voor de nightwalk. Hij was ook niet wakker te krijgen. Zo vader, zo zoon! Ongeloofelijk! Het busje stond ongeveer 10 minuten op ons te wachten voor het hotel. Kaz die zat er al braaf in en toen wou ik er als tweede instappen want Lars en Robert waren nog niet klaar. Toen ik wou instappen zag ik de twee lelijke Nederlanders tegen die we ook onderweg tegenkwamen. Meteen draaide ik mij om want ik schoot meteen in de lach. Het duurde even, maar toen was iedereen klaar en reden we richting de jungle. De nightwalk was mooi, maar wat een verschrikkelijke reisleider hadden wij! Bij elk insectje dat die tegenkwam zat die een half uur te lullen. Ik was er gekomen om wat stoere nachtdieren te zien, niet om kleine mierige insectjes. Tijdens zijn uitleg zat ik te zoeken met mijn zaklamp naar andere dieren, dit vond hij niet zo leuk en hij probeerde hele tijd mijn aandacht erbij te houden. Dat lukte hem natuurlijk niet! Toen we uiteindelijk een slang tegenkwamen mochten we er geeneens een foto van maken… grrrr!!!  We hebben nog wel een luiaard, een soort van kruising tussen een kat en een aap en een spin gezien.

De busrit terug met de lelijke Nederlanders
De terugweg die was nog het leukst. De lelijke Nederlanders pakten meteen de beste plaatsen voorin zodat ze makkelijk konden uitstappen. Lars, Kaz en ik stapten gewoon in het busje, maar Robert kon zich weer niet gedragen. Hij stapte in de bus en zei: ‘’Dan ben je in Costa Rica en dan kom je nog Nederlanders tegen, dat soort mensen moet je gewoon klappen geven!’’. Niet heel sociaal, maarja ik kon er wel omlachen. Meteen gooide ik een opmerking de deur uit want ik had wel zin in een lolletje en zei: ‘’We hadden die 48 blikken bier beter niet kunnen opdrinken want ik voel me niet zo heel goed meer’’. Nja en toen ging het los haha! Robert zei direct: ‘’Ik heb gelukkig mijn roes uitgeslapen, vandaar dat ik mij verslapen had’’. Lars en Kaz die keken ons in het begin een beetje boos aan maar deden daarna leuk mee met ons. Daarna hebben we het over een 17 jarige serveester gehad en nog wat andere opmerkingen die eigenlijk niet door de beugel konden. De lelijke Nederlanders waren volgens mij hele nette opgevoede mensen, dus die konden het niet waarderen. Die dachten waarschijnlijk meteen: ‘’Wat waren dat voor stelletje flodders’’. Ach ja, af en toe kan ik het gewoon niet laten om mensen de gek aan te steken. Gelukkig kon de familie Nobs er ook wel wat van!  Daarna gingen we weer uit eten bij het boomrestaurantje en ja hoor, daar kwamen we ze weer tegen. We hebben ons toen wel gedragen en gingen ergens anders zitten haha.

De laatste dag gingen we alweer vroeg uit bed want we wouden naar San Manuel. We hebben hier een nationaal park bezocht en bij het eind van dit park kom je bij een geweldig mooi strand. Een echt  bounty strand zoals dit ook wel genoemd wordt. We hebben doodskopaapjes gezien, een brulaap, ratten zonder staart, een wasbeer en vast nog wel wat. Vanwege Robert die bij elk uitzicht een half uur wou genieten hadden wij geen tijd om te surven op het strand. We hadden nog maar een klein uurtje om te chillen op het strand. Daarna de auto teruggepakt naar San Jose want we moesten de volgende dag weer helpen met de voetbalschool. Robert en Kaz, super bedankt voor deze vermakelijke dagen waarin we veel hebben kunnen lachen!!!

Training en videoshoot:
Normaal begin ik bij het project en eindig ik met mijn andere vrijetijdsbezigheden. Nu is het even andersom. Natuurlijk verliep het weer op een Costa Ricaanse wijze. De mensen van de videoshoot kwamen te laat waardoor de hele training omgegooid moest worden. We hadden verwacht dat ze iets hadden voorbereidt, maar ze deden volgens mij maar iets. Eerst kwamen er twee vrouwen die wat foto’s wouden schietenen we moesten zelf een video opnemen met onze eigen camera. Om half 11, een half uur nadat de training was afgelopen van de jongere groep, kwam de videoploeg pas. De training van de ouderen was ondertussen al begonnen dus moest Alexis, de huidige trainer van die groep, zich even alleen redden met 22 muchachos. Alle kleine kinderen stonden al te wachten voor de video en ze moesten in een groep gaan zitten. Voor ik het wist werd de microfoon aan mij vastgebonden en moest ik een waarde gaan uitleggen. Gelukkig heb ik dit eerder gedaan tijdens mijn gymlessen en heb ik wat uitgelegd over respect. Samen met Lars probeerden wij de kinderen duidelijk te maken wat respect is door middel van veel interactie. Daarna wou de videoploeg graag de kinderen in actie zien dus hebben we nog even snel wat oefeningen bedacht. Toen ze wouden vertrekken vroeg ik of we de video mochten zien voordat die op tv kwam, dit kon helaas niet. Ze wouden in de toekomst nog een documentaire maken en zouden dan nog een keer contact met ons opnemen.

Als het goed is dan zal de commercial in juli op de nationale televisie komen. Om eerlijk te zijn moet ik het eerst nog even zien en dan geloof ik het pas. Het ging er behoorlijk amateuristisch aan toe zonder enige voorbereiding. Hopelijk kunnen ze er nog iets leuks van maken!

Hola todos,

Helaas heeft het even geduurd voordat ik dit verhaal online kon gooien. Ik heb het namelijk vier weken geleden maar toen kreeg ik ineens problemen met mijn laptop. Het repareren heeft vier weken geduurd!!! Hieronder mijn verslag.

Het is hier kwart voor elf ik kom net thuis van een lekker potje voetballen. Hier spelen veel jongens futbol cinco, dit is een  maar die vergelijkbaar is met speedsoccer in Nederland. Op een kleinkunstgrasveldje speel je vijf tegen vijf. Leuk spelletje! Alleen wil ik ook hier graag alles winnen en dit drijf ik soms wel even door. Samen met mijn gangsterbroers en Lars speelden we tegen 1 van de betere teams, dus ik wou perse winnen. We kwamen al vroeg op voorsprong en hebben dit uitgebouwd naar 8-3 in de rust. Na de rust raakten we geen bal meer goed en zochten mijn broers vaak de moeilijke oplossing. Lars die maakte de kansen niet af en bij mij lukte ook niet alles en ik speelde iets te agressief. Net zoals in Nederland wil ik altijd alles winnen en wanneer de scheidsrechter alles tegen mij fluit kan het maar zo zijn dat ik een doodschop uitdeel. Gelukkig was het uurtje alweer voorbij en floot de scheids af want anders kon het nog wel verkeerd aflopen haha. Eindstand 12-12! Dit doen we ongeveer 1 keer in de week en het kost ongeveer 2,50 euro per persoon. Veel Costa Ricanen zijn behoorlijk technisch aangelegd en toveren leuke trucjes uit de doos. Helaas denken veel Costa Ricanen dat ze Christiano Ronaldo, Lionel Messi of Ola John zijn want soms drijven ze het behoorlijk door. In Nederland word ik af en toe wel eens uitgelachen vanwege het feit dat ik alle ballen ver over schiet op training. Hier kijken ze op tegen mijn traptechniek aangezien ik veel harder kan schieten dan vele Costa Ricanen. Ook defensief valt er nog veel bij te spijkeren bij de Tico’s want met een een-tweetje sta je altijd vrij. Een Costa Ricaan die op de keeper afgaat schiet altijd op goal en kijkt niet of er een medespeler vrij staat. Wanneer wij dus een tikje breed geven kan je de bal er zelfs indribbelen. Leuke dingen om te weten wanneer je dit spelletje gaat spelen. Daarnaast zijn er nog vele ontwikkelingen geweest binnen het project. Waarschijnlijk veelste veel om op te noemen dus ik zal er vast en zeker wel een paar vergeten.

Voetbalschool
Natuurlijk begin ik met het leukste project, de voetbalschool. We hebben een plan geformuleerd aangezien er veel kinderen zijn dus we kunnen ze in teams verdelen. De vrijwilligers die we op dit moment hebben (Choco, Luis en Alfonso) zullen de trainers worden van deze teams. Sergio zal alles moeten coordineren en trainingen voorbereiden voor hun. Op deze manier kunnen we werken naar een verenigingscultuur en een van de eerste stappen hiervan is teams samenstellen, kinderen dus verenigen. Hiermee kunnen we meteen ons contributieprobleem oplossen want in het verleden probeerde Sergio alle kinderen te laten betalen. Per training betaalde ongeveer 8 van de 60 kinderen, dus het systeem dat hij hanteerde klopte ook voor geen meter. De trainers zullen voorafgaand van een training alle kinderen laten betalen en vervolgens dit geld overhandigen aan Sander. Hij regelt met Guisela, onze projectcoordinator, de financien van de voetbalschool. Per voetbaltraining moeten de kinderen ongeveer 0,70 betalen dus maandelijks 2,80. Voor andere voetbalscholen in de buurt betalen ze minimaal tien keer zoveel, dus we proberen voetbal zo toegankelijk mogelijk te maken voor iedereen. Om de kinderen te stimuleren elke keer te komen hebben we behoorlijk veel materiaal van Jan Willem, een oud projectlid, in ons magazijn liggen. We zijn nu bezig om een beloningssysteem te maken voor de kinderen zodat ze na een x aantal trainingen shirtjes, broekjes of zelfs voetbalschoenen kunnen verdienen. Iets wat veel kinderen niet hebben hier!

Ingezamelde geld
In totaal hebben we ongeveer 15 000 euro ingezameld in Nederland. Hiervan gaat 20 procent naar de stichting die het gebruikt voor organisatiekosten. Ik heb in Nederland twee jaar voor ISOP vrijwilligerswerk gedaan dus ik weet dat het goed wordt uitbesteed. De overige 80 procent zijn voor dit project dus dat is rond de 12 000 euro. Het overige jaar hebben ze ongeveer 4 000 gebruikt vanwege de opstartkosten, promotie en de vaste lasten die de voetbalschool met zich meebrengt. We hebben nu nog ongeveer 8 000 euro en willen dit graag op een goede manier investeren. Tijdens de vorige vergadering schreeuwden de bestuursleden allemaal dingen die ze perse nodig hadden. Het liefst wouden ze dit al een dag na de vergadering kopen, iets wat behoorlijk Costa Ricaans is. We hebben erop gehamerd dat we eerst een financieel plan willen maken voor de investeringen anders blijven we ad hoc inkopen doen en blijft er weinig geld over voor duurzaam materiaal. In de vergadering hebben we een prioriteitenlijst gemaakt, iets waar we behoorlijk hebben over gediscussieerd aangezien ze vonden dat dit teveel tijd kost. Naast de vaste lasten willen we komend jaar voor elk kind en de trainers een tenue aanschaffen. Dit zal de clubliefde vergroten en ons meer naamsbekendheid geven in de wijk. We gaan een groot welkomsbord aanschaffen zodat alle voorbijgangers weten dat Escuela de Futbol hier zit. De derde grote investering zal het verhogen van de hekken zijn. We hebben getwijfeld tussen deze optie en een watersysteem, maar deze laatste optie kost teveel en zo kunnen we er ook wel op voetballen. Met het verhogen van de hekken vergroten we de veiligheid op de cancha en vliegen er geen ballen meer over.

Lesgeven op de basisscholen
Iets wat ook in mijn takenpakket zit is lesgeven op de basisscholen. Toen ik koos voor de opleiding Sportmanagement heb ik nog wel even getwijfeld tussen ALO en sportmanagement. Lesgeven is op zich wel leuk, maar om het nou je hele leven te doen zie ik niet echt zitten. In mijn eerste week hebben Sander en ik Miranda geholpen met de gymlessen. De tweede week werden Sander en ik voor de leeuwen gegooid en moesten we maandag, dinsdag en woensdag alleen lesgeven. Vooral de maandag was behoorlijk zwaar. Om zeven uur begonnen we en we waren pas om vijf uur klaar, dit was een behoorlijke teleurstelling aangezien we dachten dat we om 3 uur klaar zouden zijn. Elke klas telt ongeveer 30 kinderen en we hadden 9 klassen. We hadden dus lesgegeven aan 270 kinderen in 10 uur tijd! Daarnaast weinig tijd gehad om te eten dus ook mijn buikje was hier niet blij mee. We geven les in een open gymlokaal en hadden ook nog eens de pech dat de zon fel op onze gezichten scheen. Om 6 uur hadden we een twee uur durende vergadering met onze vriend Don Marco, een coordinator van de kerk die ons helpt met het organiseren van een sportdag. Gesloopt dus! Volgende dag had ik bijna geen stem meer over,  maar gelukkig hoeven we elke dinsdag en woensdag maar van 7 tot 12. Alles verliep wel goed alleen was het soms erg lastig om de kinderen stil te krijgen. Ze hadden al een behoorlijke tijd geen gymles gehad dus waren dolenthousiast! Soms krijg ik nog wel eens de neiging om de les gewoon te stoppen aangezien ze niet stil willen zijn. Dan tel ik even tot tien en ga ik toch door. Als het spel begint te lopen zie je dat de kinderen hier echt van genieten en hier doen we het uiteindelijk ook voor. Zelf waren we volgens mij ook niet de makkelijkste kinderen vroeger! Elke pauze moeten we op het veldje blijven want onze spullen liggen daar en rennen alle kinderen langs ons heen, dit is ook de meest centrale plek waar de kinderen kunnen spelen. Er komt altijd 1 jongetje langs ons heen rennen en die blijft altijd stil staan op de trap. Ze zijn bezig met een tikspelletje en hij staat dicht bij een vierkant getekend op de grond waar je niet getikt mag worden. Met 1 of 2 zakken chips in de hand, die hij naar binnen propt als iemand die een week geen eten heeft gehad, kijkt hij aandachtig rond. Vanuit zijn ooghoeken ziet hij de tikker opduiken en springt hij snel in het vierkant en gaat hij verder met eten. Vanwege de vele zakjes chips zijn slimme manier van spelen met tikkertje is hij vermoedelijk ook een gordito geworden. Jammer, maar toch vermakelijk om te zien haha.

De kinderen zijn dol op combate, een van de meest populairste shows hier. In deze show spelen twee teams genaamd Azul of Naranja met mooie schaars geklede vrouwen en mannen spelletjes tegen elkaar. Het team dat danst op een overwinningsliedje. Alle kinderen zijn hier dol op, ondanks dat het een superslecht programma is. Hieronder een link: Natuurlijk hebben Sander en ik dit gebruikt voor onze gymlessen en vele estafettevormpjes bedacht. De kinderen vonden het helemaal geweldig en deden allemaal goed hun best. Hieronder een filmpje:

http://www.youtube.com/watch?v=IAQFAgh-Ais&context=C48fb0fbADvjVQa1PpcFPQlS8zJVHKmS7yqGzqnHXgRRUofidAOoA=

De week erna kwam Miranda weer terug van haar reisje door Costa Rica en stond ze voor de klas. Toen ik haar moest helpen begonnen de kinderen alweer spontaan A – A – Azul te zingen. Een grote chaos haha! Natuurlijk zat ik stiekem achter de rug van Miranda ook 1 keer het dansje van Azul na te doen waardoor alle kinderen weer begonnen te zingen. Sorry Miranda, ik kon het niet laten! Helaas hebben we niet veel mogelijkheden om een gymles te geven aangezien we weinig ruimte hebben en ook weinig materiaal. Veel improviseren dus voor ons!  Af en toe is het behoorlijk irritant dat alle kinderen maar steeds naar je toe komen om alleen even gedag te zeggen. Hola profi, hola profi, hola profi! Dit hoor ik echt wel 200 keer per dag. Zelfs als ik door de wijk heen loop dan wordt er dit naar me toe geschreeuwd. Natuurlijk is de gymdocent altijd 1 van de populaire docenten en moet ik hier van genieten, maar stiekem probeer ik veel plekken te ontwijken waar ik veel kinderen zie staan haha.

Is Costa Rica wel veilig zoals het lijkt?
Twee weken geleden vertelde mij moeder dat mijn neef is doodgestoken in Purral Arriba, het gevaarlijke gedeelte van de wijk. Ik kende hem niet, maar het is natuurlijk wel aangrijpend aangezien mijn familie hem goed kent. Hij liep op een zondagavond om 10 uur door de wijk en werd bestolen door iemand. Vermoedelijk wou hij zijn spullen niet afgeven en is vervolgens drie keer gestoken in zijn buik. De ambulance kwam snel en vervoerde hem naar het ziekenhuis. Nadat hij geopereerd was heeft hij een dag op de intensive care gezeten maar helaas heeft hij het niet overleefd. Mijn familie was behoorlijk emotioneel dus ik was stiekem wel blij dat ik vanwege mijn werkzaamheden niet veel thuis kon zijn. Voordat ik ging voetballen had mijn broer zich gedouched en had hij geen shirt aan. Ik zag een groot litteken op zijn buik van wel 20 centimeter lang. Natuurlijk was ik nieuwsgierig en vroeg ik wat er was gebeurd. Met wat grappen vertelde hij dat ook hij een nare ervaring heeft gehad in Purral Arriba. Toen hij drie jaar lang geleden daar alleen liep werd hij ook beroofd en vervolgens neergeschoten in zijn buik. Met veel geluk heeft hij dit overleefd en 1 maand in het ziekenhuis gelegen. Dit soort verhalen heeft mij toch aan het denken gezet. Costa Rica is veel gevaarlijker dan dat het eruit ziet. Hiervan zijn we ons niet altijd van bewust aangezien we in Nederland veilig s’nachts dronken naar huis kunnen lopen. Ook als we s’avonds ergens zijn geweest hier dan lopen we vaak alleen waardoor we in een gevaarlijke situatie terecht kunnen komen. Zoals een blonde vrouw als Miranda brengen we wel naar huis, maar ik vond het altijd geen probleem om op straat rond te lopen. Ik zie er tenslotte uit als een Tico en ben ook niet blank. Toch zal ik in de toekomst proberen beter op te letten!

Vrije tijd:
Veel bijzonder dingen hebben we eigenlijk niet meegemaakt in onze vrije tijd. We zijn veel aan het werk aangezien een aantal personen vakantie hebben gehad. We zijn wel met Kitty, een oud projectlid die een maandje in Costa Rica is geweest, en haar vriend Patrick naar de discotheek Pueblo geweest. Dit was in haar laatste week dus waren we genoodzaakt om te stappen. Wat jammer nou! Samen met Alfonso hebben Sander en ik een dierentuin bezocht.  Toen we uitstapten in de bus kwamen we mooie danseressen tegen die aan het optreden waren dus hebben we daar een uur naar zitten staren. Sander die vond het mooi geweest en hamerde erop dat hij snel naar het dierentuin wou gaan. Best sneu om al die dieren opgesloten te zien en veel die vervelen zich stierlijk de hele dag. Vermoedelijk was dit voor Lars wel een ideaal leventje geweest want het enige wat hij hoefde te doen is slapen en eten. We zijn stiekem door een hek gegaan om een close up foto van een jachtluipaard te nemen en werden bijna betrapt. We kwamen ook nog drie zeer zeldzame dieren tegen die er behoorlijk gevaarlijk uitzagen.

Leeuwen!

Na het uitstapje naar de dierentuin kwam Alfonso met het geweldige idee om naar het nationale museum te gaan. Met veel tegenzin gingen Sander en ik mee en hoopten we stiekem op iets leuks. We kwamen eerst langs een vlindertuin en het lukte ons maar niet om de vlinders op de foto te zetten. Daarna rondgelopen in een gebouw dat vroeger werd gebruikt voor de oorlog. Heel saai dus! Dit was meteen ook de laatste keer voor Sander en mij dat we een museum gaan bezoeken.

Van mijn baas Marjolein Wildeboer hebben Lars en ik de opdracht gekregen om kleinere verslagen te schrijven. Ik zal mijn best doen, maar vaak als ik iets aan het typen ben dan haal ik al snel de twee pagina´s.  Er gebeuren hier zoveel dingen en als ik de tijd had dan zou ik elke dag wel een verhaal kunnen schrijven. Ervaringen die je hier tegenkomt op straat zou je bijvoorbeeld nooit tegenkomen in Nederland. Daarnaast is het project echt super en je ziet meteen aan de kinderen waarom het een nuttig project is.

Mijn vorige verslag heb ik geschreven een dag voor de verjaardag van de voetbalschool toen wij een toernooi hadden georganiseerd voor de kinderen. Op 1 abril hebben we groots uitgepakt met een bedrijventoernooi, hardloopwedstrijd en nog vele activiteiten op het complex  van de voetbalschool. Alles verliep nog beter dan verwacht en er kwamen veel mensen op af. Wij zijn zelfs kampioen geworden van het toernooi. De  tegenpartij scoorde de 1-0 vijf minuten voor tijd. Daarna liet iedereen de kop hangen en hebben we alles op de aanval gezet. Met wat geluk kreeg Sander de bal en zette hij Choco vrij voor de keeper. Met nog meer geluk verschalkte hij de keeper en mochten we strafschoppen nemen. Sander, Luis en ik scoorden en Alfsonso faalde hierin. De tegenpartij had het vizier niet op scherp staan waardoor wij wonnen. Ik kreeg een flashback toen ik jongens van een jaar of 16, 17 of 18 jaar die voor de eerste keer een toernooi wonnen. Ze deden me aan mijzelf denken toen ik een jaar of 7 was. Deze jongens hebben nog nooit deelgenomen aan een toernooi dus dat maakte het wel extra speciaal. Luis, één van de vrijwilligers van de voetbalschool, heeft de beker mee naar huis genomen en volgens mij slaapt hij er zelfs mee. De hardloopwedstrijd viel tegen met maar 40 kinderen, maar voor de eerste keer kwamen er veel ouders op af. Het hele stenen veldje zat vol met mensen die afkwamen op onze miniconcert. Klik hieronder op de video om foto´s te bekijken.

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=nVN2XHVjHvQ.

Het hele programma was uitgelopen en we waren ongeveer anderhalf uur later klaar, dit konden we niet gebruiken want we zouden naar een babyshower gaan van de broer van Sander. Daarnaast was ook El Classico Alajuela tegen Saprissa erop. In Costa Rica zijn dit de twee grootste teams. Bij aankomst zat de hele zaal vol met familie en vrienden van Sander zijn broer. Ik had geen flauw idee wat ik moest verwachten van een babyshower, dus we lieten het wel op ons afkomen. Een clown die gaf een show weg maar we konden met onze gebekkige Spaans de grappen niet begrijpen. Na afloop pakte het gezin de cadeautjes uit en wij hadden een kast gehaald waar ze de babykleren kunnen instoppen en een tenuetje van Saprissa voor de kleine. De broer van Sander was er zichtbaar blij mee!
In Costa Rica heeft iedereen met pasen een week vrij. De mensen zoeken dan voornamelijk hun familie op die bij het strand wonen en verblijven daar een paar nachten. Wij hebben ook het strand opgezocht naar Tambarindo en Playa de Coco en een superweek hier gehad! We gingen  maandag al vroeg weg na een zwaar en vermoeiend weekendje. Na een rit van vijf uur kwamen we aan in Tambarindo. We zaten in een superchill hostel. De eigenaar was een hippie en er waren hangmatten en een mogelijkheid om te tafelvoetballen of te poolen. We kwamen hier een Noors stelletje tegen en ik ben erachter gekomen dat Engels spreken behoorlijk moeilijk geworden is, dit komt omdat ik de laatste 2,5 maanden geen Engels heb gesproken. Ik had er het meeste moeite mee en sprak Spaans en Engels door elkaar. Natuurlijk hebben we hier ook elke dag het uitgaansleven verkend, maar er waren alleen Gringo´s (Amerikanen). Dit maakte het er niet leuker op. Nadat Mark, Leon en Miranda naar huis gingen toen bleven Lars, de Noren en ik nog om wat rare dancemoves te showen en wat biertjes te nuttigen. Nadat we terugkwamen in het Hostel was het voor de Noren niet verstandig geweest om met ons tempo mee te drinken. Bij de meid van het stelletje kwam alles er weer uit. De volgende dag om 8 uur stond onze bus klaar naar Playa de Coco.

In Playa de Coco was het minder toeristisch en kwamen er wat minder Amerikanen. Bij aankomst leek de eigenaar ook chill, maar schijn bedriegt. Alleen de eerste dag was die aardig maar daarna zei die geen woord meer. Helaas hadden we geboekt voor 4 dagen en al betaald, dus bleven we daar. Omdat ik heel even twee minuten op een bed zat in een lege kamer moest ik 35 euro betalen. Overdag waren we te vinden in een zwembad of een strand en Leon die liep de hele dagen rond met een verrekijker om vogels te spotten. Op donderdag en op vrijdag was het niet mogelijk om bier te halen, dit is een soort van Costa Ricaanse traditie waar ik helemaal niks van begrijp. Alle Costa Ricanen kopen dinsdag tientallen liters bier en drinken dit op straat op in hun auto´s. Het grappige was dat Sander er die dag was met zijn moeder en zijn zus. Nadat we uit eten waren geweest zochten we wanhopig naar een plek waar we bier konden halen. De zus en moeder van Sander hadden volgens mij nog meer dorst dan ons haha. Nadat we de zoektocht bijna hadden gestaakt kwamen we een man tegen die bier in de auto had zitten om te verkopen. Het was wel iets duurder maarja, dit moest dan maar. De stapavonden hier waren echt super. Gelukkig hadden we elke avond de nooit dronken Leon mee die ons kan waarschuwen als er iemand op ons afkwam die we de avond ervoor hadden ontmoet. Ik kan hier wel een heel verslag over gaan schrijven, maar er komt spoedig een filmpje op internet waaraan je kunt zien dat we het leuk hebben gehad.

De vakantie kwam wel veel overeen met mijn vakantie in Bulgarije of de vakanties in Spanje. De hele dagen bakken in de zon en s´avonds feesten. Het enige verschil is dat ik tijdens mijn vakantie niks ben kwijt geraakt, behalve kleine gedeeltes van wat stapavonden, en zijn er niet al te gekke dingen zijn gebeurd. Door het bakken in de zon ben ik nu een echte El Negro alleen is mijn rug behoorlijk aan het vervellen. Ohja, mijn telefoon is wel kapot gegaan op het strand. Bij aankomst wouden we direct een balletje trappen dus gooiden we ergens onze handdoeken neer. We zaten ongeveer 15 meter van de zee en dachten dat de golven niet zover zouden komen. Nadat we vijf minuten aan het voetballen waren kwam er uit het niets een grote golf aan. Ik was net iets te laat om mijn handdoek en telefoon te redden. Gelukkig vonden de mensen die achter ons het wel leuk dus heb ik toch nog iemand ermee blij gemaakt.

Nadat de vakantie was afgelopen moest ik weer beginnen met werken. Het was een behoorlijk zwaar dagje met veel zeurende kinderen, maar na twee uurtjes ben ik er wel redelijk doorheen gekomen. We hebben deze week weer meteen onze energie in het project gestopt. Morgen hebben we volgens mij zelfs de grootste sportdag  die ooit door ISOP is georganiseert voor 250 kinderen, pitten dus!

Si claro!

P.S. sorry Marjo het is me weer niet gelukt

Buenos noches,
Op dit moment zit ik heel eenzaam alleen thuis na een zwaar en geslaagd toernooi. Ik heb net drie halve liters imperial in huis gehaald en voel me wel een beetje een alcholist. Helemaal alleen en dan nog wel bier brinken, iets wat ik niet vaak doe. Gelukkig zijn dit mijn eerste paar biertjes in dit weekend dus ik hoef me geen zorgen te maken. Hopelijk kan ik na die paar biertjes goed slapen, want ik ben bang dat mijn familie weer diep in de nacht thuis komt nadat ze een alcoholische versnaperingen achter de kiezen hebben. Luidruchtig dus en vermoedelijk mijn welverdiende nachtrust verstoren. Helaas is mijn laptop kapot en deze laat ik maken door een Tico. Hier heb ik weinig vertrouwen in aangezien hij hem al tien dagen heeft. Ik had toen een leuk verslagje getyped, maar deze moest ik nog even goed nalezen. Dit wou ik graag de volgende dag doen maar hier had mijn laptopje weinig zin in. Nja, zodra ik mijn laptop weer heb zal ik mijn verhaal direct online gooien aangezien er wat leuke anekdotes erin heb verwerkt.

Voetbalschool
Bij de voetbalschool zijn er in onze projectperiode veel veranderingen doorgevoerd. Er is een systeem ingevoerd om ervoor te zorgen dat alle kinderen betalen, er komen op korte termijn tenuetjes voor alle kinderen van de voetbalschool, een nieuw welkomsbord op cancha Anafrank, en er is een start gemaakt met het formeren van teams. De moeilijkste stap was het ontslaan van Sergio. Deze trainer zat er vanaf het begin al bij, maar wij zagen direct bij aankomst al dat er veel dingen waren die op een andere manier moeste gebeuren. Daarna hebben wij een aantal weken de training overgenomen en gehoopt dat hij van onze trainingsstructuur zou gaan leren. Hij pakte een aantal dingen goed op, maar helaas was hij het niet eens met onze nieuwe structuur. Wij zouden graag willen dat hij zijn trainingen uitschreef en doorverstuurd via de mail naar de vrijwilligers die fungeren als trainer. Hij zou dan zelf fungeren als coordinator van deze trainers. Sergio is een betaalde trainer en krijgt ongeveer 100 euro per maand voor 16 uur, wat voor Costa Ricaans begrippen best veel is. We vonden dus dat we dit wel konden verlangen van hem. Zelf vond hij dit niet en hij wou zelfs meer geld ontvangen aangezien hij meeer werk moet verrichten. Daarnaast zijn er nog een aantal kleine dingen gebeurd. Deze optelsom heeft hem de kop gekost en we zijn nu op zoek naar een trainer die wel binnen onze visie past. In het begin hadden we ongeveer 24 kinderen om 8 uur en 12 ´grote´ kinderen om 10 uur. Dit aantal is verhoogd naar 36 kinderen en 24 ´grote´ kinderen. Je zou dus kunnen zeggen dat onze nieuwe beleid zijn vruchten afwerpt. Gelukkig heb ik met Sander en Lars twee perfecte teamgenoten die corazon hebben voor de voetbalschool. Het scheelt natuurlijk ook dat we dezelfde interesses hebben. Wellicht komt dat omdat we uit het mooie Twente komen en op die manier werk kunnen afwisselen met humor, voetbal en bier. We zijn hiernaar toe gekomen om ook daadwerkelijk iets moois neer te zetten voor de kinderen en niet alleen om te genieten van dit mooie land. Het scheelt We pakken de typische Costa Ricaanse cultuur niet negatief op waarin het moeilijk is om afspraken te maken maar passen ons makkelijk aan. Met deze instelling zijn we druk bezig geweest om de verjaardag van de voetbalschool te organiseren. Op 31 maart, vandaag dus, vond er een voetbaltoernooi plaats. Vijf voetbalscholen in de buurt zouden partciperen tijdens het toernooi. Eén voetbalschool kwam ruim te laat en één voetbalschool kwam zelfs de gehele dag niet opdagen. Wij hebben ondertussen één team in de leeftijdscategorie 6 tot en met 9 en twee in de categorie 10 tot en met 14. Alleen met het jongste team streden we mee om de prijzen en met de overige teams zijn we laatste geworden. Helaas, maar we hebben toch ruim 140 kinderen een mooie dag gegeven. Dit was het eerste toernooi voor alle voetbalscholen dus de kinderen hebben ook echt alles gegeven. Alsof ze speelden voor een vol stadium van Barcelona in een champions league finale. Zelf heb ik een aantal wedstrijden gefloten en door mijn gebrekkige Spaans gelukkig een aantal scheldwoorden niet begrepen. Wat een temperament hebben deze kinderen! Allemaal van die schreeuwende Suarezjes om je heen, daar word je niet altijd vrolijk van. Foto´s volgen snel!

Juan Flores
Op de basisschool Juan Flores verliep het in het begin moeizaam. Het project is een jaar geleden van start gegaan door Steffan die het hier uitstekend heeft gedaan. Melle die kwam een half jaar later om dit project voort te zetten. Helaas kon hij zich niet aanpassen aan de cultur en heeft hij hier geen goed werk afgeleverd. De docenten kwamen een jaar geleden helpen met lesgeven en nu komen ze geeneens meer bij de lessen kijken. Je zou dus kunnen zeggen dat we zo goed als opnieuw moeten beginnen. Nja, dit maakt mij ook niet veel uit aangezien de scholieren heel enthousiast zijn en graag gymlessen willen hebben. Tegenwoordig geef ik alleen les op de maandagochtend en Miranda die verzorgt de res van de lessen. De school heeft ons gevraagd voor hulp om een sportdag te organiseren voor 250 kinderen. Behoorlijke klus maar gelukkig hebben we de draaiboeken van onze andere sportdagen al klaar. Het doel hiervan is om de school bruikbare handvaten te geven zodat ze in de toekomst zelf deze sportdagen kunnen organiseren.

Sportdag
De tweede sportdag verliep goed. We hadden als thema dieren uit de jungle en samen met Alfonso hebben we een mooie flyer gemaakt. Na deze uitgedeeld te hebben op de scholen kwam er zelfs een kind met de verwachting dat er ook daadwerkelijk dieren uit de jungle op het veld stonden. Eén kind was dus een klein beetje teleurgesteld, maar na een knuffel met papabeer Lars was alles goed. Organisatorisch zat het beter in elkaar dan de eerste alleen dit keer kwamen er minder kinderen. Wellicht had dit met de datum te maken en gaan er veel mensen naar de kerk. Costa Rica is een gelovig land en dit is terug te vinden in bijna elk huis in het land. Ook in het huis waar ik nu woon is het goed te zien. Best raar om te zien, vooral als een atheist zoals ik. Een pastoor genaamd Don Marco heeft zelfs een keer gebeden op een goede samenwerking. De gebeden zijn niet gehoord door god want deze verloopt alles behalve soepel.

Overig werk
In Nederland hebben wij drie behoorlijk veel geld ingezameld. Ik had in mijn andere verslag, wat dus nog op mijn kapotte laptop staat, exact geschreven hoeveel we waaraan zouden besteden. Het financiele plan zal spoedig op de website te vinden zijn. We gaan het geld uitgeven aan het verhogen van de hekken, nieuwe tenues voor elk kind van de voetbalschool, de activiteiten die we gaan organiseren, waterinstallatie en een welkomsbord.. Zeer waarschijnlijk hebben wij voor de tenues een sponsor gevonden dus kunnen we dit geld weer gebruiken voor iets anders. Het welkomsbord hebben wij vorige week besteld en deze zou af zijn voor de verjaardag van het voetbaltoernooi. Zoals vele al weten is het moeilijk om goede afspraken te maken met iemand uit Latijns Amerika en gisteren ontvingen we een telefoontje dat het niet meer mogelijk was. We verwachten dat het bord over een week op de cancha staan. Tegen die tijd zullen we wat leuke foto´s plaatsen op de site. We hebben op de accommodatie van Escuela de Futbol kleedkamers staan die we in onze eerste weken al hebben geschilderd en gerenoveerd. Helaas stond er nog geen logo van ISOP en Escuela de Futbol. Met Miranda en Choco hebben wij twee prima schilders in huis. Vooral het logo van Escuela de Futbol was moeilijk dus kon Choco de assistentie van Nobs, Temmer, Luis en mij goed gebruiken. Als klein kind had ik moeite om binnen de lijntjes te tekenen, helaas heb ik hier nog steeds last van. Lars en Sander ook, maar dit komt vermoedelijk door de hoeveelheid alcohol die ze wekelijks naar binnen werken. Gelukkig is het ons gelukt met enige moeite en is het een waar kunstwerk geworden! De eerste doelstellingen zijn gerealiseerd en we hopen onze grote waslijst met doelstellingen ook af te krijgen. Bedankt allemaal nog voor jullie hulp in Nederland en dan speciaal Rick Biesemaat, Erkan Kuzucu, Sjoerd Koster, Mike de Vries, Hanze Hogeschool en de Waerdenborch.

Andere chunchse  (dingen)
 Helaas hebben we tot op heden nog niet kunnen genieten van een weekendje weg vanwege al onze werkzaamheden. Volgende week hebben we Semana Santa, het Pasen in Costa Rica, een weekje vakantie dus! Geen flauw idee hoe de plek heet waar we naar toe gaan maar er is zon, zee, strand en bier. Natuurlijk wil ik nog wel even een mooi natuurgebied bezoeken, maar ik ga eerst een paar dagen flink chillen. We gaan hier ongeveer één keer in de week uit naar het mooie Pueblo of San José. Gelukkig hebben wij de ´bijna´ altijd nuchtere Leon bij ons die de volgende dag alle verhalen nog weet. Helaas zitten er altijd wel wat verhalen bij die je liever snel vergeet, maar toch wel weer leuk zijn. Deze schrijf ik maar niet in mijn verslag. We hebben wel het vermoeden dat ze hier een nieuwe serie kunnen maken met Loco Holandeses en Costa Rica. Vaak drinken we bij iemand een biertje thuis met een gezellig potje kaarten, pakken we een zwembadje in de buurt of gaan gewoon naar San Jose. Met het mooie weer en alle facebook berichten van vrienden die op een terrasje zitten zijn we soms een beetje jaloers. Nergens in San José is er een terrasje te vinden!!! Ook mis ik de frikandellen, gehaktballen en andere frituursnacks behoorlijk want hier eten ze echt elke dag rijst met bonen. Vorige week heb ik hier stamppot wortelen gemaakt, maar heb alleen het verkeerde vlees gehaald. Desondanks was mijn familie zeer tevreden en ik had ook de voorzitter van de voetbalschool uitgenodigd voor dit oerhollandse gerechtje. Ik kom vaak bij Sander over de vloer aangezien om hem op te halen en dan lopen we samen naar de voetbalschool of de bassisscholen.  Hierdoor ben ik behoorlijk close met zijn familie. Zijn broer Maikol, mijn naam met de Tico spelling, heeft een zoon gekregen een dag nadat we bij hem thuis hadden gegeten en wat bier hadden gedronken. Kleine Jefferson was drie weken te vroeg geboren maar gelukkig kerngezond! Wat blijven baby´s toch rare schepsels. Zo klein, kwetsbaar, hele dagen huilen en stinken, maar toch ook weer een beetje lief. Morgen na de verjaardag van de voetbalschool gaan we naar een babyshower, een feest wat voorafgaand plaatsvindt van de geboorte van een baby hier. Er is veel eten aanwezig, bier, clownen en verschillende spelletjes. Ik ben benieuwd wat ons te wachten staat! We hebben wat leuke cadeautjes gehaald voor de kleine en vermoedelijk zijn z´n ouders er heel blij mee.

Ik ga pitten, si claro!

Mijn laatste verslag is alweer twee weken geleden!! Wat gaat de tijd toch snel pfff. Ik denk dat de tijd zo snel gaat omdat ik het zo geweldig hier heb! Maandag twee weken geleden ben ik in de ochtend richting Turrialba gereisd. Het is een bus ritje van ongeveer ander half uur. De reden waarom ik hierheen moest is dat ik een week samen met Judith en Janneke les ging geven aan kinderen in een berg dorpje. In het berg dorpje genaamd Grano de Oro moesten we met z’n drieen les geven aan kinderen van de plaatselijke basisschool. Iedereen uit de project groep in San José zal 1 week hier verblijven.

ENTONCES!!!! Dit betekend  dus  in het Spaans, jaja m’n Spaans begint al iets te worden. Entonces, de maandag dat ik aan kwam in Turrialba heb ik een taxi gepakt richting de school waar Judith en Janneke les geven. Hier aangekomen kreeg ik een korte rondleiding van Janneke. Judith en Janneke volgen de opleiding pshyomotorische therapie. Ze werken met mensen met een beperking. Op deze school werken ook Oscar en Pablo. Deze heren had ik al ontmoet in Nederland, want die waren in januari in ons land. Het was natuurlijk geweldig om ze weer te spreken. Na de “Tickem aan ouwe’s” wat we hen geleerd hadden in Nederland zijn we richting het huis van Janneke gelopen. Hier wat gegeten en richting de bus. Het was toen lekker warm en nadat we een kaartje gekocht hadden moesten we wachten in de bus. Hier was het nog warmer. Haha. Ik klaag  niet hoor!! De tocht richting Grano de Oro. Dat was me er eentje!! Het eerst stuk was te doen, maar toen hield de verharde weg op en reden we op een zandweg vol gaten. Wat kan die bus schudden zeg haha. Na twee uur in de bus hebben gezeten waren we aangekomen bij in het bergdorpje. We wisten niet wat we moesten verwachten, dus liepen we richting de school. Aangekomen werden we ontvangen door de directeur. We vroegen waar we gingen slapen, maar hier kregen we geen duidelijk antwoord op. Naja maakt niet uit, we hadden nog wat tijd voordat het donker werd, entonces we gingen ff een stukje wandelen. Na de wandeling in een geweldige omgeving kregen we te horen waar we konden slapen. Judith en Janneke sliepen in een 1 persoonsbed en ik moest op de grond. Maakt me niet zoveel uit, maar als je een matras hebt van 3 cm. Dat is nog eens anders wakker worden, na een nacht letterlijk op de grond te hebben gelegen. MIJN RUG!!!! AUWWW. In de morgen liepen allemaal krom richting het potpoeria. Zo heten de kleine winkeltjes hier in CR. Na een lekker ontbijt gingen we les geven. Wat een ervaring was dat zeg!! Die kinderen waren zo blij dat we les kwamen geven niet normaal.  We kregen het rooster en het zag erna uit dat we best wat vrije tijd hadden. Elke dag waren we om 1 uur vrij. Tjah wat moet je doen in een berg dorpje. Beetje Spaanse soeps kijken is ook geen pretje. De hele dag dan hé!! We hadden een nieuwe bezigheid gevonden. WANDELEN! Elke dag gingen we wel twee a drie uur wandelen. In de omgeving waar wij zaten was dit zeker geen straf J Na de wandelingen gingen we Jungle Speeden of jatzeen. In jungle speed was ik geen ster in, maar met brute kracht kun je veel goed maken, maarja judith was zo snel dat ik dit voordeel niet eens kon gebruiken. Nog een leuk feitje was dat de douche heeeel erg koud was!! Ik heb gegild als een meisje, maar ik ging echt aan mezelf twijfelen toen de dames er onder gingen. Je hoorde helemaaal niks!! Dat geluid hoorde ik in de avond wel!! Want de kakkerlakken vonden de badkamer een heerlijke plek!! Haha de eerste nacht was bijna het huis wakker hehe. Naja de stoere boy kwam in me op en ging de kakkerlakken met kakkerlakken spray te lijf. De nachten waren erg koud, maar de dagen waren geweldig. Wat een ervaring. Het was alweer vrijdag en we moesten om 5 uur uit bed, omdat de bus om 6 uur vertrok richting Turrialba. IK heb toen besloten om nog wat langer te blijven. De vrijdag gingen we met een hele groep naar een dansbar of iets dergelijk. Eerst was er karaoke muziek. Daar werd het niet echt gezellig door, maar na een aantal biertjes werd er over geschakeld op Salsa. De Costa Ricanen zijn een groot fan van dansen!! Ik ben toen op de dansvloer gegaan met Emilia!! Ik wil je het plaatje besparen, maar ik ben er geen ster in!! Laten we het daar maar op houden. Terwijl ik me voor gek zette keek ik ff om me heen. Iedereen moest lachen naar mijn gevoel. Ik nog ff een paar minuten door proberen te dansen! Toen had m’n partner er genoeg van na drieduizend keer op haar teen te hebben gestaan en het ritme constant verkeerd had. Toen maar weer een paar pilsjes gedronken en toen kwam er wat andere muziek op. Heb me weer ff goed voor gek gezet, maarja wat boeit het hé als je maar lol hebt. Na een geweldige avond gingen we richting huis. Ik sliep bij Judith, maar het was al twee uur en de volgende dag moesten we om 5 uur bij Oscar zijn, want ik had de vorige dat toegezegd om te gaan mountainbiken.  Toen we wakker werden was het geen pretje, want jullie weten ben niet echt een ochtend mens. Wij op die fiets richting de bergen. Dit was echt super!! Sommige stukken dan hé. Het eerste stuk ging goed, maar toen werd het iets steiler en ik zat op de fiets van de vriendin van Oscar. Hele tijd ging het voorwiel steigeren. Dus viel ik weer van de fiets. Ik werd helemaal gek in het DAK!! Het zinnetje “BEN ER HELEMAAL KLAAR MEE” was een aantal keren uit mijn mond te horen. Oscar had toen een goed idee om van fiets te verwisselen. Dit was een geweldige zet, want hierna ging het veel beter!! Ok boven op de berg aangekomen was het uitzicht om te huilen. Na een aantal foto’s! Zijn we weer de berg afgereden. Dit ging trouwens een stuk sneller hehe. OK na het fietsen hebben we nog lekker ontbeten bij Oscar en zijn we richting het huis van Judith gefietst. Hier aangekomen was ik helemaal dooood. Na een warme douche ben ik op de bank neer geploft en heb ik twee uurtjes geslapen. Judith heeft nog geskyped, maar hier heb ik niks van mee gekregen HAHA. Die dag ben ik terug naar San José gegaan en kon ik terug kijken naar een geweldige week. Die zelfde zaterdag heb ik de hele dag verder geslapen en de volgende dag heb ik de wedstrijd PSV – Twente gekeken om half 10 in de ochtend. Kan nog steeds niet wennen aan het tijdsverschil. Na deze geweldige wedstrijd J ben ik samen met Sander ff San José in geweest om de winst ff te vieren!!

De maandag om 6 uur uit bed gegaan en richting de Pestalozzi gelopen, want ik moest van 7 tot half 5 lesgeven. Dit was erg vermoeiend, maar hierdoor gaat me Spaans ook sterk vooruit. De lessen waren super en na een lange dag stond er weer een lange nacht slapen voor de boeg, want ik was weer kapot. Deze week stond in het teken van les geven en voetbalschool, want we hebben veel werk verzet. Wat hebben we op de kalender staan voor de voetbalschool. Met de volgende zaken zijn we druk bezig. We willen een welkomstbord realiseren!! Hier komt op te staan welkom bij de voetbalschool!! Haha denk dat het welkomstbord voldoende was geweest. We willen ervoor zorgen dat mensen weten dat op de Cancha Ana Frank, zo heet het complex, een voetbal school zit. Nu weten nog niet iedereen dat we hier zitten. Naast het welkomst bord gaan we deze week nieuwe voetbalshirts bestellen. Deze worden echt super lijp!! Zodra ze binnen zijn krijgen jullie een foto te zien. We zijn alleen nog bezig om een nieuwe shirt sponsor te vinden, maar dit gaat wel goed komen, want we hebben Daewoo benaderd. Even afwachten wat ze van ons plan vinden. Naast deze plannen moet een verhoogd hekwerk komen, want veel ballen vliegen over het hek en vinden we niet meer terug omdat er een kleine rivier naast ons complex loopt.

Nog meer goede initiatieven wat ik te melden heb is dat we in samenwerking zijn gegaan met de kerken in de omgeving. Met behulp van de kerken zijn de kleedkamers al opnieuw geschilderd en het materiaal hok. We werken samen met Don Marco! Deze man heeft veel goede plannen, maar het gaat nog iets te snel. De Costa Ricaanse mensen werken echt ad hoc, want binnen een week dat we toegestemd hadden om samen te werken, was de kleedkamer al geschilderd. We moesten ervoor zorgen dat we goede afspraken zouden maken. Dus na een intensieve vergadering zijn er eruit gekomen dat er eerst een plan van aanpak gemaakt moet worden en dat er een contract opgesteld moet worden. Naast deze zaken, zijn we ook bezig met een nieuw trainingsplan. Sander gaat dit verder uitwerken, maar het volgende zijn we van plan! Entonces we gaan een nieuw trainingsplan maken. Dit moet ervoor zorgen dat de kinderen de contributie gaan betalen. Hier zijn nog wat problemen mee! We vragen een contributie van 2000 colones per maand. Dit is ongeveer 3 Euro. Het is niet veel, maar we doen dit, omdat we ervoor willen zorgen dat er continuïteit gewaarborgd blijft. Dit zorgt ervoor dat de kinderen blijven komen, omdat ze betaald hebben en hieruit kan de accommodatie betaald worden. Het plan ziet er als volgt uit! We verdelen de groep jonge kinderen op in 3 teams. Elk team krijgt een Costa Ricaanse trainer. De trainers Alfonso, Chocko en Luiz krijgen van de hoofdtrainer Sergio de oefeningen. Wij helpen Sergio weer om deze trainingen voor te bereiden. We gaan de Hollandse school implementeren, entonces het  4-3-3 systeem  er in hakken bij de kinderen. Dit is in het kort het systeem uitgelegd. Naast deze zaken ben ik nog druk met men scriptie bezig geweest!! Dus de werkdagen zijn lang, maar hier doe je het allemaal voor. Afgelopen zaterdag ben ik samen met Geovanni, Maikel en Sander naar andere voetbalscholen geweest, want op 1 april staat de het 1 jarig bestaan van de voetbalschool gepland. We gaan op de 31^e een groot toernooi organiseren voor de kleine kinderen en op 1 april wordt er een bedrijven toernooi georganiseerd. Dit toernooi heeft natuurlijk een achterliggende gedacht!! Hopen dat ze sponsor worden. Hier gaat nog veel werk in zitten de komende drie weken, maar het eind product gaat geweldig worden. Gisteren heeft de tweede sportdag plaats gevonden en deze was ook weer zeer geslaagd.

Nu ben ik er klaar mee met al dat typen!! OW weer niet gelukt om een kort verslag te schrijven.  Ik wens jullie veel lees plezier!!

Tot de volgende keer!!

Op m’n facebook staan de fotows!!

Zooo het is weer tijd om een verhaaltje te typen over de geweldige ervaringen hier in Costa Rica. Ik zit alweer een maand hierin Costa Rica. Pfffff wat gaat de tijd toch snel. Ik zal even een kleine impressie geven wat ik de afgelopen maand ongeveer heb meegemaakt.
We zijn al druk bezig geweest met een aantal zaken. Laten we eerste beginnen met het afscheid van de mensen die naar Nicaragua en Turrialba zijn gegaan. Na een week samen moesten we toch afscheid nemen. Mark verbleef bij het zelfde gast gezin als mij en de avond voordat ze vertrokken hebben we natuurlijk ook een afscheidsfeestje gehouden. Die zelfde dag was Leon ook jarig dus hadden we twee feestjes.  Laten we eerst beginnen met de leuke gewoontes die de hier in Costa Rica vanzelf sprekend zijn. Bijvoorbeeld als je jarig bent is het een traditie dat de jarige rauwe eieren op hoofd kapot geslagen krijgt. Niet  1 ei maar het aantal het aantal eieren keer je leeftijd. Leon werd 23 jaar dus 23 eieren kapot op zijn hoofd. Verder is een pinata niet weg te denken bij een verjaardag. Na het feestje wachtte er een nacht slapen van ongeveer 2 uurtjes op me, want met me Costa Ricaanse moeder en broer hebben we Genivieve, Nikki  en Mark weggebracht naar de bushalte. Toen ze eindelijk weg waren J was het tijd om Janneke en Judith weg te brengen. Die waren ook eindelijk weg, want ik was kapot!!

Na een goede rust dag zijn we naar het strand gegaan.  Hier heb ik voor het eerst geprobeerd te surfen. De golfen waren super groot en het is super moeilijk. Na een aantal lessen van instructrice Miranda ging het eindelijk iets beter.  Jaa we hebben in onze project groep een ervaren surf chicka!! De week daarna hebben we vooral spaanse lessen gevolgd en geprobeerd een rooster in elkaar te zetten voor onze groep. Hier ging wat meer tijd in zitten dan we vooraf gedacht hadden. In die week hadden we ook een belangrijke vergadering met de sportcommissie van purral. Dit is een groep mensen die beslissen waar geld in gestoken wordt. Bij onze voetbal school willen we graag een licht installatie, het leek ons een goed plan om dit te regelen via de commissie, zodat we ons ingezamelde geld voor andere dingen kunnen gebruiken. Na een sprankelende presentatie van Maikel, Sander en ik zelf in het spaans konden ze niet anders dan instemmen met ons plan. Alleen weten we nog niet hoe het precies in elkaar steekt, maar als het goed is krijgen we een licht installatie van de overheid van Costa Rica. Hierbij ons eerste doelstelling voltooid.

Bij de voetbalschool houden Sander, Maikel en ik ons bezig met de voetbal trainingen. We hebben de afgelopen weekenden de trainingen overgenomen van de trainer Sergio, want we willen de echte Nederlandse School voetbal introduceren. Dus een 4-3-3 systeem wordt er bij de kleintjes al ingestampt. De trainingen zijn echt geweldig, alleen moeten we elke zaterdag ochtend vier uur training geven. Je gaat hier wel een beetje kapot aan, maar bij een graadje of 30 is het best lekker. Om 8 uur beginnen we met de kleintjes de leeftijd loopt van 8 t/m 13 en vanaf 10 uur komen de stoere jongens die een leeftijd hebben van 14 t/m 20. Na de eerste training hebben we al een publiciteit actie gehouden en er komen nu steeds meer kinderen bij. We zitten nu op 33 kleintjes en 18 stoere Tico’s!! Nu geven wij de trainingen nog, maar het plan is om de trainer Sergio op te leiden. Sander gaat hier een plan voor schrijven om ervoor te zorgen dat in de toekomst een goede visie achter de voetbal school staat op voetbal technisch gebied.

Na de training was het in de tweede week tijd om even wat stoom af te blazen!! We zijn samen met onze drie Costa Ricaanse vrienden en tevens vrijwilligers van de voetbalschool naar EL Pueblo gegaan. Het was een avond die ik niet snel vergeet. In het begin was het beetje rustig, maar na een aantal koude Cerveza’s gingen de heupjes los. Wellicht hebben jullie iets op internet zien zwerven in de vorm van een filmpje, dus je kunt nagaan dat het een gezellig avond was!!  We hebben de Costa Ricanen even laten zien wat feest vieren is en dit werd ook opgemerkt door de plaatselijke chicka’s! Alleen maikel heeft de pech dat hij op een Costa Ricaan lijkt en daarom in eerste instantie niet veel sjans heeft, maar na een kort woordje Nederlands was Maikel ook een interessant object.  De volgende dag stond de derby tussen Saprissa en La Liga op het programma, maar eerst gingen we even het alcohol eruit zweten in de vorm van een potje voetbal. We zijn samen met de broer van Sander richting een 7 tegen 7 velde gegaan om een potje te voetballen op kustgras. Dit is echt een geweldig concept, waarbij je in een hal voetbal speelt op een kunstgras veldje tegen een ander team die zich opgegeven heeft. Door de stap avond waren onze vizieren niet op scherp en hadden we verloren. Wellicht lag dit aan onze keeper die maar 1 been had!!! De derby hebben we bij de ouders van Sander gekeken en onder genot van een biertje en een hapje hebben we een geweldige dag gehad.

Na een geweldig weekend moesten we natuurlijk weer hard aan het werk, want we moesten langs de scholen om ervoor te zorgen dat we de sportlessen konden geven. Me Costa Ricaanse moeder zorgde ervoor dat we een afspraak hadden op de scholen om te kijken welke dagen we ingepland konden worden. De eerste afspraak hadden we bij de juan floris! We kwamen aan en  tot onze grote verbazig had de directrice een spoed gevalletje, dus moesten we even wachten. Na een korte pauze hebben we ons voorgesteld aan de leraren en leraressen. Hierna volgde een korte vergadering met de directrice. Miranda en Leon moesten voor een rooster zorgen zodat ze klassen konden in plannen. De volgende dag volgende een vergadering met de Pestalosie! Na een kort gesprek, waar we vooral gewezen werden dat we in Costa Rica waren en niet en Nederland gingen we huiswaards.

De hele week waren vergaderingen geplant om ervoor te zorgen dat we up to date waren met ontwikkelingen rondom de voetbal school en de basis scholen. We zijn er ook achter gekomen dat er heeeeeeeeel veeeeeel sport kleding en schoenen waren. Dit waren spullen die de vorige project groep geregeld had, dus hier moeten we nog iets op verzinnen, zodat deze spullen bij de juiste kinderen komen.

Deze week stond ook in het teken van de voorbereidingen op de sportdag. De eerste sportdag wordt in samenwerking gedaan met de kerken in de omgeving van Purral. Op donderdag 16 februari hadden we een vergadering met de Coördinator van de kerken Don Marco, maar die zelfde dag zouden we naar een wedstrijd gaan van Saprissa. Miranda en Leon hebben zich hiervoor opgeofferd, zodat Maikel, Sander en ik naar die wedstrijd konden!!  GEWELDIG van onze groeps genoten. De wedstrijd was best indruk wekkend, want ik heb denk ik meer scheldwoorden gehoord van de broers van Sander dan ooit!! Dat was echt super grappig!! De wedstrijd eindigde in een 0-0 en het niveau was ook niet echt super!! De volgende dag zijn we weer naar het strand gegaan, want tjah je moet toch wat he!! Weeer een aantal golfjes gepakt en het surfen gaat me steeds beter af. Het weekend stond in het teken van werken!!! Pffff eerst moesten we zaterdag training geven en jaaaa voor het eerst sinds lange tijd heb ik op een zaterdag avond geen pils genuttigd!! Jaaa de wonderen zijn de wereld nog niet uit. De zondag stond in het teken van de sport dag!! Deze was geweldig we hadden 10 spellen uit gezet, maar de kinderen vonden de zeepbaan toch het leukste! Dus de rij bij de zeepbaan werd elke ronde steeds groter haha. De sportdag was een groot succes dankzij de vrijwilligers van de verschillende kerken, de vrijwilligers van de voetbalschool en de verschillende ouders van de gastfamilies. Na het opruimen van alle spelletjes zijn we met een groep van 10 richting een strand waar carnaval gevierd werd. Judith en Janneke uit Turrialba waren ook speciaal overkomen om dit feest niet te missen. De volgende dag  moesten Miranda en leon les geven voor de eerste keer op de basisschool Juan Floris. Die bewuste maandag werd ik niet zo fris wakker. Maikel en ik zijn in de middag richting de basisschool gegaan om te kijken hoe de eerste les ging bij de  Juan Floris. We kregen toen te horen van Leon en miranda dat we wel wat katte kwaad hadden uitgehaald!!  AJ!!!!

De maandag avond hadden we een vergadering met Don Marco en de een aantal vrijwilligers die geholpen hadden bij de sportdag. In de toekomst gaan we beter samenwerken met elkaar om ervoor te zorgen dat er sportdagen georganiseerd worden waar 200 kinderen op af komen. Er zijn veel plannen besproken en het volgende is er uitgekomen. Er wordt een kantoor gecreëerd bij de voetbalschool, zodat er vanuit dat kantoor gewerkt wordt aan grote sportdagen. Er komt een nieuw verflaagje en er worden renovaties uitgevoerd. Dit wordt in samenwerking met de verschillende vrijwilligers van de kerken en Don Marco. Het is super dat deze samenwerking tot stand is gekomen.

Vanaf volgende week beginnen we met de zwemlessen en gaan we op de beide basisscholen lesgeven. We starten eindelijk, maar niet voor mij!! Ik ga maandag op bezoek bij Grana de Oro!! Hier ga ik samen met Janneke en Judith sportlessen verzorgen aan indianen. Dit zijn Costa Ricanen die nog op de oude wijze leven. Dit wordt dus een geweldige ervaring. Deze week nog maar eerste ff knallen voor de voetbal school!!

Nou dit was mijn 2^e verslag hoop dat hij niet te lang is!! Ik zal denk ik in de toekomst wat meer verslagen typen anders worden ze zo lang. Ik beloof niks, maar tot de volgende keer!!!

ADIOS!!

Hola amigos,

Na 2 weken geen verslag meer geschreven te hebben, wordt het nu toch wel weer tijd voor een nieuwe update. Ik kan wel zeggen dat de stage nu echt begonnen is. Er begint steeds meer structuur te komen in de week hier. Vooral omdat we vanaf deze week ook gestart zijn met het geven van gymlessen op de basisscholen. Het is de bedoeling dat maikel,lars en ik de 2 calo’ers gaan ondersteunen bij het geven van deze lessen. Dat betekent dat we op maandag de hele dag voor de klas staan. En op dinsdag- en woensdagochtend wordt er ook les gegeven. De wekker gaat deze 1e 3 dagen van de week dus ook al om 6 uur aangezien de kinderen al om 7 uur beginnen.
De rest van de dagen zijn wij 3 vooral bezig met de voetbalschool. Hier moeten namelijk ook erg veel dingen voor gebeuren, en het bestuur van de voetbalschool heeft ook erg veel plannen om het allemaal professioneler te maken. Zo ziet het er naar uit dat we een kantoorruimte krijgen bij de voetbalschool zelf waar wij dan ook aan het werk kunnen. Er moeten natuurlijk ook aardig wat plannen geschreven worden en ook willen ze de sportdagen wat ‘groter’ maken.
Het plan dat ik ga schrijven is vooral gebaseerd op de trainers en de vrijwilligers. Het is de bedoeling dat deze trainers en vrijwilligers over een aantal jaren de training zelf kunnen geven. Ik ga voor deze jongens dus een plan schrijven waardoor er meer structuur in de trainingen komt en dat het in de toekomst makkelijker voor hun is om oefeningen aan de kinderen te geven.

Naast al deze serieuze verhalen heb ik natuurlijk ook nog wat leuke uitjes gehad met de rest van de projectgroep. Zo zijn we nog weer een dag in Jaco geweest waar we weer onze surfkunsten hebben vertoond. Het surfen gaat mij steeds beter af. Vooral in de ochtend heb ik een aantal keren goed op de plank gestaan en ook wat grotere golfen meegepakt. Het surfen wil ik ook zeker vaker gaan doen dit half jaar. Op de heenweg naar Jaco hebben we ook nog een aantal krokodillen gespot in een rivier waar we langs kwamen.

Samen met mijn broers, lars en maikel heb ik ook een wedstrijd van Saprissa bezocht in het nationale stadion van Costa rica. Heel bijzonder dat er in dit land een stadion staat wat moderner is als alle stadions in Nederland. De wedstrijd was wel van een dramatisch niveau en is ook geëindigd in een bloedeloze 0-0. Toch was dit wel mooi om mee te maken, en dit gaan we ook zeker wel een keer vaker doen aangezien een kaartje voor zo’n wedstrijd ook maar 4 euro is.

Ook hebben wij met z’n 10en( projectgroep turrialba en vrijwilligers voetbalschool) carnaval gevierd in Puntarenas, een plaatsje aan het strand. Dit was een mooie ervaring. Er was toch nog wel 1 ding hetzelfde met de carnaval in Nederland. Dit was namelijk de dag erna. Een verschrikkelijke kater was het gevolg van deze leuke avond.

Voor de rest gaat alles lekker z’n gangetje hier en vliegen de dagen behoorlijk snel voorbij. De band met de familie wordt ook steeds beter en het uitwisselen van verhalen gaat dus ook steeds beter.
Ik heb in de tussentijd ook nog een aantal foto’s gemaakt. Deze zal ik zo snel mogelijk op internet zetten.

De groeten

We zijn nou bijna 1 maand in Costa Rica en de tijd vliegt echt voorbij. Bijna op elk moment van de dag hebben we wel iets ingepland en we hebben weinig tijd gehad om het ‘Tranquilo’ aan te doen. Dat vind ik opzich helemaal niet zo erg want ik heb toch voldoende energie, maar het kan natuurlijk ook mij zelfs een keer teveel te worden.  We hebben een leuke groep met toch hele verschillende persoonlijkheden, dus het kan er af en toe nog wel eens flink aan toe gaan. Gelukkig doen we veel leuke dingen samen dus die irritaties zijn weer snel verdwenen. Af en toe heb ik wel eens medelijden met Miranda aangezien ze in een groep van vier jongens zit waarvan er drie een rasechte tukker zijn.

Voetbalschool
Sander, Lars en ik hebben alweer drie trainingen gegeven voor de voetbalschool tijdens ons verblijf. Het bestuur van de voetbalschool heeft een jaar geleden een betaalde trainer aangesteld genaamd Sergio. Nadat we de eerste training hebben geobserveerd proberen wij hem Nederlandse trainingsmethodes aan te leren. De Costa Ricaanse methode bestaat uit een warming up van rondjes om het veld lopen, iets waar mijn trainer in Nederland ook een fan van is en veel wachten, wachten en wachten. Dit komt omdat er in de ochtend ongeveer 35 kinderen komen van 6 tot en met 12 jaar en hij ze niet in groepen verdeeld. In de middag komen er ongeveer 20 kinderen van 13 jaar en ouder en elke groep krijgt twee uur lang training. Dit is best zwaar want om 8 uur schijnt de zon al fel op onze rode gezichtjes! Natuurlijk doen we zelf ook altijd even mee met de eindpartij van de groten. Het is vaak wel oppassen geblazen want het veld is zo hard en droog en de Costa Ricaanse tackles lijken veel op die van Pepe en Materazzi. Elke training komen er steeds meer kinderen dus hopelijk kunnen wij deze lijn doorzetten. We hebben onze eerste gesprekken al gehad om teams samen te stellen zodat we in de toekomst wedstrijden kunnen regelen.  We merken dat de kinderen veel respect voor ons hebben en ook echt tegen ons op kijken. Daarnaast hebben we drie groede vrienden bij de voetbalschool. Choco, Luis en Alfonso zijn elke zaterdag aanwezig en geven vrijwilliger training aan de kinderen. Donderdag gaan we Casa Deportes opnieuw beschilderen. Binnen 1 maand zal dit een kantoor worden van Stichting ISOP en Escuela de Futbol. Deze week gaan we kijken naar een welkomsbord voor Escuela de Futbol zodat ook iedereen kan zien dat er een voetbalschool zit. Genoeg plannen dus!

Verjaardag voetbalschool en Nederlandse ambasade
Op 1 april bestaat de voetbalschool 1 jaar. We zullen deze dag groots uitpakken en zijn nu al bezig met de voorbereidingen van deze dag. Op 31 maart zal er een grootschalig voetbaltoernooi worden georganiseerd voor de kinderen. De finale hiervan wordt gespeeld tijdens de verjaardag van de voetbalschool. De verjaardag zal openen met een grote hardloopwedstrijd voor kinderen, vervolgens de finale en tot slot nog een voetbaltoernooi voor bedrijven, voetbalscholen en andere partners. Het doel van deze dag is om geld te generen voor de voetbalschool. Met alleen de contributie kunnen de maandelijkse lasten niet bekostigd worden. Het ingezamelde geld in Nederland willen wij graag investeren in duurzame investeringen dus zijn sponsoren noodzakelijk. Vorige week gingen we langs de Nederlandse ambasade in San Jose om ze mee te laten denken over deze dag. De vorige projectgroep heeft ook al een gesprek met ze gehad maar helaas is er weinig uitgekomen. Best raar aangezien de Nederlandse ambasade behoorlijk enthousiast was en zelf al met ideeen kwamen. Zo krijgen we behoorlijk contactgegevens van een vrouwelijke voetbalschool, behoorlijk uniek natuurlijk in deze machocultuur, en gaan we kijken of we kunnen samenwerken. Deze voetbalschool heeft veel connecties en zelfs de presidente van Costa Rica komt af en toe een wedstrijd van ze bekijken. Het is geheel gratis voor kinderen aangezien ze veel sponsoren hebben. Hierover volgt spoedig meer!

De eerste sportdag
We moeten een keer in de drie weken een sportdag organiseren. Afgelopen zaterdag vond de eerste sportdag plaats en we mogen spreken van een groot succes. Het thema van de eerste sportdag was Nederland dus hadden we allemaal oerhollandse spelletjes uitgezet. Spijkerpoepen,  zaklopen, spijkerbroek hangen en buikglijden waren een aantal van de onderdelen die we hadden uitgezet. Guisela, onze coordinator, kwam met de mededeling dat we gingen samenwerken met de kerken en hierdoor ongeveer 200 kinderen kwamen. In het verleden kwamen er altijd ongeveer 80 op af dus het zou iets groter worden dan normaal. Tijdens het organiseren hadden we hier rekening mee gehouden, maar toen de sportdag eindelijk zou beginnen waren er maar 50 kinderen! Naarmate de dag vorderde liep dit aantal op tot ongeveer 80 kinderen dus we hebben een aantal dingen gewijzigd. Natuurlijk kwamen deze kinderen te laat, maar daar wen je wel een keer aan. In de toekomst zal ISOP samen met de kerken de sportdagen organiseren en als alles volgens plan gaat zullen er 400 kinderen komen naar onze laatste sportdag!

Gymlessen op de basisscholen
We zullen de gymlessen verzorgen op twee basisscholen. Miranda, Sander en ik zullen de gymlessen verzorgen op Juan Emana Flores en Lars en Leon bij Pestalozzi.  Hiervoor heb ik niet geleerd, maar de kinderen hebben weinig gymlessen gehad dus zijn met alles al blij. Vandaag stond ik voor de eerste keer voor de groep bij de gymlessen. Het gaat er hier anders aan toe dan in Nederland! Iedereen heeft een uniformpje aan en alle kinderen vinden het helemaal geweldig dat we er zijn. Op straat worden we vaak aangesproken door ze en als ze in het schoolgebouw lopen worden ze helemaal gek. De gymlessen worden gegeven op een stenen veldje, dus veel kinderen lopen schaafwonden op. Er is helaas weinig materiaal waardoor we genoodzaakt zijn om veel te improviseren. Gelukkig hebben Sander en ik Miranda bij ons zodat we alleen maar hoeven te assisteren. De kinderen waren behoorlijk lastig en moeilijk stil te krijgen. Ze beschikken over veel energie en testen je constant uit. Aangezien we de taal nog niet voldoende beheersen wordt het er ook niet makkelijker op. Gelukkig verliep alles goed en hebben de kinderen een leuke gymles gehad!

Zwemlessen
Onze coordinator is een echte Tico. Afgelopen zeven dagen heb ik haar constant moeten bellen en smsen of ze de zwemschool kon bellen zodat we daar konden lesgeven. We hebben een wachtlijst van 90 kinderen voor zwemmen en kunnen er helaas maar 30 lesgeven. In Nederland krijgen alle kinderen in groep 3 en 4 zwemlessen, hier is dat niet het geval. Veel Costa Ricanen zwemmen hierdoor ook als wilde hondjes in de zee en het zwembad. Jaarlijks verdrinken er ook veel Costa Ricanen. Gelukkig kregen we vandaag een GO en kunnen we volgende week lesgeven.

Vrije tijd
Ondanks dat we een behoorlijk druk rooster hebben beschikken we nog wel over een aantal uren vrije tijd. We zijn ondertussen nog een keer naar het strand geweest en het surfen is er niet beter op geworden! Daarnaast nog een keer naar Pueblo, een discotheek hier in de buurt. De dames hier vallen wel op Nederlanders, nja rasechte Nederlanders haha. Lars en Sander hadden behoorlijk veel sjans en ze zagen mij aan als een echte Costa Ricaan. Zodra ik pas zei dat ik een Nederlander was toen wouden ze wel dansen. Raar volk! Daarnaast hebben we ook carnaval gevierd. Het gaat er hier anders aan toe dan in Nederland. Ik had wel het vermoeden dat er veel mensen verkleed waren, maar dit was niet het geval. Helaas kan ik niet alles meer herrineren van deze avond, maar de verhalen de dag erna waren niet echt positief. Daarnaast is het veelal onze rust pakken want hele dag door Spaans spreken is behoorlijk zwaar. Af en toe gaan we een avondje bij iemand zitten om even ouderwets te kaarten. S’avonds willen onze ouders liever niet dat we op straat lopen. Dus lopen we vaak wel in een groepje om ergens naar toe te gaan. We merken wel dat we veel worden nagekeken door de mensen. Gelukkig is er tot op heden nog niets gebeurd! Sinds vandaag heb ik eindelijk internet thuis dus kan ik skypen. Mocht je met me willen skypen dan kan je me toevoegen onder de naam Maikel.rijnenberg

Wist je dat?

-          FC Twente kampioen wordt!
-          Costa Rica een geweldig mooi land is!
-          Veel toeristen op afkomen, voornamelijk Amerikanen.
-          Hier elke dag de zon schijnt.
-          Tico’s altijd te laat komen.
-          Ik over een verborgen surftalent beschik.
-          Elk kind in de wijk Purral ons profi (leraar) noemt.
-          Sander en ik over echte Twentse humor beschikken!
-          Lars zijn slechte gewoonte om zich te verslapen is niet verleerd in Costa Rica
-          Wij naar een wedstrijd van Saprissa zijn geweest.
-          Dat een busrit van twee uur maar 3,5 euro kost.
-          We niet naar het bovenste gedeelte van de wijk Purral mogen. Dit vanwege het feit dat er daar veel criminaliteit is!
-          We dit toch stiekem hebben gedaan met de vader van Sander. We konden het ook wel begrijpen dat we er niet naar toe mochten.
-          Pasado Pisadu de nieuwe Ai se te pego in Nederland wordt!
-          Costa Ricanen geen bier kunnen drinken.
-          Leon wat dat betreft op een Costa Ricaan lijkt.
-          Sander, Lars en ik ons hebben misdragen tijdens carnaval!
-          Miranda een pittig tantetje is!
-          Ik vier broers heb waarvan er drie gangsters zijn.
-          Mijn Spaans behoorlijke progressie heeft geboekt.
-          Carnaval een behoorlijk geslaagde avond was, alleen weet ik er weinig meer van…
-          Alle chica’s hier mooi gevormde billen hebben!
-          Ze hier veel kunstgrasvelden indoor hebben voor Futbol Cinco.

Gesprek politie en flyeren
Laat ik eerst beginnen met de belangrijke momenten voor het project. We hadden afgelopen woensdag een gesprek met één hoge piet van de politie. In Purral kan het nog wel eens uit de hand lopen waardoor we in gevaarlijke situaties terecht kunnen komen. Door een samenwerking aan te gaan met de politie maken we het voor onszelf veiliger. De politie probeert via deze weg een positief imago te creeren voor zichzelf. Tijdens sportdagen kunnen ze bijvoorbeeld clinics geven en natuurlijk de veiligheid bewaken. Vorige week zaterdag hebben we flyers uitgedeeld in het gevaarlijke Purral Arriba, dit is een wijk waar wij normaal gesproken niet mogen komen. Bij aankomst merk je al meteen dat het in deze wijk het een stuk onveiliger is. Er gingen twee polities met ons mee om ervoor te zorgen dat de situatie niet uit de hand zou lopen. Voor elk huis is een groot ijzeren hek om hun huizen te beschermen, iets wat noodzakelijk is hier. Met een muntje klopten wij op elk hek en begroeten we de mensen met beunas, of beunhaas. Vervolgens overhandigden we de flyers en hebben we in het kort informative verstrekt over de voetbalschool. Het was een zware dag, maar we hebben al 40 berichten ontvangen van mensen waarvan hun kinderen graag een keer mee willen doen tijdens een voetbaltraining. Normaal hebben we ongeveer 25 kinderen tot en met 14 jaar en voor de oudere generatie 12 in de vakantieperiode. Het zal aankomende zaterdag dus behoorlijk druk worden!

Vergadering Escuela de Futbol
Afgelopen donderdag hadden we onze eerste vergadering met de voetbalschool. Giovanni, Guisela, de vader en moeder van Choco, Luis Salazar en natuurlijk Lars, Sander en ik waren hiervoor aanwezig. De vergadering was behoorlijk chaotisch en iedereen wou graag zijn eigen mening in de groep gooien. Vaak probeerden ze hun eigen mening door te pushen waardoor het een erg lange vergadering werd! Gelukkig hebben we een aantal goede ideeen besproken en zijn we van plan om bijvoorbeeld wat trainingsmateriaal te maken en een welkomsbord waarop onze partners en normen en waarden vermeld kan worden. Op 1 maart viert de voetbalschool haar eerste verjaardag en dit wordt grootschalig uitgepakt. Met een hardloopwedstrijd en een voetbaltoernooi zal dit een groot feest worden!

Vergadering Guisela m.b.t. de andere projecten
Naast de voetbalschool heeft ISOP nog een aantal andere lopende projecten. Eén keer in de drie weken moet er een grootschalig sportdag georganiseerd worden, worden er gymlessen gegeven op twee basisscholen, wordt er drie keer per week zwemles gegeven en moeten we een activiteit verzinnen voor de meisjes aangezien er voor hun weinig is. Ook dit verliep weer chaotisch en van de hak op de tak. Dit zal op ten duur vast wel wennen hoop ik. Sander, Lars en ik gaan ons voornamelijk bezig houden met de voetbalschool en de sportdagen en zullen uitvoerend ingezet kunnen worden voor de andere projecten. Voor Miranda en Leon geldt dit andersom.

Playa Jaco
We zijn naar een toeristische strandje genaamd Jaco geweest. Veel strandtentjes waar veel irritante Gringo´s (Amerikanen) zitten. Veel van die vieze oude mannetjes die onwetende Costa Ricaanse vrouwtjes verleiden. Deze vrouwtjes krijgen bij het zien van deze mannetjes meteen dollartekens in hun ogen. Nja, so be it! Direct bij aankomst hebben wij een aantal surfborden gehuurd en kregen wij les van onze eigen instructrice Miranda Reijnders. Muy bien! De eerste paar keer ging het behoorlijk moeizaam maar naarmate de tijd vorderde  leek ik wel op  een negeroideTony Hawkins maar dan in het water.  Op het eind van de middag pakten Lars en ik de meest hoge golven die we konden vinden. Ik kwam er helaas niet zonder kleerscheuren er vanaf…

Surfdude Maikel

Waterval
Afgelopen week ben ik ook met Sander z´n familie naar een waterval geweest. Een geweldige ervaring! Voordat we er waren moesten we twee uur lang rijden, maar op de heenweg hebben we geweldige dingen gezien. Wat een mooie natuuromgeving heeft Costa Rica. Het enige nadeel waren de koeien die we tegenkwamen midden op de weg en het o zo drukke broertje van Sander genaamd Josue. Bij aankomst hebben we meteen veel foto´s gemaakt en natuurlijk de tijd genomen om te genieten van het uizicht. Op de terugweg zijn we nog langs een rivier geweest. Hier kon je een twee uur durende boottocht maken naar Nicaragua, helaas gingen wij dit niet doen. Vervolgens een lekker restaurantje opgezocht en toen was de dag alweer voorbij. Helaas vond Josue deze dag niet zo leuk. Hij vondt het zelfs de ergste dag van zijn hele leven! Hij wou namelijk zwemmen bij de waterval mar dat was helaas niet mogelijk haha.

Waterval

Rolschaatsdisco
We zijn ook nog langs de rolschaatsdisco geweest. Wie had dat ooit gedacht? Kew op rolschaatsen? In Costa Rica is niets onmogelijk! Ik was er geen held in. Vooral niet toen het wat drukker werd en ben minimaal vijf keer flink onderuit gegaan. Het is opzich wel een leuke ervaring, maar dit moet ik niet te vaak doen. Na een uur had ik het ook wel gezien en vond ik het wel leuk geweest.

Verjaardag Leon
De verjaardag van Leon mag natuurlijk ook niet ontbreken, dit werd gevierd volgens de Costa Ricaanse rituelen. De familie van hem had ons uitgenodigd voor een leuk en gezellig feestje. De vader van Leon is een DJ en heeft een vette geluidsinstalatie in zijn huis. Hij was niet zo heel erg blij toen we de typische Nederlandse muziek lieten horen dus lieten we hem maar zijn muziek draaien, wat ook wel goed is om aan te luisteren. Zijn familie had een piñata geregeld en hij sloeg een paar keer flink mis. Het duurde wel een tijdje voordat we naar snoep mochten graaien. Wij moesten voor de andere traditie zorgen. Dit was eieren op zijn hoofd kapot slaan. Samen met Sander en Lars gingen we meteen naar de supermarkt om 22 eieren te halen, het aantal jaar dat hij is geworden. Geblinddoekt werd hij naar buiten begeleidt door zijn vader en mochten we de eindelijk de eiereren op zijn hoofd kapot slaan. Voor ons een leuke ervaring, maar voor hem wat minder.

Verjaardag Leon

Voetballen met mijn Hermano Gangsters
Zoals ik al eerder had vermeld heb ik twee gangsterbroers en één normale. Iedere dag vragen ze of ik tijd heb om te voetballen maar door het project en andere verplichtingen was het moeilijk om een plekje te vinden in mijn agenda. Afgelopen week had ik er eindelijk tijd voor. Met de bus gingen wij naar het gevaarlijke Purral Arriba want hier was het kunstgrasveldje waarop we gingen voetballen. Samen met andere familieleden hadden we een multiculturele equipo. Met drie Costa Ricanen, een Nicaraguaan, een Columbiaan en een Indische Nederlander hadden we een waar dreamteam. We kwamen aan in een grote hal waar het veldje ligt. Voor €1,40- per persoon konden wij een wedstrijdje spleen tegen een ander team. De Costa Ricanen hebben totaal geen tactisch inzicht en rennen net als F junioren met z´n allen naar voren en naar achteren. Gelukkig wonnen we vrij gemakkelijk met 13-8 en was mijn team blij met hun nieuwe aanwinst. Ik werd meteen al gevraagd om ook mee te spleen in een ander team van één van de teamgenoten haha.

Voetballen

Costa Rica is een geweldig mooi land. Veel mooie natuurgebieden en toerische plekken. Vanwege het toerisme en het feit dat het land geen leger heeft is het één van de meest welvarende landen in Latijns Amerika. Toch merk je wel dat er veel armoede is en criminaliteit. In veel wijken mogen wij niet komen en s´avonds loop je niet graag alleen op straat. In een busreis werd zelfs een laptop gestolen van een man vlak voor zijn neus. Ook werd Lars bijna bestolen in een discotheek dus we zullen elk moment van de dag goed moeten opletten. Veel mensen op straat zie je mank lopen en van mijn broer heb ik al veel erge verhalen gehoord. Goed oppassen dus! We merken dat de voetbaltrainingen een positief effect heeft op de kinderen. Ze zien ons als rolmoddelen en hopelijk kunnen wij ze via die weg goede normen en waarden aanleren. Volgende week zal het project eindelijk beginnen en zit onze acclimmatiseringsperiode erop. We hebben er zin in maar merken dat we het behoorlijk druk gaan krijgen met de verschillende projecten. Gelukkig hebben we een leuk teampje en goede families achter ons staan dus dit komt wel goed.

Pura Vida!

Kewalicious

Buenas amigos!
Hier alweer mijn 2e verhaal. Op dit moment lig ik al weer heerlijk in bed. Dit komt waarschijnlijk nog door de naweeen van het weekend. Op moment van schrijven is het 10 uur in de avond, en ben ik alweer behoorlijk naar de kloten. Zaterdag hebben we voor het eerst het nachtleven meegemaakt in Costa Rica. Dit deden we samen met de vrijwilligers van de voetbalschool en ‘de broer en zus’ van Lars. Je kunt hier in San Jose op verschillende plekken je biertje drinken. El Pueblo(het dorp) schijnt het populairste uitgaansgebied te zijn met allerlei verschillende kroegjes. De ene kroeg met salsa muziek en de ander weer met moderne housemuziek. Toch kozen wij er voor om het eerst wat rustiger aan te doen en naar de salsatent Castro te gaan. Een avondje salsadansen dus, iets wat ik totaal niet beheers dus ik hield mij mooi de hele avond op de achtergrond met een biertje. Na veel van deze biertjes gedronken te hebben had ik het gevoel dat ik toch de dansvloer nog wel op kon gaan, en heb me daar dus ook nog even voor schut gezet. Al met al een leuke avond, maar de volgende keer zal het toch voor mij gaan salsatentje worden.

De volgende ochtend werd ik om half 10 alweer gewekt door mij nieuwe samsung-telefoon die ik aangeschaft heb voor 15.000 colonnes(ongeveer 20 euro). Deze ochtend stond er een uitje gepland met de hele groep. We zouden naar een groot natuur-zwembad gaan maar de ‘vader’ van Leon had betere plannen en nam ons mee naar een zwembad in de buurt van het vliegveld. Hier was het zeker goed vertoeven en hebben we ook de nodige biertjes gedronken. Hierna weer met de bus richting mijn huis, waar ik ook samen met mijn broers en vader nog lekker een pilsje heb gedronken. Al met al dus een goed en vertrouwd weekend.

Maandag stond er weer een spaanse les op het programma. De groep was nu in 2 groepen verdeeld. Ik zit natuurlijk weer bij de groep die elke ochtend om 8 uur moet beginnen. Op zich niet zo’n heel groot probleem omdat ik door het ritme hier toch elke ochtend om 7 uur klaar wakker ben.
Vandaag stond er behoorlijk wat op het programma. Na de spaanse les stond er een vergadering gepland met alle projectleden die in Purral blijven, en hierna een rondleiding langs de 2 basisscholen waar sportlessen worden gegeven en langs de werkplaatsen van Giovanni en Orlando. In de vergadering is nog eens duidelijk gemaakt wat ons allemaal te doen staat de aankomende weken.
Ook is maandag Kitty aangekomen in dit huis samen met haar vriend. Kitty is een oud-projectlid die in 2009 meer dan een half jaar in dit huis heeft gewoond. Erg mooi om te horen dat ik in een familie terecht ben gekomen waar alles mag en alles kan en een familie die je ook overal mee naar toe neemt.

Dit heb ik de dinsdag ook gemerkt. Samen met Moeder,Vader, Kitty, Patrick(vriend kitty), maikel en Josue ben ik naar 1 van de mooiste watervallen geweest in Costa Rica. Een erg mooie belevenis waar ik ook erg veel mooie dingen heb gezien. De foto’s hiervan zal ik ook zsm op de site plaatsen. Als afsluiting van de dinsdag zijn we met alle projectleden naar de rolschaatsdisco geweest. Een heel bijzonder avondje dus. De rolschaatsdisco is een grote hal waar muziek wordt gedraaid en waar iedereen op skeelers en rolschaatsen een beetje rondjes aan het maken is. Heel bijzonder om te zien dat hier veel jongens zijn die indruk proberen te maken met hun rolschaats-moves. Het was natuurlijk ook bijzonder om zelf als ‘domme boer’ op deze rolschaatsen door de zaal te gaan.

Vervolg

De rest van de week stond een beetje in het teken van het afscheid van Nikki en Mark(Nicaragua) en Judith en Janneke(Turrialba). Donderdag was de dag dat de groep van elkaar ging scheiden en wij hier in San Jose met z’n 5en over zouden blijven. Voordat dit zover was werd het woensdag nog even flink gevierd in het huis van Leon en Nikki. Leon werd namelijk deze avond 22. Dus daar hebben we ook een mooi feestje van gemaakt. Natuurlijk hebben we ons ook aan de Costa Ricaanse traditie gehouden en leon getrakteerd op 22 eieren op zijn hoofd. Een behoorlijke ‘kroam’ dus.

Na het afscheid donderdag hebben Maikel, Lars en ik nog een vergadering gehad bij Escuela de Futbol over de plannen voor de aankomende tijd. Erg leuk om zo’n vergadering in het spaans mee te maken maar het werd al snel duidelijk dat de Costa Ricanen hier behoorlijk chaotisch mee om gaan. Vaak worden er 2 punten tegelijk besproken of praten mensen door elkaar heen. Toch zijn er in deze 3 uur durende vergadering belangrijke dingen naar voren gekomen waar wij in de toekomst veel mee kunnen doen.

Om het weekend goed te beginnen zijn wij vandaag met zn 5en naar het strand in Jago geweest. Het strand dat bekend staat om de vele surfers en toerisme. Wij hebben natuurlijk ook allemaal een surfbord gehuurd en onze kunsten vertoond op de golven. Dit ging ons verrassend genoeg goed af en dit willen we ook zeker nog vaker gaan doen in Costa Rica. Morgen staat er voor ons weer een belangrijke dag op het programma. Namelijk de training bij Escuela de Futbol. Tijdens de vergadering is duidelijk geworden dat het bestuur graag wil dat wij de trainingen over gaan nemen en dat de betaalde trainer dan toekijkt en van ons gaat leren, aangezien ze hier een beetje de Nederlandse manier van trainen over willen nemen. Morgen wordt er om 8 uur eerst training gegeven aan de jeugd t/m 12 jaar en daarna zal de jeugd van 12 t/m 20 jaar training krijgen van ons. Ook dit is natuurlijk weer een mooie uitdaging voor ons en we zullen proberen er iets moois van te maken.

Voor zover dit verhaal. Het is wel duidelijk dat ik het hier nog goed naar mijn zin heb en dat de dagen ook behoorlijk snel voorbij vliegen. Het echte werk gaat nu wel beginnen dus ik zal ook wat minder tijd hebben om zulke grote verhalen te blijven schrijven. Toch doe ik mijn best om jullie op de hoogte te houden.

Buenos noches!